Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Misschien had Erik van Looy beter iemand gekozen die haar populariteit niet zou hebben gesaboteerd met onuitstaanbare opiniestukken over Marilyn Manson en pedofiele tuinmannen’

Delphine Lecompte

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

‘Een lezer is meestal een duizelingwekkende mens,’ zo eindigt mijn minuscule interview met Dirk Leyman, die ik vorige week in de bloemetjes heb gezet in deze column. Ik wacht nog steeds op een dankmail en een korf gevuld met waterpistolen, peperkoeken harten, purperen dildo’s en gesigneerde dichtbundels van Hans Faverey. Vroeger worstelde ik met Faverey, nu aanbid ik hem. Ik wil hem toevoegen aan de canon. De canon is van geen tel, de canon mag oprotten.

Ik draag voor in de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde. Afgelopen zomer ging ik er in gesprek met Wim Helsen over Berlijnse bollen en ontoereikende vaders. Maar vanavond mag ik een schrijver aan die vermaledijde canon toevoegen. Ik kies voor Willem Kloos omdat hij net als ik romantisch, hoogdravend, venijnig, suïcidaal, theatraal, misantropisch, egocentrisch en larmoyant is. Ik hou van zijn venijnige kant, hij schreef een reeks scheldsonnetten waarin hij de draak steekt met zijn pedante protserige fatterige huichelachtige literaire vrienden. In de literatuur heeft men geen vrienden, men heeft konkelfoezende kwaadsprekende kruiperige hypocriete rivalen die je het licht in de ogen niet gunnen. Al moet ik bekennen dat een milde vorm van paranoia mij niet vreemd is. Ik beeld me constant in dat mijn medemensen gniffelend mijn ondergang afwachten, nee erger: dat ze snode plannen smeden om mijn ondergang een duwtje in de juiste richting te geven. Ik zal mijn ondergang wel zelf regisseren, boosaardige potsierlijke kleinzielige assholes!

In de backstageruimte verveel ik me stierlijk, er staan zes potten chocopasta van het huismerk van Delhaize. Ik ga nooit naar de Delhaize. De Delhaize is veel te duur, zelfs de huismerken. Bovendien lopen in de Delhaize monkelende kraaknette narcistische makelaars rond die Sebald en Zweig lezen en het schandalig vinden dat ik mijn ziel heb verkocht aan het corrupte malloterige quizprogramma ‘De slimste mens ter wereld’. Ik heb daaraan deelgenomen omdat Erik Van Looy mij gelijk gaf toen ik enkele jaren geleden in een plakkerige carnavalswinkel in Nazareth tegen hem schreeuwde dat Isabelle Adjani de Oscar voor Beste Actrice had moeten krijgen in 1976, en niet de onlangs overleden Louise Fletcher, die in ‘One Flew over the Cuckoo’s Nest’ een karikaturale pinnige Nurse Ratched neerzet. Zou het grappig zijn mocht ik de buste van Guido Gezelle bekladden met chocopasta van de Delhaize? Of zou het een politiek statement zijn? Geen van beide. Ik bevind me momenteel in een logge kwellende reptielachtige geniepige boulimische fase: ik lepel vier potten chocopasta leeg. Daarna maak ik een dozijn suikerwafels en een kommetje teleurstellende pompoenhummus met zonnebloempitten soldaat.

Maud Vanhauwaert betreedt de decadente opulente bedrukkende backstageruimte. Het is moeilijk om een afkeer te hebben van de olijke barmhartige genereuze Maud Vanhauwaert. Soms denk ik dat Erik Van Looy zich heeft vergist: had hij niet veel beter Maud gevraagd voor ‘De slimste mens’? Zij zou ook een publiekslieveling zijn geworden, maar zou haar populariteit achteraf niet hebben gesaboteerd met woeste onuitstaanbare opiniestukken over Marilyn Manson en minzame pedofiele tuinmannen. Ik vraag Maud: ‘Heb je de biopic over Marilyn al gezien?’ ‘Nee.’ ‘Ik ook niet.’ Er valt een ongemakkelijke stilte. Maud vraagt: ‘Hoe gaat het met je veelgeplaagde moeder?’ Ik antwoord: ‘Ze vindt het moeilijk om haar druipende crêpeachtige decolleté, haar monsterlijke kalknagels, haar pijnlijke winderigheid, haar walmende incontinentie, haar afgrijselijke spataderschenen en haar vele andere ontluisterende geriatrische symptomen een plaats te geven. Maar pas op: in mijn ogen is ze nog steeds even begeerlijk als Rita Hayworth in ‘Gilda’! Hoepel nu maar op, ik weet dat je ziekelijk jaloers bent op mijn roem en succes.’ ‘Helemaal niet, ik ben blij voor jou,’ zegt Maud. Ik vraag: ‘Doe jij soms je boodschappen in de Delhaize, Maud?’ ‘Ja.’ ‘Interessant.’

De oude kruisboogschutter betreedt de backstageruimte. Hij zegt: ‘Delphine, je hebt alweer een buste van Guido Gezelle beklad met feces! Foei!’ ‘Het is chocopasta, korzelige oen!’ Nooit eerder heb ik het woord ‘oen’ gebruikt. Terug in Brugge zoek ik de etymologie van ‘korzelig’ en ‘oen’ op. ‘Oen’ komt van het Grieks: ezel. Maar de etymologie van ‘korzelig’ is veel onduidelijker, en dus boeiender. Sommige etymologen beweren dat het een geluid aanduidt: kirren, koeren, knorren. Anderen zeggen dat het van corruptiare komt, Latijn voor ‘boos maken’. Nu luister ik met mijn koptelefoon naar ‘Steady Diet of Nothing’ van Fugazi. Ik gebruik een koptelefoon omdat ik geen ruzie wil met mijn broze neurotische tirannieke onhebbelijke buurvrouw Mia, die haar frangipanecakes, camembertschijven, kangoeroesteaks, marsepeinen tapijtenwevers, anale parels, bleekwater en wasknijpers steevast koopt in de Delhaize.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234