ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Mijn stumperige calvadosverslaafde vader redde het leven van Axl Rose, die later op muzikaal vlak geen hoge toppen meer zou scheren’

Delphine Lecompte

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Tijdens de eerste week van het nieuwe jaar maakte ik de oude kruisboogschutter voor de zoveelste keer wijs dat ik voorgoed zou breken met de voormalige vrachtwagenchauffeur, dat ik geen opiniestukken meer zou schrijven over koddige geperverteerde verschoppelingen, en dat ik uitsluitend smaakvolle opbeurende stichtelijke gedichten over Sardinische fluithazen, incestueuze imkers, dementerende orgeldraaiers, calvinistische korfbalspelers en porseleinen muiltjes in rococostijl zou schrijven. Maar ik ben verslaafd aan de winderige versletenheid, het strakke scrotum, de boertige onverschilligheid, de onvolprezen reptiliaanse apathie en de gemakzuchtige doch efficiënte cunnilingustechniek van de voormalige vrachtwagenchauffeur, en ik hou van de bagger en de poëtische doodsbedreigingen die ik over me heen krijg nadat ik het heb opgenomen voor geperverteerde verschoppelingen, en ik haat smaakvolle opbeurende stichtelijke gedichten over Sardinische fluithazen, incestueuze imkers, dementerende orgeldraaiers, calvinistische korfbalspelers en porseleinen muiltjes in rococostijl. Ik hou van afgrijselijke kromme zotte gedichten over necrofilie, Calamity Jane, broedermoord, sadistische zadelmakers, verstikkingsaccidenten in knullige badmintonzalen in Winnipeg, en suïcidale rattenvangers die alvorens zelfmoord te plegen een dozijn schizofrene alpacafokkers een kopje kleiner maken met een tomahawk.

Vandaag ben ik uitgenodigd bij de wulpse lesbische garnalenpelster en haar ietwat nukkige allesbehalve wereldvreemde houtsnijdende vrouw. We drinken spuitwater. Ik zeg melancholisch en nostalgisch: ‘Ik zou liever vier flessen droge witte wijn in mijn keel gieten. Dan ben ik bijna genietbaar en soms schud ik dan incoherente huiveringwekkende confessies over mijn gutsende promiscuïteit in de bunkers van De Panne uit mijn mouw. Bovendien heb ik na vier flessen wijn de neiging om de wereld te verblijden met mijn gigantische tepelhoven die op vliegende schotels lijken.’ De garnalenpelster haalt haar schouders op en doet een ingewikkeld verhaal uit de doeken over die keer toen ze in Knesselare paella moest maken voor een ondankbare vereniging voor sterrenkunde en kwetsbare Burundese vrouwen. Ik zeg: ‘Wat een vreemde combinatie: sterrenkunde en kwetsbare Burundese vrouwen.’ Er valt een stilte en ik luister naar de muziek op de achtergrond: ‘Welcome to the Jungle’. Ik zeg: ‘Ik heb een straffe anekdote over Axl Rose. Ik kwam hem eens tegen in de Appelzakstraat in Veurne, hij dronk een vies mierzoet yoghurtdrankje en toen vloog er een wesp in zijn keel. Raad eens wie zijn leven heeft gered?’ ‘Jij?’ ‘Nee! Ik was amper 7 jaar oud, ik was bang van die rare rocker met zijn slierterige haren, zijn mijnwerkersachtige bandana, zijn bloedmooie misogyne homofobe racistische liedjes en zijn te strakke witte jeansshort met die goddelijke geprononceerde bult die me deed watertanden, ondanks mijn prille leeftijd. Het was mijn stumperige korzelige calvadosverslaafde vader die een rietje in de luchtpijp van Axl Rose stak en aldus het leven redde van de charismatische verrukkelijke aardbeiblonde rotzak, die later op muzikaal vlak geen hoge toppen meer zou scheren.’ De lesbische garnalenpelster en haar nukkige houtsnijdende feeks zeggen in koor: ‘Je vader was een held!’ Ik zeg: ‘Hij kreeg geen medaille van de burgemeester, omdat noch mijn vader noch Axl Rose inwoners van Veurne waren. Maar hij is er wel in geslaagd om de redding van Axl Rose uit te melken en 224 naïeve roodharige bobijnsters, 396 gewiekste duizelingwekkende zuivelmuseummedewerksters en 1.008 blinde onvermoeibare mandenweefsters aan zijn degen te rijgen.’

Nu loop ik naar de beschimmelde huurwoning van de voormalige vrachtwagenchauffeur, hij kijkt zonder misprijzen naar ‘Misfit Garage’. Ik bel mijn moeder op en vraag: ‘Zou je ontroostbaar zijn mocht ik vandaag stikken in een marsepeinen dodo?’ ‘Nee.’ Ik verbreek de verbinding en maak een marsepeinen dodo soldaat. En daarna nog 23 potjes rijstpap, 114 chocolade stierenvechters en 561 groene olijven.

Tot slot werp ik me als een amechtige ontredderde woestijnprofeet op de deerniswekkende spreeuwachtige genitaliën van de voormalige vrachtwagenchauffeur. Maar hij wil niet gepijpt worden, hij wil rustig verder kijken naar de gebochelde inteeltmecaniciens wier kibbelpartij over de staartvin van een keizerlijke zilvergrijze Cadillac Eldorado Biarritz helaas geen oudtestamentische proporties aanneemt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234