illustratie Ratatouille v2 Beeld humo
illustratie Ratatouille v2Beeld humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Ik stelde me bloot aan de rijke fecale verbeelding van de sadistische touwslager’

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

De voormalige vrachtwagenchauffeur belt me dronken op om middernacht, hij is gevallen in de Spanjaardstraat. Op de achtergrond hoor ik twee barmhartige samaritanen die zich over hem ontfermen: een edelmoedige kiwisorteerder en een pittige half-Mexicaanse ex-parelhoenkweekster. De kiwisorteerder wil weten waar de voormalige vrachtwagenchauffeur woont, ik roep door de telefoon: ‘In de Annuntiatenstraat nummer 13, sleur hem naar zijn beschimmelde huurwoning, trek zijn sokken uit, zet de computer aan, selecteer op Spotify ‘The Best of Van Morrison’, en laat hem zijn roes uitslapen.’ Maar ze horen me niet en dus ben ik wel verplicht om mijn kleren aan te trekken en zelf het alcoholistische wrak naar zijn beschimmelde huurwoning te begeleiden.

Ik betrap mezelf op lelijke moralistische hooghartigheid, misprijzen zelfs, wanneer ik hem bloedend zie zitten op het voetpad in de Spanjaardstraat. Maar dan herinner ik me weer dat ik nog niet zo lang geleden zelf een alcoholistisch wrak was dat constant overlast veroorzaakte. De voormalige vrachtwagenchauffeur zegt sentimenteel: ‘Twee heiligen hebben me aangeraakt, de vrouwelijke heilige was een gewezen parelhoenkweekster en ik heb een glimp opgevangen van haar hartverscheurende paarse beha, de mannelijke heilige was een banale kiwisorteerder die dacht dat Gary Moore de uitvinder van de ruitenwisser was.’ Ik zeg: ‘Een loensende kortademige vrouw uit Alabama heeft de ruitenwisser uitgevonden.’

Dan wordt de voormalige vrachtwagenchauffeur verwijtend en bijt hij me toe: ‘Hou ermee op me te kleineren in je Humo-column en uit te weiden over onze erotische strapatsen. Zoveel seks hebben we niet, je vagina hangt mij de keel uit.’ Ik sleep hem naar zijn beschimmelde huurwoning. Drie verrukkelijke Baskische uitwisselingsstudenten zitten op een brugje wiet te roken en te luisteren naar The Beach Boys: ‘Heroes & Villains’. Ze vormen een opbeurend eiland en ik neem een paar trekjes van hun klungelige vochtige joint. Ze slaan me spottend gade en ik voel me plots corrupt en irrelevant en oud (dat ben ik ook).

Wanneer we bijna de beschimmelde huurwoning van de voormalige vrachtwagenchauffeur hebben bereikt, word ik flemerig aangesproken door de bullebak die in 2004, toen ik rekken aanvulde in een sinistere supermarkt in Sint-Kruis, altijd wat aan te merken had op het te trage tempo waarmee ik de mosterdpotten en tubes tonijnpasta in het gareel probeerde te krijgen, mijn bijnaam werd algauw ‘de Speedy Gonzales van de droge voeding’. De bullebak zegt: ‘Je hebt me verbluft in ‘De slimste mens’, in de supermarkt kwam je altijd zo imbeciel en wazig en slordig en labiel en panisch over, het is normaal dat ik je met de grond moest gelijkmaken op dagelijkse basis en je uiteindelijk aan de deur moest zetten. Je moet me eigenlijk dankbaar zijn: had ik je niet aan de deur gezet dan was je nu een bittere versleten onwaardige 43-jarige rekkenvulster in plaats van een bitter versleten onwaardig 43-jarig ‘Slimste mens’-fenomeen.’ Ik zeg met Tilburgse tongval: ‘Bedankt en hoepel nou maar op!’

Dan betreden we de beschimmelde huurwoning van de voormalige vrachtwagenchauffeur. Ik trek zijn sokken uit en duw hem in de zetel, nooit was ik minder geneigd om hem te pijpen. Ik zet de computer aan en selecteer ‘The Best of Van Morrison’ op Spotify. Ik word getroffen door de bitterzoete parel ‘Wonderful Remark’. Ik zeg tegen de comateuze vrachtwagenchauffeur: ‘Die verrukkelijke Baskische uitwisselingsstudenten op het brugje, het was een idyllisch zicht en ik had ze niet mogen storen. Zo’n jeugd heb ik nooit gekend, de mooiste jaren van mijn leven heb ik weggegeven aan vijftigjarige kannibalistische luchtballonvaarders, aan gemakzuchtige necrofiele tegelleggers en aan catatonische verblijven in grimmige Oekraïense blindencentra waarvan ik dacht dat het gekkenhuizen waren.’

Ik had, toen ik acht was, de keuze om te picknicken in de duinen van De Panne met mijn leeftijdgenoot en idool Rebekka Daldini, de oudste dochter van een eerlijke integere messenwerper. Maar ik koos ervoor om mee te gaan naar Duinkerke met een zwartgallige sadistische touwslager die niet het beste met mij voorhad. In zijn groezelige flat boven een zieltogende reptielen- en mondharpenwinkel stelde hij me bloot aan de graaiende klauwtjes en etterende genitaliën van zijn schoonbroers, aan zijn eigen graaiende klauwtjes en etterende genitaliën, aan zijn kriepende hijstoestellen, aan zijn knisperende impalamaskers, aan zijn trouwe schurftige schuimbekkende Mongoolse steppevos, en aan zijn rijke fecale verbeelding. Het is nooit meer goed gekomen met mij. Jammer.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234