illustratie Ratatouille v2 Beeld humo
illustratie Ratatouille v2Beeld humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Drink! Drink en word zoals ik: overbodig, kribbig, zwartgallig en moordzuchtig!’

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Vandaag ga ik met de voormalige vrachtwagenchauffeur naar de markt: onze eerste uitstap van het jaar 2021. Om negen uur wast de voormalige vrachtwagenchauffeur zijn prachtige veerkrachtige verleidelijke Simsonlokken met granaatappelshampoo en om halftien wachten we tot zijn haren droog zijn, want de voormalige vrachtwagenchauffeur wil niet met natte haren de buitenlucht trotseren. Om het wachten draaglijk te maken luisteren we naar ‘Atom Heart Mother’ van Pink Floyd. Tijdens ‘Fat Old Sun’ schrijf ik een verhaal over het kerstfeest dat ik in 1999 meemaakte in het gekkenhuis van Knokke: iedereen die niet vastgebonden was, die geen lachgasjunkie was, die niet aan vergiftigingswanen leed, die geen akelige traumatische ervaringen had met kerst en Bethlehem, en die de hoofdpsychiater niet wilde vermoorden met een marmeren bruinkraagboskalkoen mocht deelnemen. Met andere woorden: uitsluitend de gedweeë dorre depressieve patiënten waren van de partij. Ik was er ook bij omdat ik aan de wijze grijze lankmoedige ergotherapeut Marc had beloofd om een melig kerstgedicht voor te dragen, maar ik kreeg plankenkoorts en de achterlijke bakkersknecht nam het van me over en werd de ster van de avond. Dan eindigt ‘Alan’s Psychedelic Breakfast’, maar de haren van de voormalige vrachtwagenchauffeur zijn nog steeds niet droog.

Ik pijp de voormalige vrachtwagenchauffeur lamlendig en dan kunnen we eindelijk vertrekken. De voormalige vrachtwagenchauffeur zegt: ‘Ik voel me nobel en autonoom en imponerend en dynamisch vandaag!’ Ik zeg: ‘Ik voel me net als altijd: loom, overbodig, fatalistisch, kribbig, zwartgallig, moordzuchtig en waardeloos.’ In de Noordzandstraat koopt de voormalige vrachtwagenchauffeur een luguber vissershoedje, ik zeg: ‘I Know What You Did Last Summer.’ Maar de voormalige vrachtwagenchauffeur weet niet wat ik bedoel. Ik zeg kijverig, vermanend en moralistisch: ‘De markt is nog een heel eind lopen en straks is je hemeltergend lage pensioen er volledig doorgejaagd!’

In de Steenstraat koopt de voormalige vrachtwagenchauffeur: een puntzak gummihamerhaaien, een Zweedse zaklamp, een corgi die waggelt op zonne-energie, een boek over slokdarmafwijkingen, een biografie van Jerry Lee Lewis, en een haarborstel met een fuchsia handvat. Ik vraag: ‘Stoort het je niet dat het handvat van je nieuwe haarborstel fuchsia is? Had je niet beter voor een haarborstel met een donkerblauw handvat gekozen?’ ‘Wat ben je seksistisch en bekrompen, molletje.’ Dan bereiken we de markt en de voormalige vrachtwagenchauffeur slaat een praatje met de man van het etherische-oliënkraam, ze hebben lang geleden toen ze 13 waren citroenjenever, tequila, grappa en ouzo gestolen uit de caravan van een aan lager wal geraakte televisiepriester. Hij werd wakker en schreeuwde cynisch en onbarmhartig: ‘Drink! Drink en word zoals ik: loom, overbodig, kribbig, zwartgallig, moordzuchtig en waardeloos!’ Ze stoven weg en dronken tot ze misselijk werden, ze werden nooit moordzuchtig en zelden kribbig, en ze hebben nog geen moment spijt gehad van hun alcoholverslaving die ondertussen een halve eeuw oud is.

De voormalige vrachtwagenchauffeur gaat naar het goedkoopste fruitkraam om clementines te kopen voor zijn aanbeden zoon, een charismatische blonde ondoorgrondelijke sluiswachter die ongezond vaak in mijn dromen verschijnt, en die in mijn dromen altijd vraagt of hij Tasmaanse duivels en epileptische dalmatiërs mag schilderen op mijn buik. Het mag, het is zalig. Iedereen dringt voor, de voormalige vrachtwagenchauffeur krijgt het op zijn heupen en stuift kwaad weg. Hij gaat dan maar naar het duurste fruitkraam. De exorbitante prijs van de clementines kwelt hem. Ik zeg: ‘Kom, ik trakteer je op een pintje.’ Maar de terrassen zitten vol, dus zijn we wel genoodzaakt om blikjes bier te kopen in de nachtwinkel van de misnoegde melancholische Oezbeekse ex-vogelwichelaar. We drinken de blikjes op in het Sebrechtspark waar de antipathieke misantropische Bernadette op 2 april 1995 bijna werd verkracht door een ontslagen matrassenverkoper met een impalamasker, maar ze verweerde zich als de niet tam te krijgen civetkat van een korzelige bittere vereenzaamde schuimbekkende taxidermist. Ik zeg: ‘Kijk eens in mijn ogen en wees eerlijk: kun je zien dat ik mezelf op 2 april 1995 een dag te laat heb verkleed als een ontslagen matrassenverkoper met een impalamasker om de antipathieke misantropische Bernadette te foppen?’ ‘Nee.’ ‘Oef.’ Wanneer de voormalige vrachtwagenchauffeur dronken een venijnboom omhelst, gooi ik de haarborstel met het fuchsia handvat in de tuin van een bloedmooie alchemistische trompettist die het woord ‘kikkerdril’ nog nooit heeft moeten uitspreken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234