illustratie Ratatouille v2 Beeld humo
illustratie Ratatouille v2Beeld humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Ik schrijf niet elke week over mijn schaamlippen en andere viezigheden’

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Ik zit tegenover mijn moeder in haar keuken. Ze spreekt begeesterend en een tikkeltje docerend over Louis-Ferdinand Céline, de grote Franse schrijver van het meesterwerk ‘Reis naar het einde van de nacht’ (en helaas ook de pleger van akelig antisemitisch kattenkwaad). Drie uur later vraagt ze: ‘Waarom kijk je zo bedrukt?’ Ik leg uit dat mijn kleine verfrommelde schattige achterlijke behaarde naakthond Zohra, die meer weg heeft van een kwartel dan van een rottweiler, gisteren aan de schoolpoort in de Sint-Clarastraat de kuit van een futloos pubermeisje heeft geliefkoosd, maar dat het pubermeisje de liefkozing als agressie interpreteerde en huilend terugliep naar de grote BMW waarin haar bitsige moeder zat toe te kijken of dochterlief erin zou slagen om tijdens die slopende vijf meter van de chique wagen tot de schoolpoort niet onwelvoeglijk toegesproken of ontvoerd zou worden door de vele naargeestige opiumverkopers en Moldavische pooiers die Brugge rijk is.

De moeder schold me uit en eiste mijn gegevens. Ik zei: ‘Ik ben de blauwbilgorgel, mijn vader was een porgel,’ en toen belde ze de politie op. ‘Mijn kind werd aangevallen door een hond.’ De politie dacht een bloedende peuter op het voetpad aan te treffen, in het aangezicht gebeten door een nietsontziend schuimbekkend Kerberos-achtig mormel. Ze konden amper hun lach bedwingen toen ze mijn behaarde naakthond met het rode gebreide truitje en de imbeciele oogopslag aantroffen. De politieagent, die als twee druppels water op de kabbalagoeroe van Mark Wahlberg leek, zei vriendelijk en bemoedigend: ‘Ik heb thuis ook een neurotische behaarde naakthond rondlopen, en verder haat ik bitsige hautaine overbezorgde moeders die zich een BMW kunnen permitteren en die nog nooit geluisterd hebben naar Cannibal Corpse. Jij bent toch Delphine Lecompte, van het smerige gedicht ‘Masturbatie met een diepvrieskreeft’?’ Ik pleit schuldig. De andere politieagent zei tegen de hysterische theatrale moeder: ‘Je zou beter eens naar een overzichtstentoonstelling van Lucian Freud gaan en je aars laten verwennen door twaalf profetische glasblazers in plaats van zowel onze tijd als die van het obscene orakel Delphine Lecompte te verkwisten.’ Ik zei: ‘Goed gezegd, verrukkelijke ruimdenkende sjampetter!’ De agent glunderde en bloosde.

Mijn moeder zegt: ‘Sommige moeders spannen de kroon. Gelukkig was ik een slimme moeder die niet gaf om alle bijtwonden en verkrachtingsverhalen waarmee je naar huis kwam vanaf je 8ste. Je moet er een column over schrijven! Je moet combattief en humoristisch met elke tegenslag omgaan, Fientje.’ Deze column is dus mijn duiveluitdrijving: het verwerken van het onrecht dat mij en mijn behaarde naakthond werd aangedaan door de bitsige sales executive accountancy desk floor spreadsheet recruiter bullshit manager van één of ander pretentieus klepelmaaierbedrijf dat stiekem 5-jarige Roemeense bloemenverkoopstertjes verkoopt aan vadsige limonadetycoons.

Ja, ik moet u bedanken, gij onuitstaanbaar serpent met grote BMW en lege plek in de boekenkast waar ‘De speler’ van Dostojewski zou moeten staan: ik had geen zin om de Humo-lezer alweer te vervelen met de genitaliën van de voormalige vrachtwagenchauffeur en de jeremiaden van de oude kruisboogschutter. Dankzij uw gênante kleinburgerlijke farce over het akkefietje met mijn vertederende wanstaltige behaarde naakthond kan ik eindelijk nog eens een waardige serene aseksuele column schrijven. Dankzij u kan ik er niet van beschuldigd worden dat ik elke week uit hetzelfde vaatje tap en altijd maar schrijf over mijn schaamlippen en andere viezigheden. En dankzij u kan ik nu met een verontwaardigd verhaal naar het huis van de antipathieke misantropische Bernadette rennen. Bernadette smult van mijn verhaal, ze geeft me zelfs een glas kraantjeswater en ze is nog veel verontwaardigder dan ikzelf. Ze zegt: ‘Men mag geen vooroordelen hebben tegenover bekakte madammen met een BMW, maar het valt moeilijk vol te houden om geen vooroordelen te hebben tegenover bekakte madammen met een BMW. Ze droeg zeker een bontjas?’ Ik lieg en zeg: ‘Het was te warm in de BMW voor een bontjas, maar op de achterbank lagen tien dode giraffen en 232 stola’s gemaakt van sympathieke nertsen die toen ze nog leefden uitblonken in hoffelijkheid en minzaamheid.’ ‘Ik wist het wel!’ Dan ga ik met de oude kruisboogschutter naar de bouwmarkt om een zaklamp en een buxusschaar te kopen. In zijn gammele aftandse vehikel vraagt hij smekend en beverig of hij mij nog één keer cunnilingus mag schenken. Ik geef hem een klinkende klap om de oren met de bronzen kroeskoppelikaan die ik altijd bij me heb en daarna gesel ik hem met een pijnlijke lijzige kwijlende declamatie van ‘Ik ben de blauwbilgorgel’.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234