illustratie Ratatouille v2 Beeld humo
illustratie Ratatouille v2Beeld humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Steek me neer met je jachtmes, zoals Sid Vicious heeft gedaan met Nancy Spungen’

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Ik gebruik de teelballen van de voormalige vrachtwagenchauffeur om de verveling te verdrijven. Ik associeer teelballen met koningshuizen, en niet eens oneerbiedig. Ik kan de associatie uitleggen: ik schreef eens een gedicht over Delphine Boël en daarin had ik het over het scrotum van haar biologische vader koning Albert. Het was een abominabel gedicht en ik ben er nog steeds onwelvoeglijk trots op.

Ik lik de teelballen van de voormalige vrachtwagenchauffeur, het likken verveelt me al gauw. Buiten roept een duivelse ketellapper in het Kroatisch: ‘Ik kan niet zwemmen maar ik ben verzot op schorseneren in roomsaus. Dat heb ik gemeen met Joe Pesci.’ Dat wist ik niet, dat Joe Pesci niet kan zwemmen en verzot is op schorseneren in roomsaus. In mijn hoofd overloop ik mijn triviale weetjes over acteurs die vaak maffiosi spelen in de films van Martin Scorsese: Harvey Keitel verdiept zich elke eerste dinsdag van de maand in neurologische aandoeningen bij okapi’s, Bobby Cannavale heeft eens voor een weddenschap een plastieken schorpioen met afgebroken staart en dertien beschimmelde horecaporties fazantenpaté soldaat gemaakt, Ray Liotta wordt graag in elkaar geslagen door loensende windhondenfokkers op Pinksteren en door incestueuze imkers op Goede Vrijdag, Robert De Niro is geobsedeerd door wazige foto’s van Wit-Russische koolsoepen in afgebladderde terrines, en Al Pacino tot slot krijgt maar niet genoeg van het gluren naar anorectische stukadoors die in de supermarkt uren twijfelen tussen afgeprijsde kangoeroesteaks en rijstwafels.

Maar ook dit oeverloze overlopen van grandioze triviale weetjes over acteurs die me ondanks de geriatrische staat van hun haar en tanden nog steeds cunnilingus mogen schenken, vooral Bobby Cannavale, gaat me vervelen. Enkel heel vervelende mensen beweren dat ze zich nooit vervelen. Hetzelfde soort mensen die beweren dat slaap tijdverspilling is en dat ze er amper vier uurtjes van nodig heb (Margaret Thatcher, Liam Gallagher).

Ik slaap heel slecht de laatste maanden, noch Xanax noch masturbatie-sessies met illegale concert-dvd’s van de sinistere smakeloze Zwitserse heavymetalband Krokus bieden enige soelaas. Ik sta op om 3 uur 19 en schrijf volstrekt overbodige verhalen. Onlangs zei ik nog tegen de voormalige vrachtwagenchauffeur: ‘Als je me ooit hoort beweren dat ik een oeuvre aan het opbouwen ben, schiet me dan door het hoofd, of beter: steek me neer met je tombolajachtmes zoals Sid Vicious heeft gedaan met Nancy Spungen.’ Het was de tombola van de hondenschool, de voormalige vrachtwagenchauffeur en ik waren de paria’s omdat we geen bouviers hadden, en ook geen Ierse wolfshonden. We hadden slechts een deerniswekkende naakthond met een rood gebreid truitje en een eigengereid bastaardhondje met de geringschattende blik van een overspannen Paraguayaanse schuldbemiddelaar. Maar wij waren wel de grote winnaars, ha!

De voormalige vrachtwagenchauffeur won dus een oogverblindend onweerstaanbaar jachtmes en ik won twee hotelovernachtingen in Tirana. Helaas was ik te angstig en moest ik ze aan mijn amper dankbare moeder geven die nooit te angstig is om de bloemetjes buiten te zetten in omineuze Oost-Europese drugmetropolen. Achteraf vroeg ik aan mijn moeder: ‘En? Tirana? Klopt het dat iedereen er maar op los wurgt en voor de grap vereenzaamde taxidermisten foltert met broodroosters die gevoelig zijn voor kortsluiting?’ Mijn moeder zei hooghartig: ‘Het zal vast wel kloppen, Delphine, maar ik heb mijn hotelkamer niet verlaten want een bloedmooie 19-jarige degenslikker wilde constant sabbelen aan mijn lokken en aambeien, en we hebben vier levende kreeften besteld en ze laten racen door de gang van het hotel, en ik besefte plots dat ik een geniale roman in mijn vingers had en dat niets me meer zou plezieren dan jou te kwellen en naar de kroon te steken met mijn onweerlegbaar onnavolgbare meesterwerk. Voilà!’ Die ‘voilà’ stoorde me nog het meest aan het burleske erotische relaas van mijn verrukkelijke demonische onuitstaanbare moeder.

Zo, dan ga ik nu verder bouwen aan mijn oeuvre. Ik bedoel: de voormalige vrachtwagenchauffeur pijpen. Maar deze keer niet om de verveling te verdrijven, maar omdat ik het echt wil en omdat het zaad van de voormalige vrachtwagenchauffeur me krachtig maakt zoals Klein Duimpje en Calamity Jane op het toppunt van hun kunnen. Daarna kijken we eindelijk naar ‘The Irishman’, de duffe sullige doodbrave acteur Ray Romano uit ‘Everybody Loves Raymond’ heeft een kleine maar belangrijke bijrol. Ik besluit om hem een tweede kans te geven, want in tegenstelling tot de algemene opinie over mij ben ik een uiterst zachte en grootmoedige mens. Tot je tegen mijn kar rijdt. Vijf sterren. Voor de film.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234