null Beeld AFP
Beeld AFP

Open Venster

Delphine Lecompte: ‘Dylan verdient onze genade. Ik dien zelf ook geen klacht in voor mijn misbruik’

Toen ik vernam dat Bob Dylan ervan wordt beschuldigd dat hij zich meer dan vijftig jaar geleden zou hebben vergrepen aan een 12-jarig meisje, was mijn eerste reactie: eindelijk nog eens mijn vinylplaten 'Desire’ en ‘Oh Mercy’ uit de kast halen en herbeluisteren.

Wat een rijkdom, wat een zaligheid, wat een branie, wat een visie, wat een lef! Zoveel wijsheid en originaliteit en integriteit en opstandigheid in één man, in één korzelige weerbarstige duizelingwekkende bezwerende brok Joodse (en soms katholieke) klei.

Moeten we genadig zijn voor Bob Dylan omdat hij een grootse onnavolgbare Joods-Amerikaanse ziener is, een genie dat belachelijk veel adembenemende meesterlijke bloedstollend mooie platen heeft gemaakt? Genadig, als zou blijken dat hij een 12-jarig meisje heeft misbruikt?

Ja.

Niet omdat hij een orakel is. Maar wel omdat niemand moet boeten voor (in het geval van Dylan onbewezen) fouten en zonden en vergrijpen, gemaakt in een ver impulsief onbezonnen zorgeloos uitbundig immoreel verleden. Behalve SS’ers en concentratiekampleiders, zij moeten altijd boeten. Ik moet niet uitleggen waarom.

Eén ding kan ik u verzekeren, lieve korzelige weerspannige problematische Humo-lezer, als ik er ooit in slaag om 68 te worden (wat zeer twijfelachtig is gezien mijn jarenlange alcoholmisbruik, mijn hardnekkige opiumverslaving, mijn eetstoornis, mijn genetische aanleg tot vleesbomen en hersentumoren, en mijn onweerstaanbare drang om de liefde te willen bedrijven met sadistische zadelmakers en necrofiele tegelleggers in naargeestige struisvogelkwekerijen en godverlaten bunkers op het strand van De Panne), dan zal ik geen klacht indienen tegen de vijf robuuste walvisvaarders, negen blasfemische horlogemakers en 27 incestueuze imkers die absint hebben gegoten in mijn weerloze 12-jarige keeltje en die hun gore lusten hebben botgevierd op mijn tere jongensachtige door eczeem gehavende 12-jarige lijfje.

Alle gekheid op een stokje: ik werd als kind misbruikt en het was niet prettig. Het was vies en het heeft mijn leven grotendeels verwoest. Voor alle duidelijkheid: die vijf robuuste walvisvaarders, negen blasfemische horlogemakers en 27 incestueuze imkers zijn een lichte dichterlijke overdrijving.

Het kan natuurlijk helemaal niet dat Delphine Lecompte, de vrouw die het opnam voor Bart De Pauw en Gerrit Achterberg en Roman Polanski en Marilyn Manson in het bijzonder, en voor pedofielen in het algemeen, als kind seksueel werd misbruikt.

Maar het kan wel. Ik was het slachtoffer van seksueel misbruik en verder wil ik daar niet al te veel woorden aan vuilmaken. Iedereen heeft zijn of haar manier om met zijn of haar wonden en trauma’s om te gaan. Kwaad zijn is oké. Verdrietig zijn is oké. Erover spreken is goed. Zwijgen mag ook.

Mijn manier om met het seksueel misbruik om te gaan ziet er zo uit: ik sluit mezelf elke nacht op in mijn douchecel, maak in een razend tempo elf potjes rijstpap, veertien marsepeinen sluiswachters, zestien chocolade vuurtorens, 38 gummicitroenhaaien en 49 blikken kidneybonen soldaat, daarna kots ik alles uit, neem ik een grote hoeveelheid benzodiazepines, declameer ik op infantiele wijze ‘The Rime of The Ancient Mariner’, streel ik mijn spookdromedaris, masturbeer ik met een onkruidhark, en vermink ik mijn ledematen en voetzolen met hoborietjes en met cassettedoosjes van Love, Cream, Jefferson Airplane, The Misfits en The Melvins. Met andere woorden: ik heb heel gezonde rituelen ontwikkeld die mij helpen om mijn demonen te temmen en om mijn angsten te bezweren.

Schrijven helpt ook. Ik schrijf duistere wrede barokke wanstaltige gedichten die bol staan van wurgseks en orgiën en verkrachtingen, gedichten waarin zeer naargeestige sinistere roofzuchtige gewelddadige boemannen de plak zwaaien. Ik schrijf ook opiniestukken waarin ik pleit voor meer mildheid tegenover mensen die seksuele transgressies begaan, meer mededogen ook voor seksuele devianten die er niets aan kunnen doen, en voor andere paria’s.

Misschien zijn mijn gedichten en opiniestukken een manier om mijn trauma’s te verwerken. Of misschien zou ik zonder mijn rijke geschiedenis als slachtoffer van seksueel misbruik ook dergelijke krasse schabouwelijke gedichten en opruiende subversieve opiniestukken schrijven. De mens is een vreemd onvoorspelbaar onvatbaar onbegrijpelijk gekweld grillig en gecomplexeerd beestje, en iedereen heeft het recht om te schrijven wat hij of zij wil. Hoe lelijk en ranzig en smakeloos en pervers en afwijkend het in uw ogen ook mag lijken.

En elke mens heeft recht op (vele kleurrijke) misstappen en (jeugd)zonden en foute vulgaire uitlatingen en winkeldiefstallen en (kleine bescheiden) brandstichtingen en gutsende klaterende promiscuïteit en onvergetelijke sjamanistische ervaringen in een woestijn met lsd en een louche televisiepriester aan je zijde.

Bob Dylan.

Bob Dylan.

Bob Dylan.

Bob Dylan!

He’s a poet and you know it and he definitely didn’t blow it.

Zelfs als het waar zou blijken te zijn dat de geniale geriatrische profetische enigmatische nasale troubadour met de terechte Nobelprijs voor de Literatuur in zijn vestzakje, zich vergrepen heeft aan een 12-jarig meisje, dan nog zijn Bob Dylan en zijn werk tienduizend keer scherper en waardevoller dan de melige vrijblijvende deuntjes van de brave gezapige kabbelende borst Conor Oberst, die op straat zieltogende hommels reanimeert, en die vrijwilligerswerk doet in een vogelopvangcentrum in Winnipeg.

En nog even over die welverdiende Nobelprijs voor de Literatuur: wat heb ik mij geërgerd aan het kleine benepen literaire wereldje dat steigerde en aan het mopperen en jammeren en spotten sloeg omdat de Nobelprijs voor de Literatuur naar een ordinaire singer-songwriter ging. Hun snobisme was stuitend en verwerpelijk.

Wie teksten kan schrijven als ‘Hurricane’, ‘Idiot Wind’, ‘Boots of Spanish Leather’, ‘It’s Alright Ma’, ‘A Hard Rain’s A Gonna Fall’, ‘Visions of Johanna’, ‘I Dreamt I Saw St. Augustine’ enzovoort, verdient de Nobelprijs voor de Literatuur zoveel meer dan bijvoorbeeld de dorre moraliserende John Steinbeck, zoveel meer dan de sentimentele irrelevante Pearl Buck, zoveel meer dan de gedateerde en terecht vergeten Roger Martin du Gard, zoveel meer dan een of andere obscure hermetische onbegrijpelijke fatterige nihilistische Oekraïense toneelschrijver die door geen hond wordt gelezen.

Bob Dylan kan zich meten met Walt Whitman, William Blake en Edgar Allan Poe.

Wat hij ook doet in het openingsliedje ‘I Contain Multitudes’ van zijn meest recente (zijn 39ste!!) plaat, ‘Rough and Rowdy Ways’.

Bob Dylan moet gehoord worden. Zo vaak mogelijk. Zelfs als zou uitkomen dat hij al vijf decennia een stiekeme bijverdienste heeft als Wit-Russische huurmoordenaar, of als Litouwse serieverkrachter, of als genadeloze Paraguayaanse organisator van illegale hanengevechten, of als Veurnse mishandelaar van koddige volstrekt onschuldige neurotische dwergpoedels en van verrukkelijke imbeciele 4-jarige fagottisten zonder ouders, dan nog zijn ‘Blonde on Blonde’ en ‘Blood on the Tracks’ en ‘Slow Train Coming’ en ‘John Wesley Harding’ en ‘Good as I Been to You’ onweerlegbare parels die niemand zichzelf zou mogen ontzeggen.

Ik moet blijkbaar iedere keer opnieuw dezelfde open deur intrappen: kunstenaars moeten geen onberispelijk leven leiden, kunstenaars moeten zich niet ontfermen over Roemeense zwerfkatten met etterende oogjes, of een clownsneus opzetten en kinderen met leukemie aan het lachen brengen.

Kunstenaars moeten helemaal niets, behalve dit: zich met verschroeiende devotie en moordende discipline wijden aan hun grote schokkende schurende perverse lugubere donkere gewelddadige grillige ambigue oeuvre. En dat is alles.

Kunstenaars hebben geen rekenschap af te leggen aan de morrende afkeurende misprijzende gechoqueerde brave kleinburgerlijke schijnheilige fatsoenlijke goegemeente. Kunstenaars mogen wat mij betreft hun hospita vermoorden, hun minderjarige hoefsmid sodomiseren, en aan de lopende band imbeciele vogelwichelaars en dementerende orgeldraaiers wurgen.

Als hun romans, gedichten, schilderijen, liedjes en/of films briljant en spitsvondig en vernieuwend en ontroerend en baldadig en waarachtig zijn dan kunnen hun eventuele moordzuchtige, sadistische en pedofiele escapades mij weinig schelen. Het doet geen afbreuk aan hun genialiteit, hun geestigheid, hun moed en hun oorspronkelijkheid. Het doet in feite niets ter zake. Dat is mijn mening, de uwe is vast ook interessant.

Ik geef tot slot nog graag het woord aan de grote briljante stugge norse visionaire Robert Zimmerman zelf, in de laatste strofen van ‘Desolation Row’:

Across the street they’ve nailed the curtains, they’re getting ready for the feast
The Phantom of the Opera in a perfect image of a priest
They are spoon feeding Casanova to get him to feel more assured
Then they’ll kill him with self-confidence after poisoning him with words
And the Phantom’s shouting to skinny girls, “Get outta here if you don’t know”
Casanova is just being punished for going to Desolation Row”
At midnight all the agents and the superhuman crew
Come out and round up everyone that knows more than they do
Then they bring them to the factory where the heart-attack machine
Is strapped across their shoulders and then the kerosene
Is brought down from the castles by insurance men who go
Check to see that nobody is escaping to Desolation Row
Praise be to Nero’s Neptune, the Titanic sails at dawn
Everybody’s shouting, “Which side are you on?!”
And Ezra Pound and T.S. Eliot fighting in the captain’s tower
While calypso singers laugh at them and fishermen hold flowers
Between the windows of the sea where lovely mermaids flow
And nobody has to think too much about Desolation Row
Yes, I received your letter yesterday, about the time the doorknob broke
When you asked me how I was doing, was that some kind of joke
All these people that you mention, yes, I know them, they’re quite lame
I had to rearrange their faces and give them all another name
Right now, I can’t read too good, don’t send me no more letters no
Not unless you mail them from Desolation Row

Delphine Lecompte, Brugge.

Hebt u ook een brief in de pen zitten? Mail naar openvenster@humo.be of vul onderstaand formulier in:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234