brusselmans column web Beeld Humo
brusselmans column webBeeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

‘Dood moeten we toch, dus nu ga ik me een stuk in m’n kloten zuipen zonder eerst m’n handen te wassen’

Herman Brusselmans gaat iedere week op zoek naar het verhaal achter een opvallende kop in de krant of op een nieuwssite.

We zijn allemaal beducht voor het virus, ook degenen die reeds één of twee keer ingeënt zijn, want corona blijft maar grossieren in varianten, waarvan nu al geweten is dat ze de vaccins te slim af kunnen zijn. Een aantal kenners is er zeker van dat die varianten zich zullen blijven ontwikkelen, en dat we het definitief kunnen vergeten om ooit nog in een coronavrije maatschappij te leven. Hoop, angst en berusting zullen mede de rest van ons leven bepalen. Hopen dat je niet ziek wordt, bang dat je het wel wordt, of redeneren: wat kan het mij allemaal schelen, dood moeten we toch, en nu ga ik me een stuk in m’n kloten zuipen zonder eerst m’n handen te wassen.

De medische ellende door dat virus is een ramp, en de economische misère doet er geenszins voor onder. Er zijn al meer dan 18.000 bedrijven failliet gegaan, de meeste kleine eenmanszaakjes, cafés, restaurants, hotels, juweliers, buurtsupermarkten, kruideniers, en winkels waar men tweedehandssteunzolen verkoopt, of gegalvaniseerde paraplubakken, of in 3D geprinte prothesen voor mensen die in een smartelijk ongeval een been zijn kwijtgeraakt, of een arm, of een been én een arm, of twee benen. Of zoals iemand die ik ken: twee benen, twee armen, een penis, één testikel, een linkeroor, een neusgat, en een kwart voorhoofd. Maar ja, dan had hij maar niet op z’n Kawasaki met 200 per uur door de Keizer Karelstraat moeten vlammen, zonder op te merken dat een Scania Vabis ineens de remmen dichtkneep, omdat er op het zebrapad een oude tandartsweduwe de straat overstak, want ze moest dringend naar de voetendokter vanwege haar eksterogen, die een groene kleur begonnen te krijgen en waaruit pus kwam dat rook naar de ontstoken anus van een minipoedel die in z’n reet werd gebuffeld door een Mechelse scheper. Doch, ook de cultuursector begint het bijzonder moeilijk te krijgen. Nagenoeg iedereen die in die branche voorheen behoorlijk z’n boterham kon verdienen, zit nu, anderhalf jaar na de uitbraak, op droog zaad. Persoonlijk ken ik een acteur, vroeger spelend in verschillende tv- en theaterproducties, die zich thans niet meer kan permitteren om eens een bloemetje mee te brengen voor z’n vrouw, een balletdanseres die te weinig verdient om af en toe sexy lingerie te kopen, bijvoorbeeld een beha waaruit de tepels komen piepen en een slipje dat een ruim zicht biedt op zowel de grote als de kleine schaamflappers. Ik ken ook een muzikant die niet genoeg poen meer heeft om z’n abonnement op het weekblad Knack te behouden, dagelijks z’n vier pakjes Marlboro aan te schaffen, en om de drie weken eens lekker naar de hoeren te gaan. Ik zei tegen hem: ‘Wim, wat mis je het meest? Je Knack, je sigaretten of je hoeren?’ Tot mijn stomme verbazing antwoordde hij: ‘Mijn Knack’, zodat ik ervan uitga dat hij ook geestelijk serieus aan het afdwalen is. Bovendien ken ik een schrijver die zo behoeftig is geworden dat hij z’n computer heeft moeten verpatsen, en nu aan z’n nieuwe boek bezig is met een stompje potlood waarmee hij het allergoedkoopste wc-papier volschrijft. ‘Waarover gaat je nieuwe boek, Dimi?’ vroeg ik hem. ‘Over een man die zo rijk is dat hij voor iedere dag van de week een Ferrari in een andere kleur heeft.’ Zelf heeft Dimi een Mitsubishi Colt uit 1994. Dat is toch schrijnend, dat een schrijver z’n compleet naar de vaantjes gaande werkelijkheid moet verbloemen door in z’n nooit meer te verwezenlijken fantasieën te leven, en daar een kutboek over te schrijven?

M’n tienduizenden fans zullen zich afvragen: ‘Hoe zit dat bij U, meneer Brusselmans, daar U immers ook tot de geteisterde cultuursector behoort?’ Nou, voorlopig mag ik niet klagen, mede omdat ik drie maanden geleden een erfenis bij leven heb ontvangen van m’n tante Sonja, die redeneerde: ‘Neef Herman, die oneindige sukkel, zit waarschijnlijk op een houtje te bijten, dus ik zal hem alvast voor m’n dood een paar honderdduizenden euro’s schenken.’ Je moet rekenen dat m’n tante Sonja decennia aan een stuk een uitstekend lopende winkel in gegalvaniseerde paraplubakken heeft opengehouden, en daarmee heel rijk is geworden. Hoe dan ook zal ik het met de 400.000 euro die ik van haar heb gekregen wel nog een tijdje uitzingen, temeer omdat ik denk dat m’n volgende roman een bestseller zal worden. Hij handelt over een man die voor iedere dag van de week een Mitsubishi Colt uit 1994 in een andere kleur heeft, kortom, een merkwaardige kerel, die aan het eind van de roman helaas zal sterven aan de Peloponnesische variant van het virus. Wat er ook van zij, onze cultuur zal al bij al nooit helemáál naar de verdommenis gaan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234