De nieuwjaarsbrief vanDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Ik heb geen spijt van die zachtaardige, begripvolle, menselijke stukken over pedofilie’

Delphine Lecompte

Door mijn opiniestukken krijg ik vaak op mijn donder.

Dat is oké, ik zoek de controverse op.

Ik lig niet (meer) wakker van de bagger op sociale media, van de domme schreeuwerige meelopers en de lelijke opmerkingen over mijn uiterlijk en vermeend alcoholmisbruik (ik ben reeds anderhalf jaar nuchter).

Waar ik het moeilijker mee heb zijn de valse wraakzuchtige perfide reacties van kleinzielige schrijvers die afgunstig zijn en handig gebruik maken van mijn opiniestukken om literaire rekeningen te vereffenen.

Maar ook daarmee heb ik leren leven.

Wat ik niet kan begrijpen is dat ik als de vijand van de woke beweging wordt omschreven, en als een supporter van het patriarchaat.

Ik zet me af tegen beide bewegingen.

Ik vind elke vorm van dogmatisch denken huiveringwekkend en verwerpelijk.

Ik zou hier een pleidooi willen houden voor punk, maar een pleidooi houden voor punk is wellicht bespottelijk en een oxymoron (als ik dat woord juist heb begrepen).

Dus hou ik een pleidooi voor: ambivalentie en exuberantie en woestheid en gelaagdheid en zinnelijkheid en tumult en rumoer en donkerte en drift in de kunst en in de keuken en in de kerk en in de kajuiten van Moldavische containerschepen.

Overal. En altijd.

Laten we de ambiguïteit, de wispelturigheid, de gekweldheid, de smerigheid en de grilligheid van elke mens omarmen.

Het slordige, gevaarlijke, achteloze, scrupuleloze, inconsequente, tegendraadse dat in elk van ons huist.

De razernij en de mystiek.

Het raadsel en het platvloerse.

Carnaval en zelfkastijding.

Kletterende cimbalen, explosieve pianola’s en stroperige violen.

Wrede monniken, wankele steltlopers, weke fazantenstropers en sentimentele messenwerpers.

De mens, het verschrikkelijke kluwen.

Bron van diepste kwelling en grootste soelaas.

Megalomanie, walg, hoogmoed, jaloezie, trots, toorn, vernedering, zelfoverschatting, hartstocht, verraad, furie, bombarie, vuurwerk, ontregeling, bacchanalen, orgieën, meditatie, haat, zweepslagen, plunderingen, oorlogen, hongersnoden, chantage, chaos, angsten en triomfen!!!

Een mens valt niet vast te pinnen, een mens is een warboel en een puinhoop.

Een vat vol tegenstellingen: soms hardvochtig en achterbaks, dan plots zonder waarschuwing grootmoedig en barmhartig.

We zijn allemaal zielige amechtige lelijke sukkelachtige zondaars die er een potje van maken, aanmodderen, harten breken en de eindjes aan elkaar proberen te knopen.

Ik ben een witte 43-jarige vrouw, overlever van seksueel misbruik.

Maar ik ben meer dan mijn wonden en ik wens niet behandeld te worden als slachtoffer.

Maar ook niet als trol of heks.

Ik heb een rijk seksleven waarover ik (te?) overvloedig schrijf in mijn Humo column.

Dat wordt noch door de woke beweging noch door het patriarchaat verdragen.

De woke beweging struikelt over de SM-taferelen en de grimmige expliciete verkrachtingsscenario’s in mijn column (die arme bloedjes van kinderen vinden dat seks keurig en beleefd moet verlopen, steriel, vastomlijnd, graag met regels en een contract vooraf opgesteld… ondertussen is de erotiek de slaapkamer of de keuken allang uit geslopen), en het patriarchaat vindt dat ik als alleenstaande niet meer zo jonge vrouw (onaantrekkelijk bovendien) geen recht heb op een rijke vrije vranke seksualiteit.

Oude witte mannen vinden het gênant dat ik mijn seksualiteit van de daken schreeuw, en ze vinden dat ik moet leren koken en strijken.

Bijna iedereen vindt het ingewikkeld om te begrijpen dat een slachtoffer van seksueel misbruik zo intens kan genieten van ruige gewelddadige seks.

De mens is een ingewikkeld beest en misschien moeten we niet constant proberen om elkaar in vakjes te steken en elkaar de eigen propere bloedeloze juiste rechtschapen normen en waarden op te leggen.

Ik mag mijn seksualiteit beleven zoals ik het wil.

Met zwepen en wasknijpers. Met bloed en stront.

Desnoods met pompoenhummus van de Albert Heyn als mijn partner en ik dat geestig vinden.

Het is privé en we schaden er niemand mee.

Ik mag spreken over mijn misbruik en ik mag zwijgen.

Ik mag schrijven over seks: honderd procent autobiografisch, verwarrende dwarse confabulerende autofictie, maar ook volledig verzonnen verhalen.

Fabelzucht en mythomanie.

Er bestaan prachtige woorden, sommige woorden worden verboden.

Daar trek ik mij niets van aan, het is fictie. En met een beetje geluk (en veel talent) wordt het kunst.

Ik hou bijvoorbeeld van de muzikaliteit van het woord Eskimo dat ik soms gebruik in mijn gedichten.

Ik heb nog geen verontwaardigde mails ontvangen van Inuït, dus blijf ik het woord Eskimo gebruiken.

Ik gebruik het in een lyrische en nostalgische context, onschuldig en vriendelijk, romantisch: als kind dweepte ik met de Inuït en ik wilde zo graag geadopteerd worden door een lankmoedig stoïcijns Eskimokoppel zonder kinderen, met een gezellige iglo en straffe mythes over walrusgoden.

In mijn verhalen voer ik graag gemene ranzige perverse corrupte sadistische ziekelijke moordenaars, paardengokkers en racisten op.

Boemannen zijn vaak de interessantste personages.

Ik voer soms xenofobe schurken op: zo is er een neonazistische bloemenverkoper die telkens in mijn proza terugkeert.

Mag dat?

Natuurlijk mag dat! Het is zelfs essentieel.

Het fenomeen ‘zwarte piet’ vind ik evenwel al jaren problematisch en pijnlijk. Beschamend.

Is dat een contradictie?

Helemaal niet!

Ik heb een vriend uit Boston en toen hij in 2004 op bezoek kwam viel hij bijna in zwijm toen ik hem vertelde dat ‘blackfacing’ in België in de maanden november en december de normaalste zaak van de wereld is.

Zowel de woke beweging als het patriarchaat omarmde me kortstondig, om me daarna hevig te hekelen en uit te spuwen (en me met de dood te bedreigen).

Toen ik de transfobie van JK Rowling aan de kaak stelde was ik even het troetelkind van de woke beweging.

Kort daarna nam ik het op voor Roman Polanski (die, zo stelde ik in mijn stuk, niet moet blijven boeten voor een vergrijp dat hij vier decennia geleden heeft gepleegd) en toen werd ik doodgeknuffeld door de ‘boomers’.

Nadat ik genuanceerde stukken had geschreven over Bart De Pauw (waarin mijn sympathie voor de schalkse ontwapenende televisiemaker teveel de overhand nam, dat geef ik grif toe) werd ik op straat toegejuicht door degoutante vadsige oliemagnaten, pafferige misogyne limonadetycoons en verwaande seksistische blaaschirurgen die zich gesterkt voelden door mijn stukken:’ Oef, we kunnen nog knijpen in de billen van onze secretaresses. Bedankt voor je zegen, Delphine!’

Nee, het kan niet. Zo heb ik het nooit bedoeld.

Het is vies en boertig om in de kont te knijpen van mensen die (al dan niet) in je bedrijf werken.

Maar het is niet gewelddadig.

En het is niet traumatiserend (tenzij je van porselein bent en tegen niets kunt, maar dan is er geen hoop voor jou).

Het is zeker geen verkrachting of aanranding.

Mensen (mannen, maar ook vrouwen) zijn soms seksueel te gulzig en ze overschrijden grenzen.

De politie en justitie moeten daar niet bij gehaald worden, a slap on the wrist en een bolwassing kunnen volstaan, geloof ik.

Maar het ergste moest nog komen: in augustus schreef ik enkele opiniestukken waarin ik van leer trok tegen ‘pedojagers’ en ander vigilante gespuis.

Ik waagde het te stellen dat pedofielen die de pech hebben om geboren te worden met een treurige verdoemde noodlottige seksuele voorkeur voor kinderen, maar die zich nooit vergrijpen aan kinderen, pedofielen die een heroïsche terughoudendheid aan de dag leggen en geen pedoseksuele daden plegen, ik waagde het dus om te stellen dat die ongelukkige schepselen begeleid moeten worden (net om kindermisbruik te voorkomen!) en met mededogen, genade en mildheid moeten behandeld worden.

Bijna niemand las de stukken volledig.

Bijna iedereen interpreteerde de stukken op domme agressieve en kwaadaardige wijze, aldus: dat ik kinderverkrachters een hart onder de riem stak.

Plots was ik de meest gehate persoon ter wereld.

Schijnheilige populistische politici gebruikten mijn stukken om stemmen te ronselen en de aandacht af te leiden van hun gebrekkige en harteloze asielbeleid (Sammy Mahdi).

En ik werd met de dood bedreigd en moest politiebescherming krijgen tijdens mijn poëzievoordrachten.

Mijn kop verscheen op Finse en Turkse sites naast foto’s van kindergraven en droevige peuters ineengedoken in een hoekje van een kamer.

Ik schopte het zelfs tot de extreemrechtse website Breitbart: ‘Belgian poet normalizes pedophilia.’

Niet bevorderlijk voor de nachtrust.

En zeer destructief voor de ritmiek van mijn mitralisklep.

Maar ooit wordt het een sappig vermakelijk verhaal aan de toog van herberg De Wellustige Miereneter.

Iets om naar uit te kijken!

Ik heb geen spijt van die zachtaardige begripvolle menselijke stukken over pedofilie en ik voelde mij gesteund en getroost door de vele mails van pedofielen die in behandeling zijn en een bovenmenselijk gevecht voeren tegen hun geaardheid.

Zij waren dankbaar dat ik hen een stem had gegeven, en dat ik het onderscheid had gemaakt tussen pedofielen en pedoseksuelen.

Ik voelde me ook gesteund door Peter De Waele (hoofd van de cel Pedofilie van de Gerechtelijke Politie Brussel) die me zijn wijze en serene boek ‘Kan je een geheim bewaren?’ zond.

Een verstandig mild genuanceerd verslag van zijn jarenlange ervaring met kindermisbruik.

Misbruik dat vaak (meestal) wordt gepleegd door familieleden.

En niet door een of ander morsig mannetje dat in de struiken naar de koddige kleuters op de glijbaan van het stadspark staat te loeren.

Ik kan en wil niet gerecupereerd worden door één enkele enge fanatieke humorloze beweging of gedachtengoed.

De voormalige vrachtwagenchauffeur is wit en oud en alcoholistisch, hij luistert naar Lynyrd Skynyrd en daarom hangt er een Confederate Flag in zijn woonkamer.

Er hangen overigens ook foto’s van Robert Johnson, Lead Belly en Phil Lynott in zijn woonkamer.

De voormalige vrachtwagenchauffeur vindt de republikeinen gevaarlijk, hypocriet, lafhartig en degoutant.

En hij was net als elke rationele zachtmoedige verstandige openhartige nobele mens geschokt door de bestorming van het Capitool op zes januari dit jaar.

De voormalige vrachtwagenchauffeur is joviaal en attent en genereus en gastvrij en ruimdenkend, hij sluit niemand bij voorbaat uit en hij is nooit toxisch.

Je bent niet per definitie toxisch omdat je wit en mannelijk en zestig plus bent. Jezus!

De voormalige vrachtwagenchauffeur heeft grote sympathie voor de Black Lives Matter beweging.

Hebben zij sympathie voor hem?

Of zouden ze hem vanwege die vlag meteen categoriseren en demoniseren (racistische redneck, kwaadaardige paternalistische man).

Nee, het is gemener: ze sluiten hem bij voorbaat uit omdat hij wit en mannelijk en zestig plus is.

En omdat hij op een ruige homofobe misogyne hilbilliy mecanicien uit Michigan lijkt.

In werkelijkheid is hij zacht en lankmoedig en ontzettend vrijgevig.

Hij is zelfs ietwat naïef en sentimenteel. Een watje. Mijn watje.

Niemand is zuiver, niemand is puur.

Godzijdank!

Iedereen heeft afgrijselijke perverse kronkels en donkere grimmige fantasieën.

En iedereen kijkt met een zekere angst en vijandigheid naar mensen die er anders uitzien en anders denken.

Dat is niet kwaadaardig, die vrees en scepsis.

Zolang je maar inspanningen doet om je eigen vooroordelen onder de loep te leggen en kritisch, genadeloos te benaderen.

In de kiem te smoren.

De kunst is het ideale speelterrein om afgrijselijke perverse kronkels en donkere grimmige fantasieën los te laten en te zien wat voor groteske spektakels en vrolijke verwoestingen ze aanrichten.

En om angsten, neurosen, demonen en vooroordelen te exorciseren. Heerlijk! Het werkt!

In de kunst en de literatuur bestaan geen heilige huisjes.

Hoffelijkheid, beleefdheid en fatsoen vind ik zeer aangenaam in trein, tram en bus.

Maar ze moeten met hun tengels van de kunst blijven.

In de kunst is alles toegelaten: geweld, tumult, sadisme, pijn, wanhoop, woede, chaos, lust, frotteurisme, incest en lynchpartijen.

En elke schrijver mag een arsenaal aan afschuwelijke boosaardige geniepige antipathieke personages loslaten op zijn of haar (niet zo argeloze) lezer: racistische fietsenmakers, necrofiele tegelleggers, sadistische zadelmakers, kannibalistische luchtballonvaarders, fascistische dwergen, exuberante petomanen, chihuahuabeulen zonder berouw, corrupte messenwerpers, lijmsnuivende Bulgaarse laminaatverkopers, frivole losbandige orgelbouwers, lichtzinnige leugenachtige buiksprekers, kribbige gepensioneerde stierenvechters, louche televisiepriesters uit Nevada of Wetteren, gierige korfbalspelers met een ongezonde knaagdierfixatie, snoeverige yankee worstelaars die te pas en te onpas hun getatoeëerde genitaliën op de wereld loslaten, wellustige schuimbekkende onfatsoenlijke hovaardige cruiseschipgoochelaars, opvliegende gokverslaafde hanengevechten organiserende transseksuele coniferenscheerders, enzovoort…

Als deze fantastische onverbiddelijke parade aan gruwelijke grimmige sinistere schabouwelijke hartstochtelijke gekwelde onstuimige genereuze sujetten de lezer kwetst of schoffeert dan moet de lezer zich maar in slaap laten wiegen door brave gezapige kneuterige kabbelende schrijfsels over kleurloze stoffige delicate verwende zeurderige pinnige steriele Ierse kneusjes die evengoed robotten zouden kunnen zijn. Of zich laten sederen door de banale stroperige zwijmelende schijnheilige biografieën van Oleg Popov en Paul Klee.

Iedereen mag saai zijn en holier than thou.

Maar leg het niet op aan mij, want dat is tirannie.

En probeer mij niet te boycotten, want dat heet stalinisme.

Mijn goede voornemen voor 2022 is: strijdvaardige baldadige opiniestukken blijven schrijven, en dezelfde geestige vermoeiende onuitstaanbare originele ontredderde inconsequente wispelturige bedeesde anarchistische complexe rebelse gekwelde branieschopper te blijven.

Want ik heet Delphine Lecompte en ik ben: schaamteloze schrijver, gewonde vrouw, woeste nymfomane, grote muil, bipolaire dichter, zwaarmoedige misfit, korzelige kluizenaar, gulle sociopaat, eczeemgedrocht, feestvierder, gangster, paria, weerloos verkeerd begrepen kind, charismatische verschoppeling, loser en onwillige BV.

En alles daartussen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234