Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Het orkest dEUS’

Delphine Lecompte

Dankzij mijn schrijverschap moet ik geen klap uitvoeren. Ik schrijf columns en gedichten, maar dat heb ik nooit als werk beschouwd. Schrijven is spel, perversie, escapisme, zelfdestructie, walg, woede en verlossing. Ik ben altijd werkschuw geweest. Toen ik 16 was, verplichtte mijn moeder me om een vakantiejob te zoeken. Om eronderuit te geraken probeerde ik mijn voet te breken met een buste van Petronella Moens. Toen dat niet lukte, at ik een potje bedorven filet americain, hopend op botulisme. Ik bleef helaas kerngezond. Uiteindelijk vond ik een job in een oubollige handtassenwinkel in De Panne. De uitbaatster, een 90-jarige incontinente Iraanse vrouw met obscene oorlellen en een prachtig arsenaal aan ara’s en baardagamen, vond het niet erg dat ik om de haverklap haar winkel verliet om in de fietsenstalling van het sinistere oogziekenhuis en op het parkeerterrein van het kneuterige bakkerijmuseum van Veurne mijn genitaliën te laten mismeesteren door naïeve Hondurese vleermuistellers, bipolaire garnalenpellers, vadsige zelfgenoegzame pretparktycoons en misnoegde paardengokkers met walmende anale fissuren.

De meeste mensen werken omdat ze zich geen leven kunnen inbeelden zonder bladblazers, Ierse setters, litho’s van Kees van Dongen, Ghanese rammelaars, nostalgische Bretoense fluitketels en gesigneerde stripverhalen van Rik Ringers. Maar ik ben nooit een materialist geweest. Toen een interviewer aan Giacometti vroeg wat hij bij brand zou redden uit zijn huis, een kat of een schilderij van Rembrandt, antwoordde Giacometti: de kat. Het enige juiste antwoord. Vanavond draag ik voor in Asse. Gedichten voordragen is zelden zwaar labeur. Mauro is erbij. Tijdens het voordragen dwalen mijn gedachten af naar de geldzorgen en de penisschacht van de voormalige vrachtwagenchauffeur. Aan die geldzorgen valt een mouw te passen, ik zal de voormalige vrachtwagenchauffeur altijd financieel steunen zolang hij mijn clitoris bevochtigt en af en toe doet alsof hij geïnteresseerd is in mijn poëzie. Humo koopt hij niet meer, Humo is luxe in zijn ogen. Wie helaas wel nog Humo koopt, is de oude kruisboogschutter. Na het optreden zegt hij tegen Mauro: ‘Ik heb van Delphine gehoord dat je terug bij je orkest bent.’ Het orkest dEUS. Mijn favoriete liedje van dEUS is dat over Frank Lloyd Wright. Ik blijk waanzinnig populair te zijn in Asse. Mijn fans zijn godzijdank stuk voor stuk sadistische zadelmakers, pedofiele tuinmannen, verdorven sponzenverkopers en gekwelde Servische touwslagers.

Op de terugweg zegt de oude kruisboogschutter: ‘Dit was de laatste keer dat ik je naar een voordracht heb gevoerd, tenzij ik opnieuw je binnenste schaamlippen mag terroriseren met vulgaire stickers van imbeciele hondshaaien, knoflookpersen gewonnen tijdens de tombola van de Rotaryclub van Lochristi, en plakkerige souvenirpotloden uit Boliviaanse drugmetropolen.’ ‘Nee.’ Ik moet plots denken aan de krenterige Tom America. Krenterigheid is verderfelijk. Ik had onlangs ruzie met Tom America, ik was razend omdat hij over een verhaal van mij had gezegd: ‘Te veel poppetjes, te druk.’ Normaal zegt hij over mijn teksten: ‘Geniaal, wie doet dit jou na?’ Kleinzielig van mij om geen enkele kritische noot te verdragen. Behalve van mijn moeder. Ze schrijft nu ook. Ze is allicht een slimmere, erudietere en gesofisticeerdere schrijver dan ik. Maar het ontbreekt haar aan waanzin en genadeloosheid. Ze wil niemand kwetsen. Koop dan een puzzel van Escher of van de Matterhorn! Een kunstenaar moet altijd waanzinnig en genadeloos zijn.

Dan zijn we eindelijk terug in Brugge. Ik hou van Brugge omdat de voormalige vrachtwagenchauffeur er woont, en omdat er een briljant immens wanstaltig doek van Gustave Van de Woestyne in het Groeningemuseum hangt: ‘Het laatste avondmaal’. Jezus lijkt op een antipathieke arbeidsbemiddelaar die in zijn vrije tijd onschuldige Kroatische bobijnsters foltert met opgezette maraboes, defecte robotmaaiers en logge VHS-cassettes van zachte Beierse knaagdierporno. De apostels lijken op suïcidale onderwaterlassers en naargeestige scheepsherstellers. Het is middernacht, ik loop naar de beschimmelde huurwoning van de voormalige vrachtwagenchauffeur. Ik schud hem wakker en zeg: ‘Als je nu meteen hartstochtelijk een sleutelhanger van een mistroostig Bulgaars waterpretpark in mijn aars propt en koortsig sabbelt aan mijn absurde verlepte tepels, fiets ik morgenochtend naar de Albert Heijn om zestien gepaneerde kippenburgers en twintig afgeprijsde Friese potjes rabarberyoghurt voor je te kopen.’ De voormalige vrachtwagenchauffeur gehoorzaamt. Na mijn oorverdovende exuberante mystieke spotgoedkope orgasme luister ik naar ‘Machine Gun Etiquette’ van The Damned en overweeg ik zelfmoord met een fopsigaar.

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234