null Beeld Humo
Beeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Ik maak bijna elke dag ruzie met de voormalige vrachtwagenchauffeur. Hij beperkt zich tot verbale agressie, maar ik gebruik soms mijn vuisten’

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Delphine Lecompte

Mijn grootste verwezenlijking als dichter is: dat mijn gedichten nog nooit zijn terechtgekomen op kussenhoezen en brooddozen. Mijn gedichten staan bol van de woede, incest, pyromanie, voodoo, ongemakkelijke erotische passages met pedofiele tuinmannen en kannibalistische luchtballonvaarders, en orgiën met Montenegrijnse messenslijpers en verdorven touwslagers. Daar houden kussenhoezentycoons en brooddoosmogols niet van.

Mensen die troost en veiligheid zoeken in de kunst heb ik nooit begrepen. Wanneer ik een museum of een filmzaal betreed hoop ik om geconfronteerd te worden met smerige storende bijtende schokkende gewelddadige compromisloze verontrustende visies die mijn wankele denkbeelden op hun grondvesten doen daveren. Troost en veiligheid associeer ik met stuiptrekkende Limburgse folkloresmederijen en palliatieve dagcentra.

Dat allemaal gezegd zijnde: het zou prettig zijn mocht mijn leven buiten de poëzie (als er zoiets bestaat) wat gezapiger en harmonieuzer verlopen. Ik maak bijna elke dag ruzie met de voormalige vrachtwagenchauffeur. Hij beperkt zich tot verbale agressie, maar ik gebruik soms mijn vuisten en een tomahawk die ik eens op de kop wist te tikken tijdens een brocante in het akelige amorele troosteloze Veurne.

Als ik er ooit in slaag om de voormalige vrachtwagenchauffeur te vermoorden met die tomahawk, dan zal mijn jongste zus Anna Livia mij in mijn gevangeniscel onder mijn voeten geven: ‘Een tomahawk als moordwapen gebruiken is een typisch voorbeeld van culturele toe-eigening, Delphine! Kon je geen banaal aardappelmesje gebruiken zoals je celgenoot Vanessa?’ Ik zou chagrijnig mompelen: ‘De aardappel komt oorspronkelijk uit de Andes, pedant frêle humorloos wicht! Waarom heb je geen schilfertruffels en marsepeinen rattenvangers voor me meegebracht?’ Vanessa zou grinniken en na het bezoek van Anna Livia zou ze mijn labia vertroetelen met een binnengesmokkelde mandoline en daarna zou ze een gemummificeerde duizendpoot in mijn aars proppen, totaal gewenst.

Maar ik wil de voormalige vrachtwagenchauffeur natuurlijk helemaal niet vermoorden, ik weet alleen geen blijf met mijn hartstocht. En de voormalige vrachtwagenchauffeur is vaak te dronken, te verslagen, te verdwaasd en teveel in beslag genomen door zijn getroebleerde zoon en door zijn uit de pan swingende energiefacturen, om dezelfde hartstocht voor mij op te brengen. Het enige wat ik van hem mag verwachten zijn welgemikte vingers in mijn vulvagebied en misogyne muzikale aanbevelingen die ik vaak naast me neerleg, maar lang niet altijd.

Mijn moeder maakt zich terecht zorgen over het escalerende geweld tussen mij en de voormalige vrachtwagenchauffeur. Ze zegt: ‘Volg een avondcursus Zweeds en word verliefd op een twintig jaar jongere enigmatische stugge doch attente scheepshersteller met een knus appartement boven een allesbehalve malafide Turkse bruidswinkel waar vooral katapulten, heroïne, novelles van Jean Rhys, racistische frigomagneten, pluchen tapirs, olieverfschipbreuken en metalen siervogels worden verkocht. Alsof ik zomaar mijn passie voor de versleten truckchauffeur kan uitschakelen en rationeel kan beslissen om te vallen voor een man die me wel respectvol, flemerig, dweperig, slaafs, devoot en hitsig zou verwennen?!

Vandaag sta ik met mijn moeder op het Jan van Eyckplein, we bekijken met extatische spotternij een kleffe kneuterige knullige amechtige rommelige processie ter ere van de maagd Maria die nog nooit een vinger heeft uitgestoken om mijn leven aangenamer te maken en mij te verlossen van mijn razernij, mijn kleptomanie, mijn promiscuïteit, mijn eetstoornis, mijn dwangneurosen, mijn agorafobie, mijn gekmakende obsessie met de bedeesde zeepzieder, en mijn eczeem. We staan hier om mijn dappere gehandicapte neef Simon een hart onder de riem te steken. Simon heeft veel hobby’s, en één van die hobby’s is dus helaas: met gebreide maliënkolder, jeukerig boetehemd, knellende kastijdende sandalen en smeltende Aramese wenkbrauwen deelnemen aan slordige boertige katholieke processies.

Ik haat het katholicisme niet, het katholicisme haat mij. Ik was een erg vroom kind en wilde niets liever dan omarmd te worden door de katholieke geloofsgemeenschap, maar de kribbige angstvallige vuile valse pastoors van De Panne noemden me koudweg een diabolisch gedrocht en toen ze een duiveluitdrijving voor mij organiseerden op het parkeerterrein van de Meli was de maat vol. Ik ging vaak naar de Meli, er was een briljante papegaaienshow en op een dag mocht ik eindelijk het podium op: mijn portret werd gemaakt door een oogverblindende profetische ara met een penseel in zijn snavel. Het resultaat leek op de Medusa van Caravaggio. Het was fantastisch! Alle kleinburgerlijke toeschouwers versteenden.

De Meli werd uiteindelijk Plopsaland, maar ik bleef een diabolisch gedrocht met een aversie tegen protserige schepenen, hooghartige makelaars, kille hypocriete priesters en genadeloze misprijzende arbeidsbemiddelaars. Wanneer Simon lijdzaam en stoïsch passeert met zijn gebreide maliënkolder en anachronistische polshorloge van Festina roep ik: ‘Simon! Hier staan we!’ Maar Simon blijft in zijn rol. Na de processie loop ik naar de beschimmelde huurwoning van de voormalige vrachtwagenchauffeur, met mismoedige wantrouwige oogopslag bestudeert hij zijn bonuscheques van de Carrefour. Ik kruip op zijn schoot en speel met zijn magnifieke teelballen die de consistentie hebben van vochtige mozzarella, een erg overschatte kaas. We copuleren, een activiteit die ik niet snel beu zal raken.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234