illustratie Ratatouille v2 Beeld humo
illustratie Ratatouille v2Beeld humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Ik heb al betere schaamlippen meegemaakt in de bibliotheek van De Pinte, troela!’

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

‘Vertel eens een anekdote, je weet dat ik leef van anekdotes,’ beveel ik de voormalige vrachtwagenchauffeur, die in zijn zwarte synthetische zetel kijkt naar een programma waarin een ex-poetsvrouw van Jerry Seinfeld op de vingers wordt getikt, omdat ze haar onuitstaanbare, over het paard getilde peuter behandelt als een profetische teckel die tegen betaling ‘Snowblind’ van Black Sabbath kan janken. De voormalige vrachtwagenchauffeur zegt: ‘Ik heb een anekdote over mijn eenmalige ervaring met speed.’ Ik zeg: ‘Ai, ai, ai…’ Het is misschien flauw, maar ik hou niet van verslaafden die het verder zoeken dan alcohol, benzodiazepines, Roemeense lijm, sympathieke Afghaanse wiet, ayahuasca, infantiele paddo’s, moederlijke hoestsiroop met codeïne, oerdegelijke peyote en schandelijk gedemoniseerde lsd.

Cocaïne vind ik verschrikkelijk, omdat de gebruikers (meestal verwaande blaaschirurgen en boomchirurgen uit Rijsel) zich na inname inbeelden dat ze briljant en fantastisch zijn, en omdat ze iedereen lastigvallen met hun ingebeelde, unieke, prachtige, flamboyante, onweerstaanbare, opgepompte persoonlijkheid. Terwijl dronkaards ten minste het fatsoen hebben om zich op te sluiten in beschimmelde huurwoningen en weg te zakken in een poel van terechte zelfhaat en bitterheid en frustratie en paranoia en suïcidaliteit en koddige lethargie. Liedjes over drankmisbruik zijn bijna altijd verheffend en nederig en eerlijk en melancholisch en huilerig en zoet, terwijl de vele liedjes die gewijd zijn aan cocaïne bijna allemaal megalomane, drammerige, snoeverige, zelfgenoegzame, narcistische ruis zijn. Behalve ‘Snowblind’, maar ik heb lang gedacht dat ‘Snowblind’ over Ozzy als klein jongetje op gestolen skilatten in een achterbuurt in Birmingham ging, en over zijn schuldgevoelens achteraf, niet tegenover de wintersportwinkeluitbater, maar tegenover zijn vader die veel van hem verwachtte: roem of de gevangenis.

De anekdote van de voormalige vrachtwagenchauffeur is teleurstellend: hij nam speed tussen een pruikenwinkel en een zuivelmuseum in Nazareth, hij voelde zich alerter en wakkerder dan anders, hij flirtte met een toevallig voorbijkomende mandenweefster met een horrelvoet die als twee druppels water op Shaun Ryder leek, ze namen de bus naar De Pinte en bedreven de liefde in de bibliotheek op een tapijt van hoekige boeken over voodoo, kamelen, vergeten buiksprekers, barbecuerecepten en ‘Het leven en de dood in den ast’ van Stijn Streuvels. Daarna was de mandenweefster moe en de voormalige vrachtwagenchauffeur hongerig. Ze verlieten de bibliotheek en de mandenweefster beweerde dat ze naar huis moest om haar veeleisende tijgerpythons en gegijzelde minderjarige fagottisten vol te proppen met slagroomtaarten, okkernoten, kreeftenscharen, koolsalade, gemberconfituur, everzwijnpaté, couscous en vitamine D. De voormalige vrachtwagenchauffeur zei atypisch ondankbaar en vulgair: ‘Ik heb al betere schaamlippen meegemaakt in de bibliotheek van De Pinte, troela!’ en daarna kocht hij een portie bitterballen en dertien frikandellen en een klein bakje frieten met stoofvleessaus in de frituurzaak van de joviale ex-stukadoor Ivan De Baardenmaker. De speed was bijna uitgewerkt en dus vergat de voormalige vrachtwagenchauffeur te reageren toen Ivan vroeg: ‘Was jij het niet die backstage tijdens het bluesfestival van Peer in 1977 een tracheotomie hebt uitgevoerd op de drummer van Rory Block, nadat de domoor een kriekenbier had gedronken met een nijdige hommel op de bodem?’ Het was wel degelijk de voormalige vrachtwagenchauffeur en de burgemeester van Peer wilde de voormalige vrachtwagenchauffeur een medaille en een heuse ceremonie geven, maar de voormalige vrachtwagenchauffeur had een hekel aan medailles en aan plichtplegingen met lauwe schuimwijn en dorre schepenen en een protserige burgemeester. En die hekel koestert hij nog steeds. De voormalige vrachtwagenchauffeur zegt: ‘Kom bij me zitten, ik wil niet in mijn eentje naar een B-film met Nicolas Cage en die vrouw uit ‘The Mentalist’ kijken.’ Dus kijken we samen naar de B-film. Ik streel zijn penis en denk aan alle schepenen en burgemeesters en cocaïneverslaafde onderwaterlassers die ik tot nog toe heb geschoffeerd. Ik vraag aan de voormalige vrachtwagenchauffeur: ‘Wat is correct: tot nog toe of tot nu toe?’ Hij weet het niet, hij hecht niet zoveel belang aan linguïstische en grammaticale valstrikken en obstakels. De voormalige vrachtwagenchauffeur staat op om een blikje bier en twee plakken preskop uit de ijskast te halen, zijn broek valt af en om zijn gezicht te redden playbackt hij pathetisch en hilarisch ‘Need Your Love So Bad’ met zijn broek op zijn enkels.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234