Leopold Lippens. Beeld Photo News
Leopold Lippens.Beeld Photo News

Open Venster

Delphine Lecompte: ‘Over de doden niets dan goeds, maar Leopold Lippens was een vulgaire, cynische, snobistische, corrupte eikel’

Ik heb een band met Knokke: mijn grootouders woonden er, en dus ging ik er vaak op vakantie. Ik had geluk met mijn grootouders, ze waren dwars en rebels en losbandig en onorthodox en woest en bandeloos en anarchistisch en genereus en ruimdenkend. Ze hadden veel geld, maar ze kwamen uit een volks milieu en hebben zich hun ganse leven ontfermd over paria’s en verschoppelingen. Ook als ze daarbij professionele en emotionele schade dreigden op te lopen.

Ze verbroederden met de meest buitenissige excentrieke ‘staatsgevaarlijke’ kunstenaars, met grillige duistere onstuimige waarzeggers, en met warme hartelijke jonglerende nomaden. Ze hadden een open geest en gaven iedereen het voordeel van de twijfel. Ze waren antiburgerlijk, hadden lak aan decorum en wat de mensen van hen dachten, liet mijn grootouders Siberisch.

Er werd over hen geroddeld door de buren: keurige, bulderende meubelmagnaten die hun graatmagere, neurotische, sherry slurpende vrouwen mishandelden, elegante, nietsontziende sociopatische zwembadbouwers en hardvochtige, narcistische, cocaïneverslaafde spreadsheetyuppies die enkel tederheid voelden voor hun harlekijnpoedels en voor hun Italiaanse designerschoenen.

Mijn grootouders waren ongegeneerd artistiek en uitbundig creatief, en daar werd met argwaan en walging en angst naar gekeken. Bovendien hadden ze een zwart kindje geadopteerd!

Mijn grootouders haalden hun schouders op en bleven kleurrijke, onaangepaste, tomeloze herrieschoppers en kinderlijke, baldadige, onbevreesde rebellen.

Ze hadden slechts een hekel aan twee soorten mensen: aan parvenu’s die belang hechten aan het vergaren van titels, medailles, oorkonden, zeilboten, golfsticks, standing en prestige. En aan de mensen die geboren waren met een titel, maar die titel uitsluitend gebruikten om minder fortuinlijke mensen te koeioneren.

Ja, mijn grootouders woonden in een grote villa. Maar ze verlieten die villa constant, zowel fysiek als intellectueel. Ze lazen P.G. Wodehouse en waren verzot op de films van Funès. Ze werden dronken met de chauffeur en de poetsvrouw en ze gaven anoniem grote sommen geld aan verschillende liefdadigheidsorganisaties.

Maar ze waren tevens mild voor mensen die meer benepen en meer besloten, meer bekrompen en egocentrischer leefden. Mild voor de mensen die door een moeilijke jeugd in hun schulp waren gekropen, of die moeite hadden om de eindjes aan elkaar te knopen.

Ze waren evenwel niet mild voor de rijken die arme(re) mensen misprezen of zelfs slecht behandelden. Zulk gedrag vonden ze walgelijk.

Zulk gedrag ís walgelijk.

Ook toen ik volwassen was, bleef Knokke een grote rol spelen in mijn leven. Ik verbleef er bijna anderhalf jaar in een psychiatrische instelling. Daar zag ik de zelfkant van Knokke en ik schrok me een hoedje (ook ik had Knokke voorheen geassocieerd met ostentatieve bekakte notarisvrouwen met stola’s, met wufte, pretentieuze galeriehouders met verbouwde kaakstructuren, en met akelige, smetteloze, zelfgenoegzame surferboys met moordzuchtige en/of incestueuze neigingen): bipolaire vissers, zielige zielloze junkies, charmante Zweedse ex-hoeren, achterlijke bakkersknechten, minderjarige pyromane degenslikkers, verwarde mishandelde zadelmakerzoons, melancholische gokverslaafde croupiers, joviale alcoholistische parkietenkwekers, versleten ex-boksers, schizofrene alpacafokkers, imbeciele vogelwichelaars met een eetstoornis, depressieve vereenzaamde gravinnen, aan lager wal geraakte viscontainermogols, bittere onbehouwen walvisvaarders die zich inbeeldden dat ze van adel waren...

Op het eerste gezicht hadden die mensen weinig gemeen. Maar toch... er was natuurlijk de gemeenschappelijke peilloze pijn, het gedeelde leed.

Feller echter etterde het besef dat ze in de steek waren gelaten door hun burgervader, Leopold Lippens. Koudweg aan hun lot overgelaten omdat ze niet glad, niet ambitieus, niet efficiënt genoeg waren. Met deze sukkelaars en marginalen kon Knokke uiteraard niet uitpakken.

Leopold Lippens, de protserige, degoutante, wansmakelijke, vulgaire, snobistische, wereldvreemde tiran had uiteraard niets voor dit ‘crapuul’ gedaan. Deze lieve, sukkelachtige, gemarginaliseerde mensen moesten het beredderen zonder de steun van de corrupte, cynische, ostentatieve, nare, inhalige burgervader.

Hij was de burgemeester van de jetset, van de chique mensen, van de makelaars met de krokodil op hun polo en van de baggerbedrijfmogols met zero komma zero liefde voor de Noordzee en de duinen.

Hij haatte het plebs.

Hij had een aversie voor de dagjestoeristen die met hun frigoboxen, hun gettoblasters en hun schunnige triviale conversaties een smet op het blazoen van Knokke betekenden. Ze hadden bovendien te weinig geld om oesters, zeekraal, garnaalkroketten, pannenkoeken met Grand Marnier en dame blanches te eten op het m’as-tu vu-plein.

Leopold Lippens vond mensen met weinig geld verwerpelijk, lelijk, afschuwelijk, beschamend, zwak en verwaarloosbaar. Drek, stront, gif. Een doorn in het oog van het mondaine Knokke. Hij stak dat niet eens onder stoelen of banken.

Dus nee, geen week rouw voor mij. Ik zal geen traan laten voor de stinkend rijke, kwaadaardige (Guantanamo Bay voor illegale immigranten vond hij een prachtige droom, weliswaar zonder folteringen, dat voegde hij er toch nog snel aan toe), smakeloze, corrupte, rigide, kille, onbarmhartige snob zonder scrupules en zonder genade voor de vele verschoppelingen die Knokke rijk is.

Delphine Lecompte

Hebt u ook een brief in de pen zitten? Mail naar openvenster@humo.be of vul onderstaand formulier in:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234