null Beeld Humo
Beeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Hoe het is om een BV te zijn? Een vloek, een luxueuze vloek’

Delphine Lecompte

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Vandaag is het zover: ik ga met de voormalige vrachtwagenchauffeur naar Vilvoorde, waar ‘De slimste mens’ wordt opgenomen. Een flamboyante ranzige praatzieke taxichauffeur voert ons van Brugge naar de televisiestudio. Op de achterbank probeer ik nog vlug de Moldavische ministers van Toerisme, de hartelijke wandaden van Klaus Kinski, de meest in het oog springende buideldieren van Madagaskar en de grootste hits van Cannibal Corpse in mijn hoofd te proppen. De voormalige vrachtwagenchauffeur draagt een sweater van Molly Hatchet en een zonnebril. Ik zeg voor de grap: ‘Ik ben de ster, ik ben degene die een zonnebril zou moeten dragen.’

De taxichauffeur mengt zich: ‘Het is waar, Delphine. Jij bent de ster, maar ooit was ik ook een ster, jazeker! In 1997 werd ik beetgenomen door het verborgencameraprogramma van Erik Goossens, ik ben de naam vergeten…’ ‘‘Kan dit?’’ bied ik hem behulpzaam aan. ‘Natuurlijk kan dat!! Iedereen kan de naam van een onbenullig rap afgevoerd kolderiek kutprogramma vergeten! Het is 25 jaar geleden, en ik heb bovendien ruig geleefd met ochtendlijke lsd en nachtelijke minderjarige Surinaamse paukenisten.’ Ik onderbreek de taxichauffeur: ‘Het programma heette ‘Kan dit?’, een verwijzing naar ‘Candid…’’

De taxichauffeur roept half extatisch, half nijdig: ‘Candy! Breek me de bek niet open over Candy! Als dat haar echte naam was. Daar stond ze, op die noodlottige pinksternacht in 2001, in een gehaakt jurkje met niets eronder. De fluorescerende lichten van de naargeestige desolate Oedelemse plattelandsdiscotheek waren niet flatterend voor haar tepelhoven en anachronistische jungleachtige schaamhaar, maar toch begon mijn hart sneller te kloppen. Candy vroeg een rit naar haar flat in Sint-Andries, ze flirtte vraatzuchtig en tomeloos.’

‘Mooi geformuleerd,’ zeg ik. ‘Bedankt, Delphine. Je bent tot nu de beste BV die ik ooit in mijn taxi heb gehad. Loredana was ook sympathiek, maar ze werd helaas vergezeld door een blonde Sloveense kooivechter die vijandig naar me staarde toen ik haar vroeg of ze van Motown hield.’

Ik vraag: ‘Hoe liep het af met Candy?’ ‘Haar appartement was knus. Het rook er naar magische walvisblubber, maar ook naar koppige kalkoenfokkers en goedkope syfilisdragees. Aan de muur hing een filmposter van ‘The Seven Year Itch’, en op een salontafeltje lagen maar liefst vijf boeken van Anna Blaman!’ ‘Ongelofelijk,’ zeg ik oprecht verrast. De taxichauffeur gaat onverstoorbaar door: ‘Candy ging naar de badkamer, en 30 seconden later verscheen ze poedelnaakt in de woonkamer. Ik schrok me een hoedje, maar herpakte me snel. We bedreven de liefde, niets om over naar huis te schrijven. Ik werd vet betaald.’

Dan komen we aan in Vilvoorde. Ik word meteen naar de make-upzetel geleid en virtuoos geplamuurd. Intussen probeert de voormalige vrachtwagenchauffeur tevergeefs bevriend te raken met Philippe Geubels, en als dat niet lukt, stort hij zich in de loge op exotische sushischotels, prozaïsche raketijsjes en opzettelijk verbrande puddingdesserts. Het valt me op hoe boers en onbehouwen hij is, hij lijkt wel weggelopen uit een schilderij van Permeke. Normaal gesproken verlaat hij nooit Brugge, ik ken hem in de context van zijn beschimmelde huurwoning en pas hier in Vilvoorde zie ik hoe onbeholpen, vijandig, beperkt en bekrompen hij is. Hij steekt me tegen, had ik maar de oude kruisboogschutter meegenomen! Ik bereid me verder voor: Kofi Annan, wie was jij ook alweer? Tot mijn grote verbazing ligt Nicaragua niet in Afrika, en de clown in ‘It’ heet nog altijd Pennywise, tevens de naam van een band waar ik nooit vrijwillig naar luister. Ik trek mijn feestelijkste broek en mijn meest favoriete T-shirt van Led Zeppelin aan. ‘Delphine, wat weet je over Robert Plant?’ ‘Niets dat ik aan jouw neus wil hangen, Erik!’

Dan neem ik het op tegen onder anderen de minzame moordenaar van de Meli. Jammer dat mijn moeder niet in het publiek zit, ik mis haar. Ik werp af en toe een blik op de voormalige vrachtwagenchauffeur. Hij kijkt misnoegd, wrokkig en ondoorgrondelijk naar het hysterische showbizzgebeuren. Na de opnames worden we teruggevoerd naar Brugge door dezelfde flamboyante ranzige taxichauffeur. Hij zingt een toontje lager. Hij vraagt: ‘Hoe is dat nu, Delphine, om een BV te zijn?’ ‘Een vloek, een luxueuze vloek.’ De taxichauffeur zet de radio aan: Chain Reaction. Terug in Brugge kiepert de voormalige vrachtwagenchauffeur de overroepen rauwe zalm en pretentieuze geëxplodeerde pap in zijn troosteloze Brugse vuilniszak.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234