illustratie Ratatouille v2 Beeld humo
illustratie Ratatouille v2Beeld humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Sinds ‘De slimste mens’ is mijn levenskwaliteit zienderogen achteruitgegaan’

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Wanneer de oude kruisboogschutter naar de apotheek gaat, zegt hij tegen de norse apotheekassistente, die een beetje op de schoonzus van de acupuncturist van Virginia Woolf lijkt: ‘Ik ben de muze en de chauffeur van Delphine Lecompte, die dichteres van ‘De slimste mens ter wereld’,’ in de hoop dat hij dan extra staaltjes douchegel en experimentele laxeerpillen krijgt. En het werkt. Ik ben blij dat zijn levenskwaliteit is verbeterd sinds mijn deelname aan die quiz. De mijne is zienderogen achteruitgegaan: elke dag fantaseer ik minstens 26 keer over zelfmoord met de snavel van een opgezette trompetkraanvogel (hak-hak-hak in mijn halsslagader) op een golfbreker tussen De Panne en Sint-Idesbald. Enkel wanneer ik mijn gedichten schrijf, ervaar ik een soort kinderlijke, imbeciele vreugde, die helaas van korte duur is omdat ik nooit langer dan anderhalf uur werk aan een gedicht, en omdat ik zelden meer dan twee gedichten daags uit mijn paranoïde geest kan persen.

Het voordragen van mijn gedichten blijft een noodzakelijk kwaad: vandaag moet ik de brave, afwachtende burgers van Nazareth vermaken. Sommigen gaan overstag, de meesten blijven (terecht) sceptisch. Ergens is de misvatting ontstaan dat ik een podiumdichter ben, maar ik denk dat geen enkele dichter minder graag op een podium staat. Ik voel me veranderen in een circusdier wanneer ik het podium nader: ik word slaafs, zoet, kruiperig, koddig, hunkerend, joviaal en behaagzuchtig. Allemaal eigenschappen die me vreemd zijn, want ik ben een extreem mensenschuw, chagrijnig, korzelig, wantrouwig, angstig, eenzelvig, koppig eczeemgedrocht dat het liefst thuisblijft om zich te verliezen in de sonische kathedralen en knullige teksten van ‘The Division Bell’ van Pink Floyd.

Delphine Lecompte in 'De slimste mens ter wereld' Beeld Play4
Delphine Lecompte in 'De slimste mens ter wereld'Beeld Play4

Maar kom, Nazareth: het valt mee. Ik mag veel bundels signeren achteraf. De mensen die geen geld bij zich hebben, betalen met wasserettejetons en analfabetische jongenshoeren, dat is oké. Een verwaande blaaschirurg die genoeg geld heeft om ‘The Best of Delphine Lecompte’ te kopen maar te gierig en te vijandig is, zegt pesterig: ‘Peter Verhelst, dat is pas een dichter! Hij heeft hier gewoond, we hebben hem ereburger gemaakt.’ Ik zeg waarheidsgetrouw: ‘Ik hou van de gedichten van Peter Verhelst, ik heb me deze ochtend nog gelaafd aan zijn prachtig getitelde bundel ‘Zoo van het denken’. Nee, het stoort mij niet dat hij zo veel prestigieuze poëzieprijzen binnenhaalt, waardoor hij een knus, rustiek huis kon kopen in hartje Brugge terwijl de schimmelplekken in de keuken van mijn tochtige huurwoning almaar meer op de heksensabbatten van Goya beginnen te lijken…’

Het is waar: het stoort me niet. Het is weliswaar hemeltergend oneerlijk dat de elitaire snobs in literaire jury’s mijn barokke, volstrekt onnavolgbare stijl afdoen als een vulgair trucje met steeds dezelfde terugkerende buitenissige, naargeestige personages en een overvloed aan overbodige, holle adjectieven, maar daar kan Peter niets aan doen. Ik kom hem soms tegen in de Baliestraat (waar hij zijn nekwervels onder handen laat nemen door een Iraakse ex-touwslager met een grote liefde voor minderjarige fagottisten, voor de cyclopen van Odilon Redon en voor stripverhalen zonder kolonialistische inslag) en dan deinst hij achteruit. Niet omdat hij schrikt van de steeds uitdijende vogelbekdiervormige eczeemplekken op mijn wangen en slapen en hals en borststreek en nek en hielen en schouders, knie en teen, knie en teen, maar omdat hij maar niet kan wennen aan de prominente aarsopening van mijn Chinese naakthond.

Dan verlaat ik Nazareth met stille trom, de oude kruisboogschutter zegt in de auto: ‘We hebben het weer gedaan!’ Ik wil snauwen: ‘We hebben niets gedaan, ik stond alleen op dat gammele podiumpje in de tuin van de sinistere bibliotheek van het ontnuchterende gehucht Nazareth, waar ze me nooit zouden promoveren tot ereburger, al woonde ik er 5 decennia en redde ik 55 doofstomme mandenweefsters en 1400 blinde beiaardiers uit een brandend verzekeringskantoor.’ Maar ik zwijg en laat de oude kruisboogschutter nagenieten. Ik ben blij dat zijn levenskwaliteit is verbeterd dankzij mijn poëzievoordrachten. De mijne is zienderogen achteruitgegaan: elke dag sta ik minstens 243 minuten op het dak van een gesloten schommelstoelfabriek met een Moorse assegaai en een fles terpentijn, maar dan denk ik aan de voormalige vrachtwagenchauffeur. Het heeft me zo veel moeite gekost om hem te overtuigen van de noodzaak van cunnilingus in onze relatie: het zou zonde zijn om dat verloren te laten gaan.

Wie met vragen zit rond zelfdoding of nood heeft aan een gesprek, kan terecht bij de Zelfmoordlijn op het gratis nummer 1813 of op www.zelfmoord1813.be

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234