illustratie Ratatouille v2 Beeld humo
illustratie Ratatouille v2Beeld humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Hij heeft zijn koudwatervrees overwonnen en waagt zich dieper met zijn tong’

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Terwijl ik me afvraag of een tarantula als huisdier mijn leven zou verrijken, kwijt de voormalige vrachtwagenchauffeur zich van zijn cunnilingustaak. Hij heeft zijn koudwatervrees overwonnen en durft zich dieper te wagen met zijn tong. Nee, geen tarantula. Alleen neonazistische bloemenverkopers, autistische kiwisorteerders en blinde beiaardiers adopteren tarantula’s. Al werden die laatsten bedrogen. Zo denken ze dat ze een etterend maltezerhondje met een grote liefde voor rucola en spitskool en marsepeinen kooivechters hebben overgenomen van de vriendelijk klinkende Bulgaarse ex-laminaatverkoper. Die vroeg amper 300 euro en 8 cent voor het ziekelijke hondje, dat braaf op de handrug van de blinde beiaardiers blijft zitten wanneer ze geërgerd luisteren naar ‘Money’ van Pink Floyd, het enige liedje dat niet past in de sfeer van het meesterwerk ‘The Dark Side of the Moon’.

Ik kom klaar en roep: ‘Waarom verpruts ik mijn tijd met het catatonisch bekijken van vulgaire documentaires over onopgeloste wurgmoorden in Sloveense havensteden en over de vreemde hoefverzorgingsrituelen van Javaanse dwergherten, terwijl ik me evengoed zou kunnen verdiepen in de stugge briljante gedichten van Karel van de Woestijne of in de dorre trage deprimerende films van Ingmar Bergman waar mijn moeder zo verzot op is? Goddank houdt ze ook van John Cassavetes, die uitstekend gebruikmaakte van de stoïsche Peter Falk, die de mensen nu vooral kennen als Columbo. En zelfs als Columbo zal hij binnenkort in de vergetelheid sukkelen. Zo tragisch is het allemaal niet, zolang de mensen maar onthouden wie John Milton en Jack London en Richard Burton en Arthur Miller en Oleg Popov en Bessie Smith en Syd Barrett en Delphine Lecompte en die Britse fatterige schilder van zwembaden en duikplanken en Nefertiti waren!’

De voormalige vrachtwagenchauffeur staat op en leest mijn horoscoop voor: ‘Vandaag kun je struikelen over paardendieven en gesluikstorte impalamaskers als je niet oplet, en Neptunus zal zijn best doen om je financiële plaatje in de war te sturen. Maar je creativiteit viert hoogtij en je collega’s sterven stuk voor stuk aan ebola en nierontstekingen en verstikkingsaccidenten in kerstomaten en kattenspeeltjes in decadente hotelkamers in Valletta.’ Dat klinkt allemaal heel fijn, behalve het financiële plaatje en het struikelen.

Ik ga naar buiten en loop naar het kneuterige paleis van de oude paternalistische kruisboogschutter. Hij heeft beloofd me te voeren naar een voordracht in Menen, maar eerst moet ik een ingewikkeld verhaal aanhoren over de ex-penningmeester van de kruisbooggilde, die in de gevangenis zit omdat hij de minnares van de zoon van de vroegere erearchivaris heeft vermoord met een sierbordscherf van een bevriende kolveniersgilde uit het sinistere Tilburg. Anderhalf uur later vertrekken we naar het allesbehalve zielsverheffende Menen. In de auto geniet ik na van de fel verbeterde cunnilingustechniek van de voormalige vrachtwagenchauffeur, maar dan passeren we het huis van mijn moeder en denk ik aan al die keren dat ze me terecht afranselde met opgezette kerkuilen en lekke opblaasorka’s en vuile korfbalshirts. Ik pink een traantje weg.

De voordracht in Menen valt mee, vooral dankzij de slimme, sprankelende half-Siciliaanse interviewster, die fabelachtige insecten op haar poezelige eczeemvrije ledematen heeft laten tatoeëren en zo’n mooie broze oogopslag heeft dat ik haar wil ontvoeren en gegijzeld houden in een roeispanenhangar tot ze het stockholmsyndroom ontwikkelt. Ik ben natuurlijk weer te lui en laat het dus maar zo.

Na de voordracht mag ik signeren. Dit zijn mijn lezers: een beschonken boekbindster met een stomazak en een bekoorlijke boorling, een gebochelde taxidermist met boeiende anekdotes over scepters en geiten en bijenkorven en psychotische episoden in pruikenwinkels in Nazareth, een melancholische baggeraar die me twee suikerwafels geeft, en een ontmoedigde Roemeense gynaecoloog die vraagt of ik hem eens wil opvoeren in mijn Humo-column (graag gedaan!). Dan vlug terug naar Brugge, de oude kruisboogschutter zegt kruiperig: ‘De mensen aten uit je hand!’ Ik zeg nors: ‘Zwijg en laat me piekeren over Neptunus, die mijn financiële plaatje in de war wil sturen.’ De oude kruisboogschutter zwijgt en ik pieker. Over mijn financiële plaatje, maar toch vooral over de necrofiele tegelleggers en incestueuze imkers in mijn gedichten en over de voormalige vrachtwagenchauffeur, die niet meer elke dag zegt dat mijn tepelhoven onweerstaanbaar zijn.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234