Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Plots betrapt de fotograaf van HLN me op een geile hongerige blik in zijn aarsgleuf’

Delphine Lecompte

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

De eerste recensies van mijn boek ‘Beschermvrouwe van de verschoppelingen III’ vallen tegen: drie sterren. Dat zijn er 5.247 te weinig. De teneur is: grappig en goed geschreven, maar op den duur steken de psychoses, de rancune en de necrofiele tegelleggers van Delphine Lecompte toch een beetje tegen. Wel, wel, wel... Sorry dat ik zo vaak ten prooi val aan psychoses, en mijn welgemeende excuses dat ik volkomen terecht wrokkig en schuimbekkend door dit tranendal strompel. En voorts spijt het me ten zeerste dat ik steeds opnieuw bevriend lijk te raken met necrofiele tegelleggers die vreemd genoeg niet willen dat ik het loodje leg.

Mijn aanbeden moeder is in haar nopjes met mijn nieuwe boek, en dat is het enige wat telt. Wat moet een schrijver in godsnaam aanvangen met recensies die niet kwistig omspringen met de woorden ‘wervelend’, ‘briljant’, ‘profetisch’, ‘vernieuwend’, ‘hoogst origineel’ en ‘onnavolgbaar’? Recensies van mijn werk die gespeend zijn van dergelijke woorden, negeer ik. Megalomanie zit in mijn genen, vrees ik. Mijn vader zei eens wrang: ‘Vroeger was ik de zoon van, nu ben ik de vader van.’ We hebben geen contact meer. Het is lastig voor mijn moeder, want zij moet nu bijklussen als vaderfiguur en ze had het al zo zwaar als de veelgeplaagde verguisde op een pedestal geplaatste iconische hemeltergende manipulatieve moeder.

Straks, op 4 november, lanceer ik mijn nieuwe boek in Gent, iedereen is welkom op de voorstelling. Ik heb mijn Humo-collega’s uitgenodigd, maar eigenlijk ken ik ze niet. Behalve Heleen Debruyne, wier tirannieke wimpers, sierlijke meniscussen, enigmatische achillespezen, Nefertiti-achtige bovenarmen, nonchalante nouvelle-vaguesensualiteit en mentale robuustheid ik graag zou bezitten.

Vandaag poseer ik in mijn woonkamer met een banaan en een opgezette zilvermeeuw. De fotograaf van Het Laatste Nieuws lijkt op een Bosnische koorddanser zonder kapsones, hij draagt een adembenemende petroleumblauwe sweater en een te wijde zwarte jeansbroek, waardoor zijn joviale schamele ondergoed van de Zeeman zichtbaar is. Plots betrapt hij me op een geile hongerige blik in zijn aarsgleuf. Om het goed te maken zit er niets anders op dan eindeloos te poseren met een opgezette zilvermeeuw en een banaan.

Bananen zijn soms suggestief en vaak hilarisch, maar ze kunnen ook ernstig zijn. Mijn eerste banaan was een ernstige: het was die ene losse banaan naast de volle tros en de torso van Aphrodite op het schilderij ‘L’incertitude du poète’ van Giorgio de Chirico, op de achtergrond raast een stoomtrein voorbij. Mijn tweede banaan was eveneens ernstig: het was die van Andy Warhol op de hoes van The Velvet Underground & Nico. De voormalige vrachtwagenchauffeur houdt niet van The Velvet Underground. Trouwe lezers van mijn Humo-column zullen zich wellicht bezorgd afvragen waarom ik de laatste tijd zo weinig woorden wijd aan de magnifieke penisschacht en de fabelachtige teelballen van de versleten deerniswekkende bittere ex-truckchauffeur. Het zit zo: ik nam deel aan ‘De slimste mens’ en sindsdien ligt mijn seksleven op apegapen. Het is de welbekende vloek van ‘De slimste mens’. Eerlijk gezegd botert het al een tijdje niet meer tussen ons. Hij is kwaad omdat ik niet naar ‘Wheeler Dealers’ wil kijken met hem, maar er de voorkeur aan geef om me te laven aan de gedichten van Jacob Israël de Haan.

Na de fotosessie belt de voormalige vrachtwagenchauffeur me op, hij zegt dat hij me gaat vermoorden. Om de doodsbedreiging kracht bij te zetten rammelt hij in zijn besteklade: ‘Hoor je dat? Dat zijn de messen die ik in je buik ga planten! Alle zes!’ Maar ik ken die lade, die is helemaal niet schrikbarend. Ik heb er vaak een dof ontluisterend lepeltje uit gevist om angstvallig een potje rabarberyoghurt van de Lidl naar binnen te zwelgen. Bovendien bezit de voormalige vrachtwagenchauffeur slechts vier messen, geen zes. Ik zeg grootmoedig: ‘Steek me maar neer, alcoholistisch stuk onbenul. Dan is mijn legende verzekerd, tandeloos wrak!’ Later heb ik spijt van mijn ijdele bekommernis om legende en mythevorming. Ik ren naar zijn beschimmelde huurwoning en smeek hem om me te beffen. Ik kom klaar als een korzelige ex-kooivechter die een lammergier met nierstenen probeert te imiteren, maar klinkt als een cynische macaronipinguïnverzorger die ‘The Musical Box’ van Genesis kweelt na een mislukte maxillectomie. Ik zeg: ‘Bedankt! Ik vergeef je alles.’ Mijn zoveelste leugen.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234