Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Delphine Lecompte

Ik ben te gast in ‘De afspraak’. Ik heb lang nagedacht over mijn bovenste zichtbare kledijtooi en uiteindelijk heb ik mijn verfrommelde T-shirt van The Smiths aangetrokken en een te krap glinsterend groen giletje. Ik heb lang gedweept met Morrissey en dat doe ik nog altijd, ondanks zijn korzelige nijdige veganisme en zijn wansmakelijke onverteerbare xenofobie. Voor mij blijft hij de schuchtere flamboyante enigmatische celibataire snerende guitige schriele erudiete melancholische met gladiolen wapperende rocker die zong over Jeanne d’Arc op de brandstapel met een smeltende walkman op haar hoofd. Omdat ik 44 ben en vroegtijdig versleten door tequilamisbruik en vanwege fanatieke schandalige gewelddadige promiscue nachten met roekeloze kaarsgieters en duizelingwekkende touwslagers, duurt het maquilleren uitzonderlijk lang. In de schminkstoel naast mij worden achtereenvolgens Eddy Demarez, Dirk Tieleman en Bart Schols gepoederd. De verrukkelijke gekwelde mystieke fabelachtige integere Bart Schols heeft in feite geen poeder nodig, ook zonder oogt hij goddelijk. Eddy Demarez praat gulzig, liefdevol en een tikkeltje hitsig over zijn profetische teckel die hij Boebka heeft genoemd, naar de legendarische Oekraïense polsstokspringer. Het neemt me voor hem in.

Plots staat de intimiderende sluwe ongenaakbare ondoorgrondelijke koudbloedige Slangen in het schminklokaal. Iedereen siddert en beeft en niemand durft nog te spreken. Slangen lijkt op Caligula in ‘I, Claudius’, een serie die ik met mijn grootouders van De Panne gretig heb bekeken toen ik 4 jaar was. Mijn perverse kleurrijke onorthodoxe grootouders dachten dat ik in bed lag, maar ik zat gewoon onder de tafel in de woonkamer restjes camembert en peyote op te smikkelen en te genieten van de genadeloze calculerende konkelfoezende gifmengster Livia Drusilla, aan wie ik me spiegelde.

Wanneer we de studio trotseren, gaat de tijd plots heel traag: eerst is Slangen aan de beurt, hij spreekt over de boertige niet al te snuggere snelheidsduivel Jan Jambon. Het volgende thema is Iran, een schalkse Dirk Tieleman zet het gesprek moeiteloos naar zijn hand. Bart Schols toont een filmpje waarin Belgische vrouwelijke parlementariërs hun haar afknippen, het is schokkend en poëtisch. Het verbaast me niet dat Goedele Liekens slechts een schamele lok op de tafel werpt. Een paar stroachtige sprieten. Je kunt ze zo wegblazen. Even vrees ik dat Bart Schols een schaar tevoorschijn zal toveren en me zal dwingen om een statement te maken, maar hij houdt zijn manieren en vraagt bezorgd en gepijnigd of de vele verkrachtingen die ik tomeloos en uitbundig beschrijf in ‘Beschermvrouwe van de verschoppelingen III’ autobiografisch zijn. Ik denk: had Bart toch maar een schaar tevoorschijn getoverd, dan kon ik nu de schaar in mijn buik planten en eervol gorgelend ten onder gaan.

Dan is het knullige onbeholpen interview afgelopen en moeten we verkrampt wijn drinken, beschimmelde macadamianoten eten en geforceerd joviaal napraten in de Oostblokachtige kantine van de VRT. Tieleman drinkt bandeloos, Slangen nipt zuinig. Bart Schols is de enige die zich waagt aan de macadamianoten, maar hij spuwt ze uit in een zakdoek geborduurd met Patagonische rotsparkieten. Ik zeg: ‘Ik heb helaas weinig tijd, de oude kruisboogschutter is al twee uren door Schaarbeek aan het sloffen met mijn tirannieke bastaardhondjes. We mochten de Reyerslaan niet binnen met de mormels.’ Bart Schols is verontwaardigd: ‘De imbeciele neurotische incontinente chowchow van Sammy Mahdi wordt altijd binnengelaten!’ Dirk Tieleman zegt: ‘Schaarbeek is gevaarlijk.’ Ik stel hem gerust: ‘De oude kruisboogschutter heeft onlangs een cursus jiujitsu voor geile geriatrische misogyne kolonialistische pezewevers gevolgd. Bovendien heeft hij nooit geld op zak. Hij heeft enkel een pluchen Schanulleke, een koelkastmagneetkoalabeer en een Panini-sticker van Josip Weber op zak.’ Ik was hartstochtelijk verliefd op Josip Weber in 1994, toen scheerde hij hoge toppen. Daarna ging het snel bergaf en beeldde hij zich in dat hij blasfemische sonnetten over Manet, King Crimson, corrupte poolreizigers en kannibalisme moest schrijven.

Op de terugweg vraagt de oude kruisboogschutter: ‘Heeft het interview lang geduurd?’ ‘Langer dan een Napolitaanse onderhandeling over de prijs van een opzichtige rouwkrans, maar korter dan een Moldavische oogbolverwijdering.’ De oude kruisboogschutter zegt: ‘Schaarbeek bevalt me niet, de jongeren pissen tegen oorlogsmonumenten en de ouderen stikken in hun braaksel onder de luifels van veiligheidskledijwinkels.

Terug in Brugge luister ik naar ‘Diary of a Madman’ van Ozzy Osbourne, die ooit krachtig urineerde tegen de Alamo, wat me erg charmeerde. Jammer dat mijn anatomie en reisfobie het niet toelaten om een voorbeeld aan hem te nemen.

Ik ben te gast in ‘De afspraak’. Ik heb lang nagedacht over mijn bovenste zichtbare kledijtooi en uiteindelijk heb ik mijn verfrommelde T-shirt van The Smiths aangetrokken en een te krap glinsterend groen giletje. Ik heb lang gedweept met Morrissey en dat doe ik nog altijd, ondanks zijn korzelige nijdige veganisme en zijn wansmakelijke onverteerbare xenofobie. Voor mij blijft hij de schuchtere flamboyante enigmatische celibataire snerende guitige atypische schriele erudiete ambigue melancholische met gladiolen wapperende rocker die zong over Jeanne d’Arc op de brandstapel met een smeltende walkman op haar hoofd. Omdat ik 44 ben en vroegtijdig versleten door tequilamisbruik en vanwege fanatieke schandalige gewelddadige promiscue nachten met roekeloze kaarsgieters en duizelingwekkende touwslagers, duurt het maquilleren uitzonderlijk lang. In de schminkstoel naast mij worden achtereenvolgens Eddy Demarez, Dirk Tieleman en Bart Schols gepoederd. De verrukkelijke gekwelde vertwijfelde mystieke fabelachtige integere Bart Schols heeft in feite geen poeder nodig, ook zonder oogt hij goddelijk. Eddy Demarez praat gulzig, liefdevol en een tikkeltje hitsig over zijn profetische teckel die hij Boebka heeft genoemd, naar de legendarische Oekraïense polsstokspringer. Het neemt me voor hem in.

Plots staat de intimiderende sluwe ongenaakbare ondoorgrondelijke koudbloedige Slangen in het schminklokaal. Iedereen siddert en beeft en niemand durft nog te spreken. Slangen lijkt op Caligula in ‘I, Claudius’. Een serie die ik met mijn grootouders van De Panne gretig heb bekeken toen ik 4 jaar oud was. Mijn perverse wellustige kleurrijke onorthodoxe grootouders dachten dat ik in bed lag, maar ik zat gewoon onder de tafel in de woonkamer restjes camembert en peyote op te smikkelen en te genieten van de genadeloze calculerende konkelfoezende gifmengster Livia Drusilla, aan wie ik me spiegelde.

Wanneer we de studio trotseren, gaat de tijd plots heel traag: eerst is Slangen aan de beurt, hij spreekt over de boertige niet al te snuggere snelheidsduivel Jan Jambon. Mijn gedachten dwalen af naar de onnozele Zweedse popgroep Roxette: ik kocht ooit hun single ‘Joyride’, ik was 13. Mijn beste vriendin Margot lachte me uit, zij luisterde reeds naar Front 242 en Fad Gadget. Nu werkt Margot in een droefgeestige Albanese tegelfabriek. Het volgende thema is Iran, een schalkse Dirk Tieleman zet het gesprek moeiteloos naar zijn hand. Bart Schols toont een filmpje waarin Belgische vrouwelijke parlementariërs hun haar afknippen, het is schokkend en poëtisch. Het verbaast me niet dat Goedele Liekens slechts een schamele lok op de tafel werpt. Een paar doffe stroachtige sprieten. Je kunt ze zo wegblazen. Even vrees ik dat Bart Schols een schaar zal tevoorschijn toveren en me zal dwingen om een statement te maken, maar hij houdt zijn manieren en tovert helemaal niets tevoorschijn. Hij vraagt bezorgd en gepijnigd of de vele verkrachtingen die ik tomeloos, grimmig en uitbundig beschrijf in ‘Beschermvrouwe van de verschoppelingen III’ autobiografisch zijn. Ik denk: had Bart toch maar een schaar tevoorschijn getoverd daarnet, dan kon ik nu de schaar in mijn buik planten en eervol gorgelend ten onder gaan. Dan is het knullige onbeholpen interview afgelopen en moeten we verkrampt wijn drinken, beschimmelde macadamia noten eten en geforceerd joviaal napraten met elkaar in de mistroostige Oostblokachtige kantine van de VRT. Tieleman drinkt bandeloos, Slangen nipt zuinig. Bart Schols is de enige die zich waagt aan de macadamianoten, maar hij spuwt ze uit in een zakdoek geborduurd met Patagonische rotsparkieten. Ik zeg: ‘Ik heb helaas weinig tijd, de oude kruisboogschutter is al twee uren door Schaarbeek aan het sloffen met mijn tirannieke bastaardhondjes. We mochten de Reyerslaan niet binnen met de mormels.’ Bart Schols is verontwaardigd: ‘De lelijke imbeciele neurotische incontinente winderige demonische chowchow van Sammy Mahdi wordt altijd binnengelaten!’ Dirk Tieleman zegt: ‘Schaarbeek is gevaarlijk.’ Ik stel hem gerust: ‘De oude kruisboogschutter heeft onlangs een cursus jiujitsu voor geile geriatrische misogyne kolonialistische pezewevers gevolgd. Bovendien heeft hij nooit geld op zak. Hij heeft enkel een pluchen Schanulleke, een koelkastmagneetkoalabeer en een Panini-sticker van Josip Weber op zak.’ Ik was hartstochtelijk verliefd op Josip Weber in 1994, toen scheerde hij hoge toppen. Daarna ging het snel bergaf en beeldde hij zich in dat hij blasfemische sonnetten over Manet, King Crimson, sombrero’s, corrupte poolreizigers en kannibalisme moest schrijven.

Op de terugweg vraagt de oude kruisboogschutter: ‘Heeft het interview lang geduurd?’ ‘Langer dan een Napolitaanse onderhandeling over de prijs van een opzichtige rouwkrans, maar korter dan een Moldavische oogbolverwijdering.’ Onvermijdelijk moet ik denken aan de bekende scène uit ‘Un chien andalou’ waarin een scheermes een oog doorklieft. De oude kruisboogschutter zegt: ‘Schaarbeek bevalt me niet, de jongeren pissen tegen oorlogsmonumenten en de ouderen stikken in hun braaksel onder de luifels van veiligheidskledijwinkels. Terug in Brugge luister ik naar 'Diary of a Madman’ van Ozzy Osbourne, die ooit krachtig urineerde tegen de Alamo, wat me erg charmeerde. Jammer dat mijn anatomie en reisfobie het niet toelaten om een voorbeeld aan hem te nemen.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234