Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Mocht ik geen gedichten moeten voordragen in Ertvelde, dan zou ik nu aan het masturberen zijn met een zoemsteen’

Delphine Lecompte

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Vandaag draag ik voor in Ertvelde, een desolaat Oost-Vlaams gehucht dat nog steeds wordt geassocieerd met de opzichtige flamboyante hartelijke megalomane handtassenverkoper Eddy Wally. De oude kruisboogschutter voert me naar mijn voordracht. Hij is in zijn nopjes omdat hij deze ochtend een contourmeter op de kop heeft weten te tikken in de Aldi, en omdat ik hem heb beloofd om op tweede kerstdag mijn allesbehalve fabelachtige clitoriskap aan hem te tonen. Mijn moeder belt me op vanuit Maastricht, misnoegd omdat ik haar in één van mijn vorige columns alweer heb afgeschilderd als een tiranniek stampvoetend verwend behaagziek manipulatief ex-kindsterretje dat het niet kan verkroppen dat haar oudste meest deerniswekkende meest eczemateuze meest sukkelachtige dochter vaak op een podium staat en zichzelf niet onsterfelijk belachelijk maakt, integendeel: soms mensen doet lachen of in vervoering brengt. Ze zegt: ‘Delphine, ik heb geen enkele foto bewaard van mijn glorietijd als achtereenvolgens de kleine prins, de guitige mascotte van het zuivelmuseum van Pervijze, de aandoenlijke schandknaap van de ranzige naargeestige ex-papegaaientemmer van de Biezenlaan, en het gewiekste mercantiele kindhoertje van de vele rondzwervende Montenegrijnse messenslijpers van Adinkerke.’ – ‘Sorry, mama. Is het prettig in Maastricht?’ – ‘Ik word hier aanbeden, in de ontbijtzaal liggen alle Paraguayaanse tapijtenwevers en roekeloze kaarsgieters aan mijn voeten.’ Ik vraag: ‘Waarom word je aanbeden?’ – ‘Omdat ik weelderige borsten heb, jij kan nog een puntje zuigen aan mijn borsten…’

Ik verbreek de verbinding, maar word vrijwel meteen door een tweede persoon opgebeld. Gelukkig geen familielid deze keer: ik word opgebeld door Dirk Leyman, de enige weerbarstige en integere journalist van De Morgen. Dirk schrikt zich een hoedje omdat ik meteen opneem, hij is erg schrikachtig. Maar ook koddig. Hij lijkt nog het meest op een plompe lori gekruist met een anemische kaarsenmaker. Dirk vraagt of hij me volgende week mag interviewen, het mag. Wanneer ik hem vertel dat ik onderweg ben naar Ertvelde, zegt hij somber: ‘Mijn zus woont in Ertvelde, maar ze houdt niet van poëzie. Vooral niet van de jouwe. Nu ga ik naar het zwembad, ik ben een uitstekende zwemmer.’

Dirk Leyman legt de hoorn neer. Ik stel me hem voor in een krappe donkerblauwe zwembroek. In het water wordt hij een gracieus glanzend ravissant adembenemend mystiek wezen. Dan komen we aan in Ertvelde, ik moet voordragen in een miserabele hoeve die toebehoort aan een jonge schimmige arrogante werkschuwe touwslager die Odilon Redon-achtige schilderijtjes in elkaar flanst en die de oude kruisboogschutter flan aanbiedt, maar mij niet. Ik vraag: ‘Waarom bied je mij geen flan aan, kribbige onwaardige ellendige smakeloze profiteur?’ De touwslager haalt zijn schouders op, de oude kruisboogschutter zwelgt luidruchtig zijn potje flan naar binnen.

Buiten aan de kerk van Ertvelde worden de poëzieliefhebbers in drie groepen verdeeld. Want er zijn nog twee andere hoeves waar twee andere dichters klaarzitten om de mensen te vermaken en te verontrusten. De groepen moeten roteren, ik voel nu al dat alles niet gesmeerd zal verlopen en ik wenste dat ik op een luxueuze fuchsiakleurige sprei lag in een behaaglijke hotelkamer in Lyon.

De eerste groep betreedt de hoeve van de touwslager. De groep bestaat uit een bonte mengeling van anarchistische bietenboeren, ontsnapte bipolaire garnalenpellers, berouwvolle niezende paardendieven en gemene hitsige baldadige schaterlachende verloederde alpacafokkers. Ik draag sonoor en neuzelend enkele grimmige gedichten voor en vertel wrange anekdotes over mijn leven dat bol staat van paranoia, zwartgalligheid, woede, afgunst, nukkige schimmelpaarden, ongewilde slapstick, gonorroe en ontmoetingen met naargeestige scheepsherstellers. ‘Zijn er vragen?’ vraag ik. Iemand vraagt: ‘Waar is de voormalige vrachtwagenchauffeur?’ De oude kruisboogschutter knarsetandt en kokhalst. Ik antwoord: ‘Hij is thuis Cara’s aan het drinken en naar ‘CSI: Miami’ aan het kijken.’ Dat weet ik eigenlijk niet zeker, of hij aan het smullen is van de fijnbesnaarde sluwe Horatio Caine. Mocht ik geen gedichten moeten voordragen in Ertvelde, dan zou ik nu wellicht aan het masturberen zijn met een zoemsteen uit Papoea-Nieuw-Guinea, daarna zou ik naar de beschimmelde huurwoning van de voormalige vrachtwagenchauffeur lopen, hem onder druk zetten om me van jetje te geven en klaarkomen als een zieltogende lammergier in gevangenschap. Tot slot zou ik naakt en mopperend mijn schamele mails beantwoorden: ‘Laat mij met rust, kruiperige doorzichtige schrokkerige opportunistische rotzakken! Of nee wacht: kom naar de Jan Boninstraat en vertroetel mijn clitoriskap.’

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234