illustratie Ratatouille v2 Beeld humo
illustratie Ratatouille v2Beeld humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Het was 5u ’s ochtends dus ik mocht niet verwachten dat de kwartelachtige penis van de voormalige vrachtwagenchauffeur meteen in het gelid zou staan’

Delphine Lecompte

Terwijl ik voor de 5938ste keer naar ‘The Lost Boys’ kijk, strijkt de oude kruisboogschutter mijn lelijke onderbroeken van de Zeeman en mijn T-shirts van Iron Maiden. Ik zeg: ‘Pas op dat de afgrijselijke zombiemascotte niet aan het strijkijzer blijft kleven!’ Ik mijmer over Corey Haim: het liep slecht met hem af. En Corey Feldman verging het niet veel beter. Al bleef die laatste wel leven. De lijst van kindsterretjes die tragisch ten einde kwamen, is eindeloos, en degenen die bleven leven, werden bijna allemaal labiele potsierlijke verloederde agressieve antipathieke corrupte sentimentele wrakken die goedkoop mondspoelmiddel drinken onder een brug en daklozen lastigvallen met decadente anekdotes over hun glorietijd: ‘Toen ik elf was, werd ik in de keuken van Charlie Sheen gemolesteerd door vijftien verdorven touwslagers en 22 Bosnische berentemmers die beter hadden moeten weten. Charlie Sheen droeg die nacht een eenhoornpak en het was de eerste keer dat hij zijn keuken betrad, maar hij was niet verbaasd om er mijn aars en een bloemlezing van Apollinaire in aan te treffen.’ Mijn moeder was ook een kindsterretje, als enige kind van De Panne zonder alopecia en een haviksneus werd ze geselecteerd om het koddige ettertje te spelen in een Noord-Franse shampooreclame met pompelmoesextracten, en een beetje later kreeg ze ook een rol aangeboden in een Roemeense musical over het niet eens zo kleurrijke en niet eens zo schandalige leven van Henrik Ibsen.

Ik, daarentegen, was een laatbloeier: ik begon pas na mijn dertigste blasfemische gedichten te schrijven en literaire potten te breken. De eerste drie decennia van mijn leven was ik ‘slechts’ een jeukerige junkie, een walmende hoer, een wanstaltige raaskallende zwerver en een kwijlende incontinente zottin die om de haverklap anaal verkracht werd met opgezette otters vastgenageld aan versplinterde planken. Toen ik eindelijk succes kreeg, vertrouwde ik het niet en ik kreeg meteen een hekel aan de journalisten en dichters die plots rond me zwermden en tegen me fleemden. Ik probeerde ze zover te krijgen dat ze me anaal zouden verkrachten met opgezette otters vastgenageld aan versplinterde planken. Wat soms lukte, maar ik zal geen namen verklappen want I don’t kiss and tell. Maar dat is dus het grote verschil tussen mijn moeder en mezelf: omdat zij een op handen gedragen kindsterretje was dat vanaf haar vierde levensjaar te horen kreeg dat ze een adembenemend cherubijntje was dat zelfs de stugste meeste misantropische scheepsherstellers wist te vertederen, verwacht ze nog steeds applaus en gratis stola’s en spotgoedkope paardentranquilizers, en wanneer ze op haar Facebookpagina één of andere naïeve schoorsteenveger epateert met een verbale kwinkslag, dan geniet ze met volle teugen van zijn gutsende complimenten en glundert ze en koopt ze in een waas absurde servetringen en paarse lingerie voor zichzelf. Ik daarentegen begin te beven en te klappertanden en te kokhalzen en te schoppen en te bijten wanneer ik in de buurt kom van mensen die me lijken te waarderen. Meestal wil ik zelfmoord plegen na een succesvolle voordracht. Onlangs in Diest droeg ik succesvol voor en op de terugweg naar Brugge zei ik tegen de oude kruisboogschutter: ‘Zet me af op het nachtelijke parkeerterrein van deze mistroostige bouwmarkt in Sint-Denijs-Westrem, dan zal ik een roedel sadistische zadelmakers smeken om me te folteren met fretten en nachtschadegroenten, en tot slot zal ik een joviale parkietenkweker beleefd vragen om me genadig af te maken met een assegaai.’

‘Is dat echt wat je wilt?’ ‘Ja.’ De volgende dag ging ik naar de beschimmelde huurwoning van de voormalige vrachtwagenchauffeur, het was 5u ’s ochtends en ik mocht niet verwachten dat zijn kwartelachtige penis meteen in het gelid zou staan en buizerdachtige proporties zou aannemen, maar ik verwachtte het toch. Zijn gebrek aan pompende hartstocht maakte me razend en ik wierp vijf ontbijtgraankommen van de Troetelbeertjes, een biografie van Theresa van Avila en een plaat van Stevie Ray Vaughan uit het raam. Dat luchtte op. Vandaag draag ik voor in Brussel: een jong kritisch publiek dat de kat uit de boom kijkt en weigert om uit mijn hand te eten. Gelukkig vind ik na de voordracht een Moldavische geluidsman die net als ik dweept met Andy Kaufman maar niet weet waarom. De oude kruisboogschutter bezondigt zich alweer aan schabouwelijke zelfvoldane grensoverschrijdende activiteiten met elf extreem sensuele non-binaire studenten Afrikanistiek met lichtblauwe behabandjes en badges van Keith Haring. Ze vergeven hem. Ik zou liever hebben dat ze hem niet vergeven, ik zou liever hebben dat ze hem afranselen met kapotte trampolines en hem laten doodbloeden in de aula. Terug in Brugge ren ik naar de beschimmelde huurwoning van de voormalige vrachtwagenchauffeur. Hij zegt: ‘Ik heb nog een rekening met je te vereffenen.’ ‘Vanwege die gebroken kommen van de Troetelbeertjes?’ ‘Ja.’ ‘Vereffen, asshole, vereffen!’ De rekening wordt vereffend en het is zalig.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234