null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

humoOpen Venster

Delphine Lecompte: ‘Zowel extreem dikke als extreem dunne mensen zijn tragische zielenpoten’

Lezersbrief

Laten we een kat een kat noemen: sommige mensen zijn dik. Dat is geen morele veroordeling. Bepaalde mensen met overgewicht hebben wel degelijk een hormonale afwijking en/of moeten medicatie nemen waardoor ze opzwellen.

Maar we moeten ook eerlijk durven te zijn: er bestaan mensen die af en toe een grotere terughoudendheid aan de dag zouden kunnen leggen op het vlak van vleesbrood, slagroom, filet americain, Bugles, gorgonzola, pizza hawaï, moussaka van de Aldi, kersenbonbons, surimisalade, mattentaarten, bloedworsten, fajita’s, kwarteleieren, kangoeroesteaks, zure matten, oliebollen en suikerwafels.

Je wordt al snel beticht van fatphobia als je het nog maar waagt om een persoon van 170 kilo struis of kloek te noemen. Dan krijg je een hele barrage van verwijten, tirades en emotionele chantage over je heen. Dikke mensen zijn bovendien met velen (dat is geen optische illusie) en dus krijg je af te rekenen met een heel leger van woedende varkens... Grapje!

Dikke mensen zijn uiteraard geen varkens. Maar ik ken geen enkele mens met overgewicht die ermee in zijn nopjes is. Het is ballast: men zweet rapper, men ademt moeilijker, men snurkt, en men is rapper moe. Geestelijk is het ook geen pretje: men voelt zich wanstaltig, bespottelijk, immoreel, lomp en onwaardig. Alle Lizzo’s en plussize mannequins ten spijt…

Adele en Rebel Wilson waren dik, en nu niet meer. Elke dikke vedette schreeuwt trots te zijn op zijn of haar rondingen, om die na verloop van tijd toch maar te verliezen.

Ik heb ook een probleem met mijn gewicht: ik ben al jaren te mager. Mensen (indiscrete vreemden en brutale vervreemde familieleden) ervaren geen enkele gêne om mij te wijzen op mijn afstotelijke magerte en mij te aan te manen meer boterhammen met Nutella te eten. Alsof het zo simpel is.

Soms word ik uitgescholden. ‘Skelet!’ roepen ze dan. Of origineler en accurater: ‘Anorectische seksbom!’ Het doet geen pijn, ik verwacht nog weinig van mijn medemensen. Ik verwacht alleszins geen empathie, zachtaardig en fijngevoeligheid. Nee, ik ben niet bitter. Moving on...

Ik voel een grote liefde voor dikke mensen, en een grote verwantschap, want zowel heel dikke als heel magere mensen hebben een eetstoornis.

Ik ken mensen met een afschuwelijk traumatisch incestueus verleden die ten prooi vallen aan boulimische vreetbuien en zo hopen om hun demonen te bezweren. Het zou raar zijn om die destructieve vorm van traumaverwerking aan te moedigen. Men moedigt promiscuïteit, anorexia, tequilamisbruik, OCD en zelfverminking toch ook niet aan als vormen van traumaverwerking?

De misplaatste trots over zwaarlijvigheid is ongezond, pervers en kunstmatig. Mollig, wulps, voluptueus: prachtig. Kwabbig en kortademig: niet zo prachtig. Je moet natuurlijk niet prachtig willen zijn. Maar welke mens hunkert naar dichtgeslibde aderen, oedemen, kanker, een harttransplantatie, een rollator, diabetes, incontinentie, hulpbehoevendheid en bedlegerigheid?

Ja: het is krachtig en bewonderenswaardig om je niets te willen aantrekken van de kritische genadeloze seksistische kleinburgerlijke misprijzende neerbuigende blik van je medemens. Maar draag dan gele Crocs zoals David Hockney! Of schrijf schandalige wrede blasfemische onorthodoxe gedichten zoals Delphine Lecompte! Of richt een radicale futuristische gutsende emotionele trashmetalband op! Of maak een film over kannibalistische verloederde alpacafokkers die amok maken op de planeet Mercurius!

Wees dwars, buitenissig, kleurrijk, excentriek, raar, vies, opstandig, onaangepast, morsig en stekelig. Maar toch niet ten koste van je gezondheid?!

De huidige trend om elke fysieke afwijking in de bloemetjes te zetten vind ik bemoedigend: als een reclamespot voor zonnecrème mensen met vitiligo en mensen met een rijpere huid opvoert, dan kan ik dat alleen maar fantastisch en bevrijdend vinden. Maar vitiligo en ouderdom zijn natuurlijk geen keuzes. Extreem mager of extreem zwaar zijn is tot op zekere hoogte wel een keuze.

Skinny chic was een trend in de mode-industrie van de jaren 90 (naar het schijnt is die terug). Er werd (wordt) terecht fronsend en gealarmeerd naar gekeken. Maar anorexia is veel gecompliceerder, en heeft meer (alles) te maken met de controle willen behouden dan met te willen voldoen aan de knellende kwellende misogyne paternalistische schoonheidsidealen opgelegd door wereldvreemde antipathieke mercantiele venijnige types zoals Karl Lagerfeld zaliger.

Zwaarlijvigheid is geen vorm van rebellie, het is evenmin een resultaat van zwakte of gulzige extase. Al moet ik soms lachen met dikke vrienden die tegen me zeggen: ‘Ik moet nog maar kijken naar een eclair of ik kom al 200 gram aan.’ Een uur later zijn er vijf eclairs, zeventien potten speculaaspasta en 230 tubes ansjovispasta op mysterieuze wijze uit de voorraadkast verdwenen.

Ik hou van freaks. Ik ben zelf een freak. Het is een gemoedstoestand, een visie, een dappere koppige baldadige verbeten gehekelde keuze. In je zetel hangen en melancholisch staren naar ‘Say Yes to the Dress Benelux’, terwijl je zombieachtig obscene lasagnes, guimauves en Pirato-paprikachips naar binnen zwelgt, is geen rebellie.

Je bent geen punker of anarchist omdat je uit ledigheid en een gebrek aan initiatief/ creativiteit een wanstaltige uitgezakte slobberige snerende slons bent geworden: dat is geen revolte, dat is doffe holle vreugdeloze gemakzuchtige verslagenheid. Dat klinkt meer als apathie, of een depressie. Mensen met een dergelijke levensstijl kunnen rekenen op mijn mededogen. Maar helden zijn ze vooralsnog niet.

En tot slot: ik krijg de indruk dat vooral de mensen die niet dik zijn (de betuttelende bestraffende hypercorrecte rigide moraliserende woke generatie), zich inbeelden dat ze het moeten opnemen voor dikkerds. Nee, dat moeten ze niet doen: mensen met overgewicht zijn mondig en intelligent genoeg om dat zelf te doen.

Ian Dury ergerde zich dusdanig aan de infantiele versmachtende sentimentele contraproductieve vertroeteling (vernedering) van gehandicapten door de kille bloedeloze overheid, dat hij in 1981 het liedje ‘Spasticus Autisticus’ schreef, als reactie op The International Year of Disabled Persons. Natuurlijk was het (ook) provocatie: ‘I’m spasticus, I’m spasticus / I hobble when I wobble’. De goegemeente steigerde, hoe voorspelbaar. Maar... tijdens de openingsceremonie van de Summer Paralympics in 2012 werd het liedje opgevoerd door Orbital!

Hoera! Rehabilitatie voor de provocatie! Want ook hier: onze kreupele gehandicapte mensen verdienen onze barmhartigheid, solidariteit en vriendschap. Maar ze moeten niet gepamperd, doodgeknuffeld en gekleineerd worden. Ze zijn groots, veerkrachtig en waardig. Pak dat niet van hen af.

Als ze aanstoot nemen aan woorden zoals ‘spaz’ of ‘mongool’, dan zul je het wel horen. Dan wil ik het ook horen: uit hun mond, of via hun spraakcomputer.

I am Lizzo, I am Ian Dury, I am Kirk Douglas, I am Twiggy, I am Stephen Hawking, I am Iggy Pop, I am Margriet Hermans, I am Delphine Lecompte.

Ik ben niet trots op mijn schriele zielige ongezonde uitgemergelde voorkomen. Ik heb leren leven met mijn haviksneus, mijn eczeem, mijn alopecia, mijn schamele borsten en mijn korte beentjes. Maar ik wil niet leven met mijn eetstoornis, ik wil geen calorieën tellen en ik wil niet in competitie gaan met vrouwen (of mannen) die een cultus maken van hun ondergewicht.

Ik wil geen tijd verspillen aan weegschalen en ingrediëntenlijsten. Elke dag probeer ik mezelf vet te mesten met marsepeinen rattenvangers, chocolade fazantenstropers, tarama van de Lidl, couscous van mijn veelgeplaagde moeder, weelderige appelmousseline uit de voorraadkast van de oude kruisboogschutter en kruimels van Russische sigaretten, gevonden in de aarskloven en het schaamhaar van de voormalige vrachtwagenchauffeur.

Ik ben geen gyrovaag, geen asceet, geen encratiet, geen monnik, geen hongerkunstenaar. Het is niet romantisch om te worstelen met een eetstoornis. Wat wel romantisch is: elke dag het gevecht aangaan met mijn demonen en rauwe schurende gulzige tomeloze kleurrijke sinistere schaamteloze woeste oneerbiedige tegendraadse teksten in elkaar boksen.

Ik leef, ik rebelleer. Ik ben meer dan mijn littekens, mijn angsten, mijn neurosen, mijn trauma’s, mijn kleptomanie en mijn psychiatrische afwijkingen. Ik kies voluit voor het experiment, de branie, het lef, de confrontatie en de controverse. Ik kies er bewust voor om een herrieschopper, een misfit, een paria en een oproerkraaier te zijn.

Waar ik niet voor kies is: me te wentelen in zelfmedelijden en de rest van mijn leven een sukkelachtige bipolaire anorectische zielenpoot te blijven. Nee!!

Zowel extreem dikke als extreem dunne mensen zijn deerniswekkende tragische zielenpoten die vastzitten in een kluwen van walg, trauma, kansarmoede, zelfdestructie, ledigheid en uitzichtloosheid.

Iedereen heeft het recht om zijn eigen leven te verprutsen. Maar het lijkt me erg dom om te doen alsof extreem overgewicht of extreem ondergewicht uitbundige hartelijke exuberante gezonde euforische uitgelaten keuzes zijn. Het zijn geen keuzes: het is een fiasco, het is voortijdig de handdoek in de ring gooien, je gewonnen geven, de slachtofferrol omarmen en weigeren om de eigen verantwoordelijkheid op te nemen.

Ik spiegel me aan de felle integere gretige woeste duizelingwekkende mensen (dik, dun, hermafrodiet, luierfetisjist, poolreiziger, buikspreker, koorddanser, oogarts, slangenbezweerder, misdaadschrijver, drummer, pistoolschilder, schoorsteenveger, dadaïst) die gretig tegen schenen schoppen, die autonoom zijn en hun eigen stugge taaie fiere weerbarstige pad bewandelen zonder zich iets aan te trekken van conventies, fezelende buren, afkeurende schepenen, vermaningen, regeltjes en goede smaak.

Delphine Lecompte, Brugge.

Hebt u ook een brief in de pen zitten? Mail naar openvenster@humo.be of vul onderstaand formulier in:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234