illustratie Ratatouille v2 Beeld humo
illustratie Ratatouille v2Beeld humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Ik was al hoogmoedig vóór dat vulgaire verwerpelijke quizprogramma’

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

De voormalige vrachtwagenchauffeur probeert een iets duurdere, iets minder beschimmelde huurwoning op de kop te tikken. Dus strikt hij zijn haren (hij strikt zijn haren enkel wanneer hij makelaars om de tuin moet leiden en wanneer hij me hoogst uitzonderlijk cunnilingus wil schenken) en trekt hij een T-shirt van Lynyrd Skynyrd zonder Confederate flag aan. ‘Je bent koddig,’ zeg ik waarheidsgetrouw. ‘Bijna even koddig als Dennis Hopper in ‘Blue Velvet’. Nee, wacht! Ik bedoel: zo koddig als David Crosby die toevallig Neil Young tegenkomt in een hengelsportwinkel in Winnipeg.’ ‘Zeveraar!’

Ik vraag of ik mee moet gaan naar de fatterige snobistische enggeestige makelaar. Ik zeg: ‘Makelaars zijn vaak onder de indruk van mensen die redelijk succesvol hebben deelgenomen aan vulgaire verwerpelijke quizprogramma’s.’ De voormalige vrachtwagenchauffeur zegt hemeltergend redelijk: ‘Zo vulgair en verwerpelijk is ‘De slimste mens’ niet. Je bazuint dat overal rond en het komt ondankbaar over.’ Ik gooi een boek over de baltsrituelen van 17de-eeuwse Roemeense tapijtenwevers met het syndroom van Klinefelter en een te overheersende moeder, een sierkiwi die ik eergisteren heb gevonden in het badkamerkastje van een ernstige gekwelde flatulente ex-kooivechter die als enige ex-kooivechter ter wereld ‘De man zonder eigenschappen’ heeft gelezen, een rubberen kompaskwal uit een sjiekenbak gehaald in 1987 op de dijk van De Panne na de mislukte oogoperatie van mijn grootvader, en een simpel houten beeld van een onbetrouwbare loensende walvisvaarder naar het hoofd van de voormalige vrachtwagenchauffeur, maar alle objecten missen doel.

Ik krijg niet graag kritiek, het is altijd zo kwetsend en terecht, en dan wil ik emigreren naar Slovenië om een alcoholistische troela te worden die uitsluitend luistert naar het album ‘Houses of the Holy’ en die op straat stugge Sloveense pistoolschilders aanklampt om hen lastig te vallen met verwarde verhalen over tandextracties op de parkeerterreinen van naargeestige struisvogelkwekerijen en knullige kustdiscotheken, en met nog net genoeg ambitie of pretentie om sonnetten te schrijven en ze op te sturen naar literaire tijdschriften die Schip, Herfst, Tumult, Karabijn, Pietsnot of Boetedoening heten. De voormalige vrachtwagenchauffeur vertrekt en ik masturbeer melancholisch met een notenkraker.

Ik voel vrij vlug dat het masturberen onsuccesvol zal aflopen, dus trek ik de notenkraker uit mijn vagina en beantwoord ik korzelig mijn mails: ‘Nee, ik wil niet gratis voordragen in je schuur in Moerbeke-Waas voor je vader die al jaren fan is van mijn gedichten maar doe hem de groeten en zeg dat ik het bijzonder jammer vind dat hij binnenkort de pijp aan Maarten zal geven nu alle kankers behalve voetnagelkanker hem te pakken hebben gekregen, en hij bovendien vriendschap heeft gesloten met een moordzuchtige sadistische nietsontziende zadelmaker vermomd als plichtsbewuste humorloze thuisverpleger.’ ‘Laat me met rust!’ ‘Ik zal er eens over nadenken.’ ‘Ik laat je gauw iets weten.’ ‘Ha ha ha.’ ‘Je vergist je.’ ‘Ik was al hoogmoedig vóór mijn deelname aan dat vulgaire verwerpelijke quizprogramma.’ Enzovoort… Tot slot schrijf ik een gedicht over een blinde beiaardier die bijna wordt vermoord door een imbeciele vogelwichelaar en een necrofiele tegellegger, maar de blinde beiaardier verzet zich en wreekt zich op de twee onverlaten met een bronzen buste van de rare snuiter Horatius, daarna eet hij een rauwe pastinaak en verzucht hij: ‘Was ik maar een doofstomme stukadoor geworden…’ Het gedicht is zo barok en wanstaltig dat ik zelfmoord wil plegen met koffiezetontkalker en bruine rum en paarse benzodiazepines en een moderne harpoen, maar ik vrees dat mijn lichaam te gewend is geraakt aan koffiezetontkalker en bruine rum en paarse benzodiazepines, en een moderne harpoen ligt hier niet voor het grijpen.

De voormalige vrachtwagenchauffeur komt somber binnen en zegt: ‘Ik heb voor niets mijn haren gestrikt.’ Ping! Dat is het stripverhaalwoord voor een lumineuze ingeving. Ik zeg: ‘Ik heb een lumineuze ingeving: ik zal mijn schoenen en jeansbroek en infantiele onderbroek met een motief van omineuze Finse duikboten uittrekken, en dan kun je mijn binnenste schaamlippen likken en mijn clitoris exploreren tot ik ‘DONALD SUTHERLAND! BARSTENSVOL! WIEGENDOOD! HABBEKRATS! OTTERTEKORT! SMETVREES! WANNEER MAG IK EINDELIJK GENIAAL WORDEN?’ schreeuw.’

De voormalige vrachtwagenchauffeur kwijt zich zonder veel geestdrift van zijn taak. Ik kom wellustig en welluidend klaar, maar vergeet helaas de woorden ‘barstensvol’ en ‘ottertekort’ uit te schreeuwen. Na mijn semi-geslaagd orgasme eten we fazantenpaté en kijken we naar een terecht kritische documentaire over de KKK, maar ik zou liever voor de honderd-en-tiende keer naar ‘Serpico’ kijken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234