illustratie Ratatouille v2 Beeld humo
illustratie Ratatouille v2Beeld humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Ik was zeven en Sinterklaas trakteerde me op mijn eerste shot tequila’

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Vandaag ben ik te lui om een verhaal of een gedicht te schrijven. Ik lees alcoholistische horrorverhalen op het internet. Het mooiste of schokkendste beeld is dat van de Vietnamveteraan die in een gevangeniscel drank probeert te maken met twee sneden brood en schoensmeer. Wat me terugvoert naar mijn dronken vader die in de turnzaal Zwarte Piet moest spelen met schoensmeer op zijn gezicht (het was 1985, in De Panne, dus eigenlijk was het 1885), ik was 7 en herkende mijn vader aan zijn kromme beentjes en zijn moordzuchtige blik in de richting van mijn moeder die blissfully unaware aan het flirten was met een Montenegrijnse messenslijper.

Ik wist dat Sinterklaas een verzinsel was van de toxische gedrochtelijke doorzichtige volwassenen om ons, de gewelddadige wetteloze briljante brandstichtende kinderen op het rechte pad te houden. Dus toen het aan mij was, trok ik aan zijn valse baard en de ganse zaal kon zien dat de necrofiele tegellegger van de Biezenlaan niet tegen de synthetische baard kon want zijn hals stond vol contacteczeem, en bijgevolg was hij bijzonder opgelucht dat hij door de mand was gevallen. We werden vrienden voor het leven en hij trakteerde me op mijn eerste shot tequila, maar nam niet de moeite om me de rituelen aan te leren – citroen en zout werden overgeslagen – en van de daaropvolgende vijf maanden herinner ik me slechts een aardrijkskundeles waarin ik te weten kwam dat Lima echt bestaat en dat het niet in de buurt van Helsinki ligt, en een hersenlobotomie in een strip van Nero.

Ik googel ‘was Errol Flynn een puike vrouwenversierder?’, en kom te weten dat Flynn graag piano speelde met zijn penis en dat zijn logeerkamers waren uitgerust met doorkijkspiegels, zodat hij zijn vrouwelijke gasten naar hartenlust kon begluren. Vooral Olivia de Havilland, op wie hij smoorverliefd was, zoals ik op de bedeesde zeepzieder. Al is de verliefdheid afgenomen sinds ik weet dat de bedeesde zeepzieder toen hij 13 was een clochard heeft neergestoken met een vleesvork.

Daarna googel ik neurologische aandoeningen bij okapi’s, Joop Schafthuizen, drugs die de minste hersenschade veroorzaken, beroemde Watermannen, angst voor ajuinen, goedkoopste pita in Sint-Michiels, grootste klootzakken in de operawereld, zeldzame schubziekten, Tonnus Oosterhoff, hoe weet ik of ik een hersentumor heb?, en tot slot: bestaan er nog stammen die kannibalisme omarmen en nieuwe leden aanvaarden?

Mijn moeder belt me op en vraagt of ik een dichtbundel wil signeren voor haar Moldavische stukadoor. Natuurlijk! Het is me al een tijdje geleden opgevallen dat mijn gedichten vooral in de smaak vallen bij Moldavische stukadoors. En slechts zelden bij: incestueuze imkers, vereenzaamde taxidermisten, lukrake boomchirurgen, sardonische touwslagers, en loensende bietenboeren die origamiwezelmaki’s ineenflansen als hun bieten het toelaten.

Mijn moeder zegt: ‘Ik ga straks naar de Carrefour, moet ik iets meebrengen?’ Mijn moeder is ontzettend vrijgevig, als ze het over haar hart kon krijgen, zou ze elke dag duikboten en windhonden en bleke blokfluiten uitdelen aan blinde beiaardiers. Ik zeg beschaamd: ‘Vier potjes ananasyoghurt en een chocoladen slaapdronken sluiswachter.’ Mijn moeder vraagt plagerig (zeg maar pesterig): ‘Ben je niet bang om te stikken in de ananasstukjes?’ Ik verbreek de verbinding en loop naar de beschimmelde huurwoning van de voormalige vrachtwagenchauffeur. Ik kruip naakt naast hem en betast zijn penis, precies een doodgeboren koekoeksjong. Daar zal ik eens vlug verandering in brengen! Ik neem zijn penis in mijn mond, de penis wordt een beetje harder maar ik betwijfel of je er ‘Broeder Jacob’ mee zou kunnen spelen op een piano. We hebben geen piano. Ik zuig en de penis van de voormalige vrachtwagenchauffeur wordt eindelijk de solide kloppende matglanzende juveniele streepnekmangoeste waar ik al enkele uren naar snakte. De voormalige vrachtwagenchauffeur komt klaar en vraagt: ‘Heb je nog iets gehoord van de oude kruisboogschutter?’ ‘Jazeker, ik heb hem gisteren uit verveling en het stockholmsyndroom vergezeld naar een doe-het-zelfwinkel en daar heeft hij rattenvergif, secondelijm, een badkamerkraan, een siertegel met een onheilspellende banjomeerval en een ouderwetse tapijtenklopper gekocht. Het was een deprimerende uitstap maar het moest gebeuren.’

De voormalige vrachtwagenchauffeur bladert loom door mijn uit hun voegen barstende glimmende troostrijke schaamlippen. Ik vraag: ‘Ken jij het sterrenbeeld van de eerste zanger van Iron Maiden?’ ‘Stier,’ zegt de voormalige vrachtwagenchauffeur jongensachtig trots.

Stier, ik had het kunnen weten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234