Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Het is pijnlijk om mezelf bezig te zien in ‘De allerslimste mens’’

Delphine Lecompte

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Ik ben koortsig aan het fantaseren over opzettelijk guacamole morsen op de schoot van Duane Allman zaliger, om daarna een Guatemalteeks dwergvrouwtje binnen te roepen om de guacamole tegen betaling op te likken, maar dan word ik jaloers op het fictieve dwergvrouwtje en vergal ik ongewild mijn koortsige fantasie. Nu beluister ik het weergaloze album ‘Signals’ van Rush. Op de hoes staat een dalmatiër die snuffelt aan een rode brandkraan, maar op zijn kop heeft de dalmatiër een bruine vlek en dus vrees ik dat hij niet raszuiver is. Ik lig eerlijk gezegd zelden of nooit wakker van raszuiverheid bij dalmatiërs en andere zoogdieren. Ik googel niettemin: ‘Mogen dalmatiërs bruine vlekken hebben?’ Het antwoord is frustrerend: leverbruine vlekken zijn toegestaan, maar de dalmatiër op de cover van ‘Signals’ heeft een vlek die meer neigt naar een terracottakleur, of nee, oker. Het is allemaal erg onbelangrijk. Maar niet zo onbelangrijk als ‘De allerslimste mens’. De bedeesde zeepzieder belt me op en vraagt of ik samen met hem en met een zak pickleschips van de Lidl wil kijken naar mijn vier schamele deelnames aan voornoemd vulgair televisieprogramma. Hij heeft mijn deelnames opgenomen. Zijn uitnodiging verrast me, hij haat televisiespelletjes. Hij kijkt uitsluitend naar documentaires over Hans Lodeizen, vaak blijft hij dus op zijn honger zitten. Ik verlaat mijn troosteloze woning en wandel naar het opulente sinistere appartement van de bedeesde zeepzieder. De bedeesde zeepzieder heeft een kameleon als huisdier, de kameleon neemt de kleur aan van mijn wangen: couperose.

Het is pijnlijk om mezelf bezig te zien, al is ‘bezig’ een groot woord. Ik zie: een onbeholpen verkrampt angstvallig gehavend anorectisch clowntje. Waarom kan ik niet kwiek rank ravissant en padvinderachtig uitbundig zijn zoals Eva De Roo? En getrouwd met een rockster die in Las Vegas orgieën organiseert met Afghaanse windhonden, Chileense flamingo’s, necrofiele tegelleggers, Litouwse voddenrapers en roekeloze kaarsgieters, maar er niet zelf aan deelneemt? Zelf blijft hij braaf in zijn hotelkamer, waar hij ontgoochelende inktvisringen verslindt en compleet naakt de speelse dichtbundel ‘Buurtkinderen’ van Arjen Duinker leest.

Ik verlaat het appartement van de bedeesde zeepzieder en ren naar de beschimmelde huurwoning van de voormalige vrachtwagenchauffeur. Mijn nors vertederend wanhopig drankzuchtig wrak kijkt naar ‘King of Queens’, Eddie Money heeft een gastrolletje. Ik vraag: ‘Seks?’ De versleten truckchauffeur zegt: ‘Een andere keer, molletje.’ Woedend en afgewezen werp ik een blik op mijn nieuwe mails. Een redacteur van Rekto:Verso wacht op mijn essay over geweld in de kunst. Een essay met voetnoten. Klinkt dat als iets waartoe ik, een bipolaire ontredderde gemarginaliseerde dichteres met een verleden als promiscue rekkenvuller en krankzinnige otterverzorger, in staat ben? Ik heb niet eens een diploma aso. Dan ontvang ik een bevreemdende mail uit Calcutta, een uitnodiging om deel te nemen aan een prestigieus kosmopolitisch Indiaas poëziefestival: wil ik op 28 november voordragen in een cruiseschip op de Ganges? Nee, bedankt: ik heb die avond een voordracht in het kolveniersclublokaal van Gullegem. Calcutta associeer ik met Moeder Teresa en ‘O quel cul t’as’, respectievelijk een Albanese heks en een woordspeling die mijn vader fantastisch vond. Mijn vader was verzot op woordspelingen. Soms mis ik hem, zo slecht was hij nu ook weer niet. Slechts een tikkeltje kil bitter calvadosverslaafd en gebocheld. Maar hij had ook kwaliteiten: hij hield van John Prine en van lookbrood, en hij verzorgde de etterende oogjes van lukrake zwerfkatten die op zijn pad kwamen. Genoeg sentimentaliteit! Ik kijk naar de foto’s van voorgaande edities van het prestigieuze kosmopolitische Indiase poëziefestival. Ik herken Miriam Van hee, die net als ik tenger is en fan van Slavische hartstochten, maar ze is geen sukkelachtig deerniswekkend amechtig clowntje en ze zou nooit deelnemen aan ‘De allerslimste mens’. Mocht ze toch deelnemen, dan zou ze alles weten over kietelfetisjisme, neurologische aandoeningen bij okapi’s, Per Kirkeby, Payconiq, rupsbanden, corrupte poolreizigers, incontinente astronauten, Christian Slater, Bathsheba en Anna Achmatova. Maar er zou geen vraag worden gesteld over Anna Achmatova. In ‘De allerslimste mens’ wordt nooit eens een vraag gesteld over Anna Achmatova. Schandalig!

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234