Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Hij vraagt: ‘Wat wil jij voor je kerst?’ ‘Fluorescerende veters en dat je vaker mijn vagina likt’’

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Delphine Lecompte

Een zwarte man herstelt een kroon, hij draagt een T-shirt van Hot Tuna. Ik ken maar één liedje van Hot Tuna: ‘Hesitation Blues’. Ik zeg filosofisch: ‘De veelgeplaagde zwarte man herstelt nog steeds de aristocratische feodale parafernalia van mediocre pafferige gluiperige zelfgenoegzame witte trampolineverhuurders uit Cardiff en loensende sproeterige parapluverkopers die een aversie hebben tegen gepensioneerde stierenvechters die in de bus naar Sint-Andries argeloze passagiers lastigvallen met hun hardnekkige psoriasisklachten en zelfs onverkwikkelijke foto’s bij zich hebben alsof ze niet gewoon hun broekspijp kunnen opstropen. Er zal nooit iets wezenlijks veranderen.’ De voormalige vrachtwagenchauffeur kijkt onverstoorbaar verder naar ‘The Repair Shop’. Ik vraag: ‘Wat wil je voor kerst?’ ‘Een biografie van Niels Bohr,’ zegt hij voor de grap. Hij vraagt: ‘Wat wil jij voor je kerst?’ ‘Fluorescerende veters en dat je vaker mijn vagina likt. Lik mijn vagina!’

De voormalige vrachtwagenchauffeur zet de tv uit en likt mijn vagina. Na mijn kletterende kwetterende burlende gierende extatische krankzinnige blijmoedige imbeciele orgasme moet ik dringend naar het deprimerende benepen moordzuchtige gluiperige Aartselaar waar Luk Alloo mij aan de tand zal voelen over mijn turbulente leven en mijn literaire carrière die om zeep is omdat ik ben vergeten om kruiperig te doen tegen de juiste paternalistische eerbiedwaardige zwaarlijvige recensenten en andere gewichtige pompeuze redactionele piefen die bepalen wie grootse literatuur schrijft en wie een charlatan is. Ik omarm zonder enige bitterheid mijn charlatanstatus. Ondanks mijn charlatanstatus mag ik vaak optreden, zo komt er geld in het laatje.

De oude kruisboogschutter voert me naar Aartselaar: het televisiegebouw zit gepraamd tussen tractorverkoper Van Mossel en een lugubere zieltogende dieetvoedingszaak voor profetische teckels. Sergio staat op het parkeerterrein, dat is fijn. De oude kruisboogschutter en Sergio palaveren gemoedelijk over frietvorken en kolibries, maar ook over Catalaans pluimvee en Marie Curie.

Binnen worden we ontvangen door Sandy Tura, de ravissante dochter van een levende legende. Toen ik in 2020 was opgenomen in de psychiatrie, lag daar een verloederde schizofrene alpacafokker met een benzodiazepineverslaving. Hij beweerde dat Will Tura ooit een alpaca van hem had gestolen en een dag later een eucharistielepel en een pluchen goudmossel – kwajongensstreken. Sandy toont me een foto van haar baardagame zaliger, maar ik kan mijn blik niet afwenden van haar magnifieke smetteloze gelaatstrekken. Had ik dergelijke gelaatstrekken, dan zou ik ongetwijfeld cunnilingus kunnen krijgen van die bloedmooie ietwat stugge 19-jarige alchemistische trompettist die onlangs in mijn straat is komen wonen. Alloo verlaat de televisiestudio met zijn eerste gast: Wim Distelmans. Wim Distelmans lijkt op een onconventionele hitsige Tsjechische vakbondsleider die hartstochtelijk van Buddy Guy en van geroosterde koffervissen houdt. Maar hij is ‘slechts’ een Belgische oncoloog die dweept met Jerry Garcia, euthanasie en stotterende slangenbezweerders.

Een guitige plagerige flamboyante vrouw schminkt mij, ze zegt: ‘Ik woon in De Pinte.’ Ik zeg: ‘De Pinte is desolaat.’ Ze zegt: ‘Daar doen we meteen iets aan!’ Ik verbeter haar maar niet, mijn gezicht oogt inderdaad desolaat, nukkig, gegroefd en tragisch. Dan word ik geïnterviewd door de vinnige gretige gulzige jongensachtige Luk Alloo. Alles passeert de revue: mijn wegloopgedrag, mijn kleptomanie, mijn zelfverminking, mijn fobieën voor Friese wasserettes en voor zonnebadende blasfemische horlogemakers met kalknagels, mijn onverklaarbare geilheid ten opzichte van grijnzende pianostemmers, en mijn instinctieve afkeer van schriele schuldbemiddelaars met groteske oogkorsten. Natuurlijk komt ook mijn kinderwens aan bod, mijn verlangen om te bevallen van een zoon die net als ik verzot is op Willem Dafoe in elke film met Willem Dafoe behalve ‘Body of Evidence’, op het album ‘Seasons in the Abyss’ zonder uit te kunnen leggen waarom, op 14de-eeuwse miniaturen waarop de vulva van de vrouwelijke pausin Johanna lijkt op een pennenzak van een failliet Oost-Vlaams urnebedrijf, op ontwapenende pistoolschilders die ervan dromen om hun kennis over kwantummechanica bij te spijkeren, en op verdorven touwslagers die in hun zeldzame vrije tijd koortsige irrationele Bretoense gedichten over pelgrims, poppenherstellers, gekuifde tenreks en wurgseks lezen.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234