null Beeld BELGA
Beeld BELGA

Open Venster

Delphine Lecompte dient Tom Van Grieken van antwoord: ‘Mijn leerkrachten waren godzijdank extatisch en wellustig’

Beste Tom Van Grieken,

We hebben iets gemeen, en het is niet een gedeelde liefde voor ‘Tsjip/De leeuwentemmer’ van Willem Elsschot, maar wel dit: ook ik had een hekel aan school en zag op tegen 1 september. Bij u werd die hekel ‘in de hand gewerkt door een hoop linkse leerkrachten en proffen die hun multiculturele onzin te pas en te onpas in hun lessen probeerden te verwerken’.

Ik had het veel slechter getroffen, want ik kreeg les van verwarrende kleurrijke onvoorspelbare chaotische veel te geestdriftige leerkrachten die mij en mijn medeleerlingen probeerden te vergiftigen, te bevlekken en te bezoedelen met onduidelijke, grillige, wispelturige, ambigue, misogyne, idealistische, esoterische, cynische, pragmatische, baldadige, goddeloze, primitieve, sentimentele, bijgelovige, kinderachtige, kribbige, kortzichtige, naïeve, romantische, genadeloze, intellectualistische, fatalistische, slimme en listige smaken en opvattingen.

Het was helemaal niet duidelijk of onze leerkrachten links of rechts waren. Ze wisten het zelf niet, dat gaven de meesten ruiterlijk toe. Ze waren godzijdank stuk voor stuk agnostisch, wervelend, extatisch en wellustig. En vooral: ze durfden luidop te zeggen dat ze ook maar wat aanmodderden en zoekende waren op deze vervloekte verdoemde onbegrijpelijke ongrijpbare aardkloot.

Wel werd snel duidelijk dat onze leerkracht aardrijkskunde een hardnekkige schuimbekkende oervervelende racist was, die het vooral gemunt had op Roemeense tegelleggers en Poolse stukadoors. Maar we hadden toch vooral met hem te doen, hij had namelijk een hazenlip en bovendien werd hij geplaagd door chronische anale abcessen en had hij ondanks zijn jeugdige leeftijd (hij was onze jongste leerkracht, 25 lentes!) de huid van een 99-jarige dementerende orgeldraaier of van de gemiddelde komodovaraan.

Maar voor de rest kregen wij les van leerkrachten die allesbehalve neutraal waren, aangezien neutraliteit een fabel is. En indien neutraliteit toch zou bestaan, laat het dan a.u.b. uitsluitend een eigenschap zijn van bloedeloze boekhouders, nauwgezette anesthesisten, morose windhondenfokkers, plichtsbewuste scheepsherstellers en verbeten uitvaartmedewerkers.

Onze leerkrachten probeerden ons niet te indoctrineren met één welbepaalde duidelijk afgebakende zaligmakende ideologie. Wij, ondankbare weerspannige tegendraadse gangsters in spe, kregen een uitgebreid gamma aan menselijke contradicties, historische blunders, Romeinse vergiftigingen, inhalige egyptologen, megalomane poolreizigers, middeleeuwse foltertuigen, Moorse architecten, anarchistische vakbondsleiders, Hongaarse buiksprekers, edelmoedige engelenmakers, verbannen kinderboekenschrijvers, pauselijke dogma’s, artistieke visies, existentiële vraagstukken en filosofische kwellingen aangereikt.

Ik denk dan bijvoorbeeld aan onze stugge gedrongen allesbehalve wulpse leerkracht Frans, die openlijk dweepte met Louis-Ferdinand Céline (Céline, die monsterlijke antisemitische pamfletten en anti-Joodse krantenartikels had geschreven? Ja, maar Céline was ook de geniale rauwe volstrekt originele blasfemische schrijver van ‘Reis naar het einde van de nacht’, en ‘Dood op Krediet’), en het een week later de normaalste zaak van de wereld vond om het woeste wonderkind Arthur Rimbaud in de bloemetjes te zetten (was hij geen scrupuleloze wapenhandelaar in Afrika geworden? Ja, maar eerst was hij dus wel een baldadig sjamanistisch onstuitbaar poëtisch orakel geweest, en de verschroeiende destructieve geliefde van Paul Verlaine).

En nog een week later kregen we de rare sinistere katholieke (en kortstondig communistische) schrijver André Malraux door onze strot geramd. Heerlijk!

Ik moet ook denken aan onze leerkracht Nederlands, die op 1 september de klas binnenstormde, kwaad naar de ongenaakbare keizerlijke vamp van de klas keek (Emily, die het zeer vermakelijk én verbazingwekkend vond dat haar 15-jarige decolleté en de kleine moedervlek op haar linkervoetrug zoveel lust en woede en midlifecrisissen in gang wisten te steken) en Nietzsche citeerde: dat je de zweep niet moet vergeten wanneer je naar de vrouwen gaat.

Maar vijf minuten later verloor hij zichzelf in een nostalgische bitterzoete vakantieherinnering en vertelde hij melancholisch en bezwerend over zijn tomeloze romance met een Hondurese koorddanseres die net als hijzelf van Edgar Allan Poe en William Burroughs had gehouden, en van rum en van slapstick en van necrofilie (een beetje) en van de eerste twee platen van Slayer.

‘Slayer schreef een lovend liedje over Mengele,’ schreeuwde een scholier die niet onder stoelen of banken stak dat hij een bewonderaar was van de fascistische kornuiten die het in de jaren 40 van de 20ste eeuw een uitstekend idee hadden gevonden om miljoenen imbeciele troubadours, Joodse peuters, zigeunerachtige dadaïsten en homoseksuele baggeraars uit te roeien. Gelukkig corrigeerde onze leerkracht hem: ‘Het is geen lovend liedje, het is spottend en bijtend. Slayer drijft net de spot met het verfoeilijke verwerpelijke toxische kwaadaardige nazigedachtegoed.’

Onze leerkracht geschiedenis was een alcoholistische feministische ex-drummer die ik een warm hart toedroeg, ze dweepte met Attila de Hun en nam ons mee naar haar huis, waar ze ons op zalige onnavolgbare wijze hersenspoelde en klaarstoomde voor het leven: met documentaires over Lech Walesa en Joseph Beuys, met litho’s van Pierre Alechinsky en Raoul De Keyser, en met muziek van Stravinsky en de Grateful Dead.

De drank vloeide rijkelijk. En ik maakte kennis met paddenstoelen die me gutsende geilheid, profetische luciditeit, heidense poëtische inzichten en broodnodige onomkeerbare grootheidswanen schonken.

Op schoolreis naar Praag viel onze leerkracht lichamelijke opvoeding door de mand, we hadden ons in de turnzaal gelaafd aan zijn ascetische charisma en spartaanse rechtschapenheid, maar in Praag bleef daar niets van overeind: hij nam openlijk en ostentatief (haast exhibitionistisch) speed en hij verleidde een analfabetische jongenshoer en een 12-jarige pruilende suïcidale messenwerper die als twee druppels water op River Phoenix leek.

We waren geschokt, pubers zijn nu eenmaal erg rigide en moralistisch, maar het zou uiteindelijk een waardevolle les blijken te zijn: ook volwassenen hebben het recht op seksuele uitspattingen en leerkrachten hebben misschien wel een voorbeeldfunctie, maar in Praag mogen ze uit de bocht gaan.

Geen enkele van onze leerkrachten was saai, degelijk, burgerlijk, keurig, fatsoenlijk, kleurloos, net, proper, beschaafd, beschaamd of rechtlijnig. Godzijdank!

Onze leerkrachten waren wijs, geil, minzaam, toegeeflijk, gewelddadig, hypocriet, puriteins, vrijgevochten, manisch, dwaas, frivool, genereus, stoïcijns, berustend, vergevingsgezind, mild, woedend, irrationeel, achterlijk, geniaal, verbitterd, vrolijk, gewetenloos, luguber, vulgair, stompzinnig, ijdel, gehavend, gekweld, hoogmoedig, geniepig, nobel, gefnuikt, ontgoocheld, gewond, geheeld, dapper, stoutmoedig, brutaal, tiranniek, getraumatiseerd. En vaak alles door elkaar.

Een heel arsenaal aan kleurrijke driftige uitbundige gulzige onstuimige duizelingwekkende redeloze rusteloze wrakken passeerde de revue in vijftig minuten tijd. Daar mooi voor ons geëtaleerd: de mens in al zijn deerniswekkende glorievolle mysterieuze wanstaltige dubbelzinnigheid. Het was fantastisch. Het was leerrijk.

En dat is dan ook het voornaamste wat ik heb onthouden van mijn schooltijd: dat de mens een irrationeel grimmig vreugdevol spartelend hartelijk wreed beest is dat niet in een hokje gestopt kan worden.

Soms overstijgt de mens zichzelf en wordt hij een grappige dappere tedere barbaarse individualist, maar vaak loopt hij met de kudde mee en wordt hij laf en benepen en fascistisch en gevaarlijk.

Beste Tom Van Grieken, u draagt altijd een mooi maatpak, dat is huiveringwekkend. U bent en blijft niets meer dan een rabiate racist, een eng denkende extreemrechtse kronkelende trol. Het spijt me. Voor u. Voor mij. Voor ons.

Uw onberispelijke kledij en beleefde manier van spreken zorgen ervoor dat u mag opdraven in ‘linkse’ debatprogramma’s en ongegeneerd uw haat mag spuien. Maar af en toe toont u uw ware gelaat, zoals in het veelbesproken TikTok-filmpje.

Dan is iedereen verontwaardigd. Waarom? U hebt nooit afstand gedaan van uw fascistische homofobe opvattingen, en u neemt zelden of nooit afstand van de uitwassen van uw fiere griezelige neonazistische achterban. U zegt luid en duidelijk dat blank en rechts moeten zegevieren en domineren.

Ik ben helaas (?) een schaamteloze perverse ‘progressieve’ vrouwelijke dichter. Mijn gedichten gaan over religie, extase, nautische baldadigheden en wurgseks. Masturbatietaferelen met citroentaarten en diepvrieskreeften zijn schering en inslag in mijn poëzie. Er is geen hoop voor mij wanneer u en uw racistische seksistische conservatieve gespuis aan de macht komen. Dat ik wit ben, zal me niet helpen.

Ik ben te oud om zwanger te raken en ik kan niet koken. Strijken kan ik ook al niet, en ik heb constant zondige gedachten over de genitaliën van robuuste mismaakte walvisvaarders en ontwapenende Moldavische touwslagers. Ik ben vaak lui en ik heb een hekel aan vlaggen. Ik woon alleen, in een beschimmelde huurwoning met lege sherryflessen, biografieën van Groucho Marx, kitscherige Congolese krokodillenbeeldjes en concert-dvd’s van Judas Priest en The Black Crowes.

Soms maak ik ’s nachts op mijn drempel zomaar een praatje met de Syrische fietsenmaker die onlangs in mijn straat is komen wonen. Noem het gerust flirten. Hij schrijft heel slechte haiku’s, maar hij heeft prachtige haren en hij maakt verrukkelijke baklava voor me klaar. Bovendien is hij de enige mens in de straat die zich niet ergert aan mijn neurotische keffende bastaardhondjes, of hij slaagt er wonderwel in om zijn ergernis te verbergen.

Nee, het ziet er niet goed uit voor mij. Het ziet er zelfs zeer slecht uit voor mij. Voor alle kunstenaars. En voor alle leerkrachten. En voor ‘mijn’ Syrische fietsenmaker, die ik indien nodig een schuilplek zal geven. Of hij mij.

Delphine Lecompte, Brugge.

Hebt u ook een brief in de pen zitten? Mail naar openvenster@humo.be of vul onderstaand formulier in:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234