null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

open venster

Delphine Lecompte: ‘Roger Waters heeft nooit courgettes in de aarsopeningen van twaalfjarigen gepropt’

Delphine Lecompte

Tony Ossenblok uit Kortenberg vraagt zich af of ik Roger Waters wel (driftiger) moet verdedigen in 2023.

Waar moeit Tony zich mee?

Waarom lig ik altijd in de clinch met betweterige paternalistische pezewevers Tony genaamd?

Ik zal wel verdedigen wie ik zelf wil!

Roger Waters is een uitstekende kandidaat om te verdedigen: weerspannig, fulminerend, korzelig, eenzelvig, verkeerd begrepen, hartstochtelijk, dwars en geniaal. Wat me ook voor hem inneemt is dat hij zich nooit heeft vergrepen aan weerloze ravissante mollige bipolaire van huis weggelopen 13-jarige majorettemeisjes uit Tulsa, verder heeft hij naar mijn weten geen naïeve loensende doofstomme 11-jarige Wit-Russische hondenkapsters in spe gemolesteerd, en hij heeft evenmin courgettes gepropt in de aarsopeningen van argeloze verrukkelijke schriele androgyne twaalfjarige korfbalspeelsters uit Vilnius die er nochtans om smeekten.

Oef en bravo!

Al kan het ook te maken hebben met het Pink Floyd-publiek, dat voor 99,97 procent bestaat uit: norse mannelijke boomchirurgen, verdorven mannelijke sponzenverkopers, necrofiele mannelijke tegelleggers, verloederde mannelijke alpacafokkers, gepensioneerde mannelijke stierenvechters, duizelingwekkende mannelijke kraanmachinisten, bedeesde mannelijke zeepzieders, schabouwelijke mannelijke landmeters en raadselachtige mannelijke chrysantenkwekers.

En die overige 0,3 procent?

Dat zijn mopperende misantropische transseksuele coniferenscheerders en onuitstaanbare grimmige zwartgallige foeilelijke boulimische krengen zoals ik.

Roger Waters is koppig en misschien een tikkeltje arrogant. Is dat erg? Natuurlijk is dat niet erg. ‘Het is niet verboden om een klootzak te zijn.’ (Een citaat van Ilja L.P.)

Het is zelfs dapper, charmant, schattig en prijzenswaardig.

Soms vergaloppeert Roger Waters zich en doet hij een ongelukkige politieke uitspraak, maar hij heeft het hart op de juiste plaats en hem ervan beschuldigen een ‘salonsocialist’ te zijn is erg flauw. Dan kan men elke linkse geëngageerde nobele geprivilegieerde fatterige zelfgenoegzame narcistische megalomane rockster beschuldigen van wereldvreemdheid en misschien ook meteen dwingen om in een miserabele bedsit in Bristol te kruipen tussen neonazistische kiwisorteerders, drankzuchtige parapluverkoopsters, aan lager wal geraakte radiologen en pedofiele onderwaterlassers om opnieuw voeling te krijgen met de werkende klasse.

Roger Waters heeft decennialang gezwoegd, geploeterd, geroepen in de woestijn, getriomfeerd, gefaald, zich heruitgevonden, opnieuw gezegevierd en opgetreden voor ondankbare zwijnen (wij). Zijn toewijding is fenomenaal, legendarisch en verschroeiend. Zijn werkethiek kan vergeleken worden met de werkethiek van de gemiddelde incestueuze imker uit Langemark-Poelkapelle. And that’s saying something.

Roger Waters heeft hartstochtelijke sonische raadselachtige exuberante adembenemende zalige onvergelijkbare meesterwerken geschapen, dus waarom zou hij geen recht hebben op zijn royalty’s en op de inkomsten van de Pink Floyd-merchandise?

Binnenkort (22 januari) ben ik jarig en ik heb mijn zinnen gezet op: een tochthond van ‘The Dark Side of the Moon’, maar ook op een thermosfles van ‘Meddle’, op een toilettas van ‘Obscured by Clouds’, op een nagelschaartje van ‘The Final Cut’, en op een dildo van ‘Wish You Were Here’.

‘Wish You Were Here’ is inderdaad een uitstekende naam voor een dildo.

En dan nu: Israël… Niet willen optreden in Israël, meer bepaald. Niet willen optreden is Israël is moreel verdedigbaar. Misschien is het zelfs moreel verkieslijker dan wel op te treden in Israël. Of is het soms oké dat Israël weerloze Palestijnse burgers afslacht en alle rechten van Palestina aan zijn laars lapt?

Overigens is Roger Waters niet de enige artiest die Israël boycot, andere illustere fijngevoelige artiesten die weigeren om op te treden in Israël zijn (o.a.): Elvis Costello, Chuck D, Ken Loach, Mike Leigh, John Berger, Gil-Scott Heron, Cat Power, Snoop Dogg, Björk, Vanessa Paradis en Naomi Klein. Kritiek hebben op het zionisme/op Israël is niet synoniem met antisemitisme.

Maar los van de politiek en het (al dan niet) dubieuze engagement en de subversieve (al dan niet) onverkwikkelijke uitspraken van Roger Waters is het toch vooral zijn legendarische muzikale tekstuele oeuvre dat ik in 2023 nog driftig(er) zal verdedigen. Voor mij is Pink Floyd in de eerste plaats Roger Waters. Voor mijn beste vriend, de irritante gulzige tomeloze opportunistische trouwhartige Tom America, is Pink Floyd in de eerste plaats Syd Barrett. Dat is absurd en tegendraads!

De twee eerste platen van Pink Floyd (de Syd Barrett-era), ‘The Piper at the Gates of Dawn’ en ‘A Saucerful of Secrets’, zijn liefelijk, psychedelisch, delicaat, bevreemdend, bekoorlijk, eenvoudig en kinderlijk. Maar ze zijn ook een tikkeltje naïef en krakkemikkig, en ze kunnen onmogelijk tippen aan de bombastische briljante ambitieuze epische orgastische klaterende hemelse opussen die nadien nog zouden volgen.

Voor sommige leden van Pink Floyd Circle Jerk op Reddit is het duidelijk: David Gilmour is de brave gezapige (pseudo)nederige zalvende progrockbompa terwijl Roger Waters de dwarse snerende giftige bittere progrockboeman (villain) is.

Ik zit in het ‘kamp’-Roger Waters. Ik vind Roger Waters een genie, en dat hij geen blad voor de mond neemt in interviews maakt hem net zoveel sympathieker, moediger, menselijker, morsiger én vermakelijker dan de vage bedaarde konkelfoezende kleffe hypocriete David Gilmour. Het kamp-Roger Waters is in de minderheid, maar dat kan de pret niet drukken.

Mijn gebruikersnaam is: Autistic_Penguin666. Als Autistic_Penguin666 verdedig ik al vele jaren driftig Roger Waters. En vandaag verdedig ik Roger Waters driftig als Delphine Lecompte. Verdient Roger Waters het om driftig(er) verdedigd te worden? Uiteraard! Anders zou ik het toch niet doen?!

Ik vind het overigens schaamteloos en schandalig dat David Gilmour (na een mislukte solotournee) de naam Pink Floyd heeft ingepalmd, en zonder scrupules misbruikt om nostalgische sukkelachtige kwijlende fazantenstropers met korsakov en verloederde labiele neurotische incontinente hippiedragonders met Lewy-body-dementie geld uit hun zakken te kloppen. David Gilmour is de geldwolf in schapenvacht, niet Roger Waters.

Pink Floyd zonder Roger Waters is een kat in een zak.

Roger Waters is vooral het slachtoffer van zijn eigen woeste compromisloze weerspannige impulsieve eerlijkheid en zijn korzelige scherpzinnige onwankelbare jongensachtige integere rebellie.

In mei treedt Roger Waters op in het Sportpaleis, ik zal op de eerste rij staan en pluchen armadillo’s op het podium gooien. Ik zal een traantje wegpinken wanneer hij ‘Mother’ inzet. Ik ben nochtans geen huilebalk, ik krop alles op (niet gezond, ik weet het). ‘Mother’ staat op de conceptplaat ‘The Wall’, maar Roger Waters heeft er een nieuwe wonderlijke rauwe tedere versie van opgenomen tijdens de lockdown (‘The Lockdown Sessions’).

Mijn moeder zal naast me staan tijdens het concert van Roger Waters, ze zal tranen met tuiten huilen. Ze huilt gemakkelijk. Ze zal me vastpakken en ik zal het toelaten.

Mijn moeder heeft geen uitgesproken mening over Roger Waters.

Dat is jammer, want mijn moeder heeft over vrijwel alles een uitgesproken mening: over Houellebecq, over sociale huisvesting, over luierfetisjisme, over Will Tura, over John Terra, over het taoïsme, over culturele toe-eigening, over Spiderman, over voodoo, over abortus, over assistentiecavia’s, over Larry David, over Godfried van Bouillon, over hitsige roadies van Dream Theater, enzovoort…

Meestal neem ik haar woeste intelligente controversiële meningen klakkeloos over.

Maar nu sta ik er dus alleen voor.

Mijn moeder was een slordige slonzige sletterige wellustige stoere emotionele geestige vranke immorele baldadige hippie in De Panne in de jaren 70. In haar slaapkamer luisterde ze loom en landerig naar ‘Ummagumma’. ‘Careful with that Axe, Eugene’!

Ze was 11 jaar oud, een naargeestige 32-jarige scheepshersteller die haar niet verdiende sabbelde op haar keizerlijke tenen. Ze zei: ‘Onnozelaar, sabbel liever op mijn labia!’ Maar de naargeestige scheepshersteller gebaarde van krommenaas. Mijn moeder was 17 jaar oud toen ‘Wish You Were Here’ verscheen.

Ik werd verwekt tijdens ‘Have a Cigar’, omdat mijn vader vergat om zijn sigaar tijdig op te bergen. Ik was een ongelukje, ja.

En vandaag ben ik: een stuk ongeluk, ha ha ha…

Delphine Lecompte, Brugge

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234