Dolfinarium Brugge Beeld Universal Images Group via Getty
Dolfinarium BruggeBeeld Universal Images Group via Getty

Open Venster

Delphine Lecompte: ‘Ik roep op tot een boycot van het verfoeilijke verwerpelijke troosteloze dolfinarium van Brugge’

Het is een smet op het blazoen van het kneuterige oubollige conservatieve mercantiele neogotische volstrekt artificiële Brugge dat wij nog steeds een dolfinarium hebben, en het valt onmogelijk te verdedigen. Het is wreed en anachronistisch en onbegrijpelijk om dolfijnen en zeeleeuwen op te sluiten, uit te buiten, te kwellen en bloot te stellen aan harde kunstmatige gekmakende onnatuurlijke prikkels, louter om een verdwaasd stompzinnig gapend kwijlend slaafs dociel mensenpubliek te vermaken. Dolfijnen en zeeleeuwen werden niet geboren om de mens te behagen en ze willen geen kunstjes opvoeren voor een bende luide schofterige respectloze hooligans, laat staan aangeraakt worden door hen.

Educatief? Nee, hooguit een combinatie van naïviteit, sentimentaliteit, traditie en kapitalisme (zoals bijna alles in Brugge). Esthetisch? Wat is er zo mooi aan de psychotische grijns van een dolfijn? Het is de gekwelde en gepijnigde grimas van een angstig uitgebuit vernederd en afgestompt zeezoogdier dat tegennatuurlijke trucjes moet opvoeren voor een emmer dood voedsel waar het in betere omstandigheden zelf naar op zoek zou moeten gaan. Het is beschamend en potsierlijk. Het getuigt van zeer slechte smaak. En van een zeker sadistisch genot.

Sinds de mens, 300.000 jaar geleden, in contact kwam met het dier heeft hij het dier op alle mogelijke manieren voor zijn kar gespannen, opgejaagd, getergd, geranseld, gestrikt, vergiftigd, verorberd, gelooid, gekooid, gevild, gedomesticeerd, gemummificeerd, opgezet, opengereten, gestenigd, verkracht, gefolterd, op de korrel genomen, in microgolfovens gestoken, volgespoten met hormonen, meegesleurd in te kleine tasjes naar te warme landen, gebruikt als gadgets in films en reclamespots en op Instagram, bespot, bespuwd, verdelgd, misprezen, misbruikt, gefnuikt, zijn gebied ingenomen en het dier te grazen genomen telkens het dier verward en gedesoriënteerd (en volstrekt ongewild) in een mensentuin terechtkwam en een peuter voor een prooi aanzag.

Het dier werd huid en werktuig. Voedsel en kruiperig gezelschap. Beschermer en aas. Clown, hansworst en pispaal. Mythisch wezen, vijand, demon, rivaal. Bedreiging, virus, zondebok, bijgeloof, plaag. Het dier is altijd de eerste die een pak rammel krijgt wanneer de mens te maken krijgt met een gebroken hart, een ontslag, een kapot wafelijzer, een lekkende hartklep en andere onvermijdelijke tegenslagen.

In de loop van de achttiende eeuw ontstonden de eerste Europese dierentuinen, pretparken en circussen. Ondertussen zijn we godzijdank gewend geraakt aan circussen zonder dieren, maar schabouwelijke ellendige deprimerende roofvogelshows en slome sjokkende lethargische pony- en kamelenritjes zijn nog steeds schering en inslag in Europese amusementsparken. Overigens ben ik in zo’n amusementspark (ik ben daar als activist) nog nooit een gelukzalig stralend uitbundig zoogdier tegengekomen, aan geen enkele kant van de tralies. En breek me de bek niet open over stierengevechten. Traditie? Heksenverbrandingen, lynchpartijen en pogroms kan je ook traditie noemen. Maar geen enkele weldenkende mens zal dergelijke tradities willen reanimeren.

De meeste mensen hebben een sentimentele schizofrene relatie met dieren: ze eten dieren en daarna gaan ze naar de zoo en maken ze oogcontact met een gorilla (niet gestoord door enige biologische kennis, niet beseffend dat hun oogcontact agressief en bedreigend overkomt) tot de gorilla woest en gestresseerd en opgewonden uit zijn gevangenis ontsnapt en door zijn bewakers wordt neergeknald. Of men adopteert, voedert en bezoekt een bepaald aantrekkelijk bevonden ‘bevoorrecht’ dier, men gaat elke dag naar de zoo, kust het glas, dwingt een speciale relatie af met het dier, tot het dier elk contact met zijn soortgenoten uit de weg gaat en verleert, en uiteindelijk door de groep wordt verstoten.

Dierentuinen beroepen zich op hun pedagogische taak en op hun kweekprogramma’s, maar het commerciële gewin primeert. Dat weet zelfs het kleinste kind. Dieren in gevangenschap leiden een hels monotoon leven wat vaak resulteert in abnormaal neurotisch zelfdestructief gedrag (ze lijden en ze ijsberen), en soms wordt dit gedrag ‘opgelost’ met kalmeringsmiddelen en antipsychotica. Wat ronduit kwaadaardig en pervers is.

Elk weekend zie ik lange rijen alleenstaande alcoholistische moeders met hun dreinende peuters, gescheiden vaders met hun baldadige pyromane kleuters en verveelde getatoeëerde stiefvaders met hun gegeneerde pokdalige puberende stiefzoons die liever naar een concert van Zwangere Guy zouden gaan of wiet zouden roken met een vijf jaar oudere studente grafische vormgeving met blauwe haren, voluptueuze dijen, een pruilmondje zoals Isabelle Adjani in L’Eté Meurtrier, een wenkbrauwring en een T-shirt van Greenpeace of Judas Priest, aanschuiven aan het dolfinarium van Boudewijn Seapark, dat abominabele verfoeilijke verwerpelijke mistroostige aftandse bolwerk dat het een goed idee vindt om sociale extreem gevoelige intelligente empathische majesteitelijke zeezoogdieren te veroordelen tot petieterige bassins, en om ze om de haverklap onnozele kunstjes te laten opvoeren ter vermaak van de barbaarse holle zielloze scrupuleloze mensenkudde.

Er zijn zoveel mogelijkheden om een lamlendige zaterdag- of zondagmiddag in Brugge wat draaglijker te maken: Moby Dick lezen, de liefde bedrijven met een joviale Litouwse coniferenscheerder, fantaseren over seks met een brute barbaarse onvoorspelbare Montenegrijnse messenslijper, een fles appeljenever en drie camembertschijven soldaat maken, een sonnettenkrans over Calamity Jane neerpennen, je huis verlaten en een groet brengen aan de Vlaamse Primitieven en aan Gustave Van de Woestyne in het Groeningemuseum, je huis verlaten en lelijke kantdoekjes en opzichtige drakenbeeldjes stelen in één van de vele zielloze souvenirwinkels die de Wollestraat rijk is, of gewoon je glanzende geestige spitsvondige genadeloze bedlegerige moeder bezoeken met éclairs en met een biografie van Orson Welles.

Maar de doffe platte hersendode fantasieloze meute kiest ofwel voor een blikkerende schreeuwerige vulgaire superheldenfilm in Kinepolis met een exorbitant geprijsde kuip popcorn op de schoot van het reeds zwaarlijvige glucose-hysterische kroost ofwel voor de gelaten veelgeplaagde vernederde terneergeslagen zeezoogdieren die korzelig en vol heimwee naar de oceaan met hun vinnen zwaaien naar uw doffe zombie-achtige over het paard getilde kinderen in Boudewijn Seapark, door hoepels springen, en gewurmd in een piratenpitteler moeten doen alsof ze corrupte inhalige boeven zijn die zopas een zeeroverschat hebben gevonden.

Ik roep op tot een boycot van het dolfinarium van Brugge! Het is geen gezellige uitstap, het is niet onschuldig en het is niet educatief. Het is dierenmishandeling. En wat is er in hemelsnaam mis met een loslopende eekhoorn in Tillegembos? Wat is er mooier dan een loslopende rode eekhoorn die geen piratenpitteler moet dragen en geen gekunstelde bevalligheid moet uitstralen: ongetemd, mysterieus, ongrijpbaar, onbevattelijk schoon en uitgesproken autonoom? Als u bang bent om uw dure sneakers van Nike of Adidas vuil te maken, draag dan stomme spotgoedkope laarzen van Decathlon. Of loop eens blootvoets door het bos. Mos en aarde zijn niet vies, toch zeker niet in vergelijking met de plakkerige geïnfecteerde zetels van Kinepolis en andere bastions van ongebreidelde wansmaak en materialisme.

Wie geen graten ziet in een dolfinarium heeft niet lang genoeg nagedacht, of heeft (nog erger?) een dikke laag eelt op zijn ziel gekweekt. Bevrijd de dolfijnen en bevrijd uzelf!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234