Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Ik ben met slaande deuren vertrokken bij mijn prestigieuze uitgeverij’

Delphine Lecompte

Dichteres Delphine Lecompte bericht ostentatief over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen

Ik draag al drie weken dezelfde kleren. Alleen als ik moet optreden, probeer ik een vestimentaire inspanning te doen: dan draag ik een knalroze blazer om een zweem van branie op te wekken. Ik ben met slaande deuren vertrokken bij mijn ‘prestigieuze’ uitgeverij De Bezige Bij. Ik heb lak aan prestige. De schriele hypocriete calvinistische knul die mijn redacteur was, beweerde zes maanden geleden nog dat ik een orakel was, maar nu zegt hij dat ik een toontje lager moet zingen. Hoepel op! Ik vermoed dat De Bezige Bij aanstoot neemt aan mijn polemische stukken. Uitgeverijen houden van woeste controversiële provocerende schrijvers, op voorwaarde dat ze het loodje hebben gelegd. Gelukkig heb ik mijn moeder en Tom America nog. Die laatste blijft mij hardnekkig en waarheidsgetrouw een genie noemen, en mijn moeder houdt vooral van het onwaardige sukkelachtige stamelende eczeemgedrocht Delphine Lecompte, minder van de onuitstaanbare zelfdestructieve herrieschopper en kleptomaan die ik toch ook ben.

Vandaag heb ik een interview met een regionale krant. De interviewer lijkt als twee druppels water op William Hurt, hij spreekt gretig en begerig over zijn epileptische Friese stabij. Mijn geslacht zindert nog na, want ik kom van de beschimmelde huurwoning van de voormalige vrachtwagenchauffeur, die me loom en succesvol heeft gevingerd. Als ik moest kiezen tussen nooit meer naar Genesis mogen luisteren of nooit meer gevingerd worden door de voormalige vrachtwagenchauffeur, dan zou ik ervoor kiezen om nooit meer gevingerd te worden door de voormalige vrachtwagenchauffeur. Het lijkt me niet onmogelijk om een nieuwe versleten trucker met tien klamme graaiende vingers op te scharrelen, maar er bestaat geen tweede Genesis: groots, experimenteel, onvatbaar, slim en vreemd ontroerend. De overgrote meerderheid van de Genesis-luisteraars zijn witte incontinente Finse vrouwenhaters, drankzuchtige melancholische baggeraars, loensende racistische fietsenmakers die nog nooit Adinkerke hebben verlaten, en bipolaire garnalenpellers met fabelachtige aangezichtswratten.

Tom America belt me op en zegt dat ik naar ‘Visages, villages’ van Agnès Varda moet kijken. Na het telefoongesprek wandel ik naar het opulente herenhuis van mijn moeder. Ze is altijd geërgerd als ik het in mijn Humo-column over haar opulente herenhuis heb. Ze heeft een heilige schrik om kleinburgerlijk over te komen. Ik vraag: ‘Vind jij dat ik ‘Visages, villages’ moet bekijken, mama?’ ‘Nee. Het enige hoogtepunt van de film was Godard die de deur weigerde open te doen voor Varda en JR.’

Kluizenaars heb ik hoog zitten, vooral degenen die succes hadden en alles opbliezen: Godard, Phil Spector, Howard Hughes, Greta Garbo, Syd Barrett... In de meeste gevallen was het kluizenaarschap geen keuze, maar een duizelingwekkend vertederend onvermogen om het hoofd te bieden aan de ploerterige mercantiele opportunistische buitenwereld. Syd werd een pafferige tuinman zonder wenkbrauwen. Misschien moet ik dat ook proberen.

Zes maanden geleden verloor ik mijn wenkbrauwen: madarose heet de aandoening. Een tuin heb ik helaas niet. Mijn moeder natuurlijk wel. Ze heeft geen tuinman zoals Lady Chatterley. Ze is stoer genoeg om haar struikgewas zelf te snoeien en om mollenkadavers te dumpen in de tuin van haar rechterburen, twee piepjonge bijgelovige frituurmandmogols. Ze zegt: ‘Fientje, ik wil je iets vertellen over mijn gebrekkige mitralisklep, maar je moet me beloven dat je er niets over zal schrijven in je Humo-column.’ ‘Oké, mama.’

Zo interessant is de cardiologische helletocht van mijn moeder nu ook weer niet. Mijn gedachten dwalen af naar de bedeesde zeepzieder die ik nog steeds vereer, hij is het enige schepsel ter wereld dat nooit van zijn pedestal kan tuimelen. Hij luistert naar The Virgin Prunes. Tegelijk maakt hij moussaka voor zijn intelligente schertsende moeder met parkinson. Ooit zou ik bij hem logeren, maar ik was helaas te alcoholistisch, te panisch en te uitgeput om een dozijn locomotieven naar Leeuwarden te nemen. Een gemiste kans, al zat seks er toch niet in. De bedeesde zeepzieder is van de herenliefde.

Mijn moeder vraagt: ‘Luister je wel?’ ‘Waarom zou ik luisteren naar je cardiologische akkefietje als ik er toch niets over mag schrijven?’ Ze zucht en streelt droefgeestig een pluchen zeekomkommer: haar geboortegeschenk voor de pas bevallen frituurmandmogolvrouw.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234