Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Ik ben liever lui dan moe. Daarom heb ik voor het literaire genre poëzie gekozen’

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Delphine Lecompte

Binnenkort word ik 45, een leeftijd waar ik niet om gevraagd heb. Ik ben een roman aan het schrijven over mijn lijdensweg in de zuivelafdeling van een sinistere supermarkt in Sint-Kruis. Ik werkte er van 2002 tot en met 2005, mijn aardigste collega heette Diana. Ze was verantwoordelijk voor de tijgerscampi, maar ze zei ‘tijgerscampi’s’. Ik verbeterde haar een tikkeltje kribbig: ‘Scampi is al een meervoudsvorm.’ Diana zei: ‘Als je volhardt in dergelijke linguïstische pedanterieën, zul je weinig vrienden maken op de werkvloer.’ Ik maakte weinig vrienden. Diana was 44, ze leek op Kathleen Turner in ‘The War of the Roses’. Ik leek op Danny DeVito. Niemand leek op Michael Douglas, jammer genoeg. Ik denk niet dat ik mijn roman zal voltooien, ik ben liever lui dan moe. Daarom heb ik voor het literaire genre poëzie gekozen. De meeste gedichten zijn kort, onnozel, blasfemisch, pseudodiepzinnig, irrationeel, vunzig en in minder dan dertig minuten in elkaar geflanst.

Mijn favoriete gedicht is de liedjestekst ‘Suicide Solution’ van Ozzy Osbourne. Mijn tweede favoriete gedicht is de liedjestekst ‘Short People’ van Randy Newman. Mijn derde favoriete gedicht is de liedjestekst ‘I Cum Blood’ van Cannibal Corpse. Mijn vierde favoriete gedicht is de liedjestekst ‘Who Let the Dogs Out’ van de onvolprezen Baha Men. En mijn vijfde favoriete gedicht is ‘Crazy Jane Talks with the Bishop’ van W.B. Yeats.

Het thema van de Poëzieweek is vriendschap. Een thema waar de meeste dichters geen kaas van hebben gegeten: gefrustreerd, suïcidaal, zwartgallig, korzelig, wrokkig en paranoïde als ze/we zijn. Een beter thema was geweest: het nijlpaard in al zijn glorie. Of: weerwolven. Of: kietelfetisjisme. Of: kameleons. Of: Javaanse schaduwpoppen. Of: camouflage. Of: moederverering.

Ik zit momenteel in de keuken van mijn duizelingwekkende tomeloze wellustige onnavolgbare moeder. Er hangt een immens prikbord in haar keuken. Ontbrekend: flatterend kiekje van Delphine Lecompte in al haar ranzigheid. Wat er wel allemaal aan haar immense prikbord hangt: een detail uit de ‘Stoet der Wijzen’ van Gozzoli; een gesigneerde foto van Dirk Bogarde; een geboortekaartje van een sceptische baby die werd opgezadeld met de naam Chastity, terwijl je nu al aan zijn vranke weerspannige oogopslag kunt zien dat het een sletterige slonzige roekeloze drankzuchtige stokebrand zal worden; een onorthodox moussakarecept van de Moldavische pistoolschilder die schuin tegenover mijn moeder woont en mij graag eens zou trakteren op een gulle portie inktvisringen en een stevige dosis spermatozoïden, maar ik blijf liever loyaal aan de trage kwakkelende sukkelachtige hortende blubberige zaadcellen van de voormalige vrachtwagenchauffeur en inktvisringen zeggen me niets; een vernietigende recensie van ‘De baldadige walvis’ en een adembenemend portret van mijn zusje Anna Livia die een ravissante ernstige beroemde influencer is en bijgevolg wordt overladen met zwemvliezen, energiedrankjes, tepelklemmen, kattenspeeltjes, opblaasknuppels, opgezette gierzwaluwen, vinylplaten van Dimmu Borgir, vinaigretteflessen, Wit-Russische schaamlipcorrectiebrochures, handgeblazen armadillo’s, Bretoense bloemlezingen over rattenplagen en revolutionaire nachtcrèmes die ze vroeger soms aan mij gaf, maar sinds ik in Humo de draak stak met haar vriendje Acid helaas niet meer.

Mijn moeder zegt: ‘Fientje, het is dapper en integer dat je De Bezige Bij de rug hebt toegekeerd.’ Ik zeg: ‘Het was vooral impulsief en zelfdestructief.’ Gelukkig heb ik intussen een nieuwe uitgeverij: Borgerhoff & Lamberigts. Ze geven voornamelijk opruiende memoires uit van verloederde korfbalspelers en incestueuze bietenboeren, rebelse paddenstoelengidsen, Max Temmerman, overzichtelijke handleidingen over hoe je een virtuoze lesbische alpacafokker kunt worden en fotoboeken gewijd aan de verflenste penis van Iggy Pop.

Mijn moeder vraagt: ‘Hoe gaat het met de oude kruisboogschutter?’ Ik zeg: ‘Uitstekend! Hij is in zijn nopjes dat hij mij binnenkort weer naar knullige poëzievoordrachten mag voeren en achteraf kan pochen tegen de 43 aanwezige verdorven touwslagers en zes incontinente dementerende orgeldraaiers dat hij mij reeds meer dan tien jaar ‘begeleidt’.

Ooit beeldde hij zich in dat ik hem op zijn geriatrische wenken zou bedienen en zijn luier zou verversen. Maar meestal ben ik degene met een luier. Ik ben sowieso te panisch, te egocentrisch, te bipolair, te chagrijnig, te eczemateus, te promiscue, te gewetenloos, te agressief en te ongeduldig om de mantelzorger te zijn van een kwieke blijmoedige misogyne kolonialistische pezewever met als enige gezondheidsklachten ouderdomssuiker en misselijkmakende ostentatieve kwijlende geilheid.

Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234