null Beeld SBS
Beeld SBS

Column

Delphine Lecompte na ‘De allerslimste mens’: ‘Ik raakte betoverd door de hitsigheid van al die vedetten’

Delphine Lecompte

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Mensen zeggen me sussend en goedbedoelend: ‘Het is geen schande om te sneuvelen in de ­halve finale van ‘De allerslimste mens ter wereld’.’ Natuurlijk is het geen schande om niet te weten welke korfbalspeler graag de bloemetjes buitenzet in Helsinki met necrofiele tegelleggers, mystieke chrysantenkwekers en roekeloze slakkenboeren. Het is evenmin een zonde om niet te weten dat Hollywoodsterren een aversie hebben tegen gepersonaliseerde schoenlepels, en het is niet tragisch om een fragment te krijgen van de snertfilm ‘Top Gun: Maverick’ en de vadsige Val Kilmer niet te herkennen.

Wat wel schandelijk en onvergeeflijk is: ik heb mijn gedichten verwaarloosd tijdens mijn deelname aan ‘De allerslimste mens’. Ik raakte zo betoverd door de klaterende frivole achteloze hitsigheid van al die verrukkelijke broze lichtzinnige vedetten, en ik ging me inbeelden dat ik erbij hoorde. Maar ik hoor er niet bij. Dus keer ik schoorvoetend terug naar de literaire wereld, waar ik me uiteraard ook niet op mijn gemak voel.

Lees ook

De finalestrijd van Liesbeth Van Impe: ‘Wat kanker toevoegt, zeker als je chemo hebt gehad, is de angst over hóé je doodgaat’

Wie wordt de Allerslimste mens vanavond? De drie finalisten en hun winstkansen ontleed

Terug naar Val Kilmer: ik zag hem voor het eerst als Jim Morrison in de verschrikkelijke film van Oliver Stone. Jim Morrison werd afgeschilderd als een lome verwende pafferige obscene destructieve manipulatieve geile tomeloze narcistische sjamanistische sociopaat, wat hij ook was. Niettemin had ik een hekel aan de film, en sindsdien is het niet meer goed gekomen tussen Val Kilmer en mezelf.

Of ik de televisiewereld zal missen? Ik zal het missen om bepoederd en vertroeteld te worden door felle pittige ­schalkse blijmoedige welriekende make-updames die meer weten over de kwatrijnen van Omar Khayyám dan de gemiddelde ­bibliothecaris van pakweg Herentals.

De dag na mijn uitschakeling in ‘De allerslimste mens’ moet ik signeren op de mistroostige boekenbeurs van het lamlendige Kortrijk, waar pijnlijk duidelijk wordt dat mijn fans sinistere Oezbeekse oogartsen, korzelige hypochondrische kaarsenmakers, lugubere verdorven touwslagers en misnoegde alcoholistische tapirverzorgers zijn.

Dan is het zover: mijn boekvoorstelling in Gent. Extreem ontmoedigd, woedend, achterdochtig, nukkig en met lood in de schoenen ga ik erheen, de feestelijkheid is ver te zoeken. Maar zodra ik er ben, slaag ik erin om de zwartgalligheid van me af te schudden en bijna aangenaam te zijn. Mijn moeder flirt succesvol met Gui Polspoel. Ik flirt onsuccesvol met Tony Malfait, met een enigmatische pokdalige ietwat hautaine valkenier, met een verloederde alpacafokker die een te krappe T-shirt van Budgie draagt, met een ontslagen kraanmachinist die me een pluchen aalscholver cadeau doet, en uiteraard met Nicolas de duizelingwekkende Manitoe van KANTL, die nog steeds doet alsof zijn neus bloedt wanneer ik hem opvrij.

Muis (de joviale, ontwapenende, onbevreesde chauffeur van de literaire reus Brusselmans) heeft zijn neef Johny meegebracht. Johny is een uitbundige innemende ongecompliceerde zwembadmagnaat die een kruising lijkt tussen John Travolta en de besnorde ambulancier die mij op 22 januari 2020 reanimeerde nadat ik me in de huurwoning van de voormalige vrachtwagenchauffeur van het leven had trachten te beroven met 222 miniatuurflesjes Zuid-­Afrikaanse brandewijn en een souvenirtaartschep uit Bordeaux.

Dan word ik op luchtige speelse plagerige wijze geïnterviewd door de integere gulle overrompelende ­acteur en dierenvriend Dominique Van ­Malder: ‘Delphine, een picknick met Bart Schols of een dickpic van Bart Schols?’

Ik antwoord krachtdadig en waarheidsgetrouw: ‘Een picknick.’

Ik droom weg: een picknick met Bart Schols eind augustus op het naargeestige strand van De Panne, Bart is te warm gekleed, veel te warm: hij draagt een middernachtsblauwe gewatteerde winterjas en smerige legerbottines. Hij spreekt ietwat lijzig over de bizarre paringsdans van de gedrochtelijke klapmuts, een weinig bekende zeehondensoort met een aangeboren neustumor.

Ik zeg: ‘Bart, je bent niet verplicht om me te vermaken met je rare sonore weetjes over plompe wanstaltige robben.’ Bart staat gepikeerd op, hij loopt naar de zee. Op een golfbreker trekt hij zijn kleren uit en verandert hij in een eenhoorn. Ik loop naar de golfbreker en zing een liedje in het oor van de eenhoorn: ‘Claw’ van Motörhead, een slechte keuze. De eenhoorn raakt in paniek en vertrappelt me.

Dominique vraagt: ‘Delphine, kerst of Pasen?’ ‘Pasen, uiteraard! Kerst is kitsch, kerst is klef, kerst neemt het liefst de vorm aan van groepsverkrachtingen achter houten barakken waar je wulken, citroenjenever en fluorescerende oorwarmers kunt kopen. Pasen is bloed, passie, doorns, verraad, vertwijfeling en Haydn.’

null Beeld Humo
Beeld Humo

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234