heleen debruyne teaser Beeld Humo
heleen debruyne teaserBeeld Humo

ColumnHeleen Debruyne

‘Drugs, psychische problemen en meerdere partners volstonden om Alinda schuldig te verklaren’

Ze zou de moord gepleegd kunnen hebben. Ze zou de moord ook níét gepleegd kunnen hebben. Toch wordt Alinda V.d.C. veroordeeld voor de gruwelmoord op haar oudoom en -tante, na een juridisch theaterstuk dat veel geld en tijd heeft gekost. De feiten dateren uit 1991. De meeste betrokkenen zijn al lang dood. Het materiële bewijs – een bebloede jeansbroek waar ook DNA van Alinda op zit – is dunnetjes en op andere manieren te interpreteren. Maar Alinda komt niet al te best voor de dag. Ze nam drugs. Drugs! Had psychische problemen. Meerdere partners. Eén psychiater noemde haar in de vroege jaren 90 pervers. Wat men ooit pervers vond, hoeft dat nu niet meer te zijn – ook de psychiatrie evolueert, en psychiaters hebben zo hun vooroordelen. Maar toch: dat alles volstaat voor een kleine meerderheid van de jury en drie beroepsrechters om haar schuldig te verklaren. Dat Alinda de afgelopen decennia voorbeeldig heeft geleefd en geen gevaar vormt voor de samenleving, telt niet meer mee.

Dat soort processen beneemt me altijd de adem. Ik moet aan Els Clottemans denken. U weet wel, van de parachutemoord. Met Jef Vermassen in de glansrol van karaktermoordenaar en psycholoog van de koude grond. Het totale gebrek aan materieel bewijs hield hem noch de jury tegen om Clottemans te veroordelen. Ook zij kwam niet al te best voor de dag. Knorrig, defensief, jaloers was ze. Alinda en Els zijn een beetje raar, weinig joviaal, het leven gaat hun niet al te best af: dat maakt van hen makkelijke doelwitten voor volkswoede en vergeldingsdrang.

Alinda Van Der Cruysen (midden) en advocaat Nick Heinen (rechts) Beeld BELGA
Alinda Van Der Cruysen (midden) en advocaat Nick Heinen (rechts)Beeld BELGA

Ik denk ook aan Amanda Knox. De Amerikaanse uitwisselingsstudente die in 2007 op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was. Haar huisgenote in Perugia werd verkracht en vermoord aangetroffen. Amanda logeerde de nacht van de moord bij haar nieuwe vriendje – geen goed alibi. Ze had een weinig volgzaam karakter en reageerde volgens omstanders ‘raar’ op het nieuws van de moord. (Wat is een ‘normale’ reactie bij zo’n gruweldaad?) En, erger nog, Amanda had met een paar jongens geslapen en beschreef dat in haar dagboeken. Sporen van haar DNA werden in de kamer van de vermoorde huisgenote gevonden – zo gaat dat, als je een huis deelt. Dat alles bleek genoeg voor de openbare aanklager – een fervente katholiek – om van haar een op seks beluste, manipulerende moordenares te maken. De media en de geschokte Perugianen gingen graag mee in zijn verhaal. Later maakte een hogere instantie gehakt van de technische bewijzen van de openbare aanklager – een ernstig gevalletje van tunnelvisie, zo bleek. Amanda werd vrijgesproken.

Wat zegt het over een rechtssysteem als de maatstaf voor de bewijslast evenredig is aan de aaibaarheid van de beschuldigde? Dat de twijfel het verliest van het genoegen toch íémand te laten boeten? Ik kan maar hopen dat spoortjes van mijn DNA nooit ergens per abuis op een verdachte plek terechtkomen. Een lastig karakter? Check. Een moeilijke relatie met autoriteitsfiguren? Check. Wisselende partners tijdens de jeugd? Check. Drank? Soms. Drugs? Weleens geprobeerd. Jef Vermassen laat niets van me heel.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234