illustratie Ratatouille v2 Beeld humo
illustratie Ratatouille v2Beeld humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Ik kreeg als zevenjarige eens lompviseieren cadeau van een pedofiele tuinman. Niet bijzonder lekker, de lompviseieren of zijn scrotum’

Delphine Lecompte

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Ik kan nooit met pensioen gaan, het is tragisch. Als ik verlost wil zijn van mijn grimmige koortsige schabouwelijke schrijfsels, dan moet ik mijn toevlucht nemen tot gif of een koord. Maar nu klink ik weer veel te morbide en te heftig, en om door te breken in de Nederlandse letteren moet je ofwel vage hermetische orakelende raaskaltaal uitslaan ofwel kabbelende troostende opbeurende beige autofictie over incest en andere seksuele akkefietjes schrijven.

Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen: de voormalige vrachtwagenchauffeur is nu drie jaar met pensioen en het bevalt hem onwelvoeglijk. Wat hem vooral bevalt is dat hij niet meer om 5u ’s ochtends moet opstaan en een baardnetje in een ontmoedigende sprottenhangar moet dragen. Verder vindt hij het zeer fijn om in zijn beschimmelde huurwoning van 12u tot 18u naar documentaires over Ritchie Blackmore, over Harold Shipman, over eenzelvige neushoornkevers en over noodlottige Finse astronomen te kijken. Hij drinkt veel bier, rookt aan de lopende band blauwe Lucky Strike sigaretten, verslindt spieringkoteletten en gehakte spinazie en hotelcakes en wijngommen, en één keer per week neemt hij beestachtig hoffelijk mijn genitaliën onder handen.

Maar vandaag maken we een uitstap: we nemen de bus naar Sint Michiels om de blonde gekwelde melancholische introverte zoon van de voormalige vrachtwagenchauffeur te bezoeken. De voormalige vrachtwagenchauffeur heeft voor de gelegenheid een jeansbroek aangetrokken en een lederen vestje met badges van fantastische groepen wier albums allemaal beschikbaar zijn op Spotify: Lynyrd Skynyrd, Led Zeppelin, Motörhead, Deep Purple en Aerosmith. Ik was een puber in de jaren negentig en Aerosmith associeer ik bijgevolg met deze drie prachtige geile seksistische videoclips waarin Alicia Silverstone de show stal: Cryin, Amazing en Crazy. Later werd Alicia Silverstone mollig en lachte men haar uit omdat ze op een bepaald moment niet in haar Robin kostuum paste.

Ik ben, zoals iedereen weet, fel gekant tegen heksenjachten en preutse boycotcampagnes maar ik moet bekennen dat het mij verrast dat niemand zijn pijlen richt op de vieze kronkelende matig getalenteerde melige perfide schreeuwlelijk Steven Tyler die een kwetsbaar ontredderd van huis weggelopen tienermeisje bezwangerde en dwong om een abortus te ondergaan omdat een huilende baby niet in zijn kraam paste. Verder moet iedereen vooral doen wat hij niet laten kan en mijn verontwaardiging over het gedrag van Steven Tyler heeft ook (of vooral) te maken met de holle bombastische hersenloze bullebakrock van Aerosmith. Al is ‘Toys in the Attic’ geen slechte plaat.

De bus rijdt voorbij het Boudewijnpark en ik zeg: ‘De misantropische antipathieke Bernadette betoogt hier elke laatste zondag van de maand met een achttal heroïsche zielenpoten tegen de joviale uitbuiting van zeeleeuwen en dolfijnen.’ De voormalige vrachtwagenchauffeur zegt: ‘Als ik, gescheiden vader, voor mijn zesjarige zoon moest zorgen in het weekend dan keken we op zaterdag naar Rambo en op zondag gingen we naar het dolfinarium.’ ‘Schandelijk! Op zaterdag had je een tentoonstelling over de fauvisten moeten bezoeken en op zondag had je je zoon moeten onderwerpen aan een filmmarathon van Béla Tarr, maar nu is het te laat.’

Dan zitten we in de grote mistroostige woonkamer van het sociaal appartement van de getroebleerde zoon voor wie ik een boontje heb. Hij bezit 210 boeken, dat zijn er 208 meer dan de meeste mensen. De meeste mensen hebben wel ergens de Kama Sutra en Griekse mythen liggen, maar de zoon van de voormalige vrachtwagenchauffeur heeft in zijn boekenkast (o.a.) twee romans van Dimitri Verhulst, grappige mopperende essays van John Cleese, vijf insectenencyclopedieën, de memoires van Sylvester Stallone, een complotboek over de piramides en talloze verslagen over de Holocaust staan.

Ik zeg: ‘Ah, de Holocaust. Ik bedoel: ah, Godverdomse dagen op een godverdomse bol. Ik heb dat ook gelezen.’ De zoon zegt: ‘Briljant en zeker geen troep.’ Ik beaam: ‘Briljant en zeker geen troep.’ Daarna sterft de conversatie een stille dood en kijken we op een gigantisch plasmascherm naar de machinaties en bitsigheden in een kaviaarfabriek in Oekraïne. We zijn drie weerloze zoogdieren die niet op het punt staan om kaviaar aangeboden te krijgen. Ik zeg onbeholpen: ‘Ik kreeg eens zomaar lompviseieren en een poppenkastwolf cadeau van een pedofiele tuinman. Ik was zeven of vier. Erg mooi, de wolf. Niet bijzonder lekker, het scrotum en de lompviseieren van de pedofiele tuinman.’

Nu nemen de voormalige vrachtwagenchauffeur en ik de bus terug naar het centrum van Brugge waar we wonen zonder kaviaar en zonder diploma’s en zonder servetringen en zonder kandelaars. Ik zeg: ‘Ik denk 58 keer per dag aan zelfmoord, en jij?’ ‘Ik denk nooit meer aan zelfmoord sinds ik geen baardnetje meer moet dragen in een ontmoedigende sprottenhangar en elke dinsdag mag sabbelen op jouw formidabele asymmetrische labia.’ We verlaten de bus. Ik denk per ongeluk aan de fiscus, en daarna aan het agressieve optimisme van sommige Bosnische berentemmers.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234