Beeld Humo

columnHeleen Debruyne

‘Een griezelig sterk mondje’

Ik word wakker van ongeduldig gesmak. Het is midden in de nacht, mijn zoon heeft honger. Naast me slaapt zijn vader behaaglijk verder. De noodkreetjes van ons kind hoor ik als eerste, altijd. Net wanneer in onze relatie de volledige gelijkheid van de geslachten geregeld was, kregen we een kind. In een poging tot verzet tegen de biologische realiteit, stoot ik mijn geliefde wakker, harder dan nodig. Hij klautert uit een diepe slaap, waggelt naar de wieg en geeft mij het bundeltje kind. Een klein maar griezelig sterk mondje zuigt zich vast aan mijn tepel, drinkt melk in gulzige slokken. Tot daar mijn verzet.

Borstvoeding is zo! Ontzettend! Goed! Voor je kind! Volgens vroedvrouwen, posters in wachtkamers, Kind en Gezin, de Wereldgezondheidsorganisatie, het hele internet. Zo ontzettend goed voor zijn spijsvertering, voor zijn immuunsysteem, voor zijn mond- en kaakspieren, voor de band tussen jullie, de hechting! Het is natuurlijk, het is de beste optie, gratis en altijd voorhanden! Ik ben niet vatbaar voor het schuldgevoel dat vrouwen - altijd beleefd en vriendelijk geformuleerd - wordt aangepraat. Ik ben ervan overtuigd dat ons kind ook met flessenmelk zou opgroeien tot een gezonde, min of meer evenwichtige volwassene. Maar ik was nieuwsgierig. Hoe zou het voelen om melk uit mijn borsten te laten stromen? Om ze voor iets anders dan seks te gebruiken? Dierlijk? Zorgen de hormonen die tijdens het voeden vrijkomen voor een soort extase?

Extase voel ik soms, maar dat kan ook lichthoofdigheid door de vermoeidheid zijn. Ik voel me vooral een gevangene van de tijd, die niet meer lineair verloopt maar lussen maakt. Voeden, verschonen, slapen. Voeden, verschonen, et cetera. Licht wanhopig zoek ik op hoe vaak het moet, dat voeden. 'Wanneer je baby erom vraagt. Het is een systeem van vraag en aanbod,' lees ik. Ik vind mezelf het slachtoffer van dit economische systeem, de speelbal van de eisen van een piepkleine, erg dwingende klant. Toch ben ik idioot dankbaar voor elke zweem van glimlach die de dwingeland me schenkt.

Ik panikeer wanneer ik me realiseer dat ik dit voeden binnenkort moet combineren met een 21ste-eeuws mensenleven. Ons kind groeit door mijn melk zo snel, is zo robuust en levendig, dat ik er nauwelijks durf mee op te houden. De borstvoedingspropagandisten proberen me te sussen: die slepende vermoeidheid, komt dat werkelijk door het voeden, of laat jij je te makkelijk opjutten door alle verwachtingen van buitenaf? Sta stil bij wat wérkelijk belangrijk is. Ga je weer werken? Koop gewoon een goede (peperdure) kolf, melk jezelf en stockeer je diepvries met het vloeibare goud uit je klieren. Even overweeg ik de aanschaf van zo'n kolfapparaat. Maar mijn weerzin is te groot: ik wil mijn tepels niet vacuüm trekken met doorzichtig plastiek en aansluiten op een motortje. 'Je stopt wanneer jij dat wilt,' zegt mijn lief, 'en nu eerst stoppen met googelen.' Weldra. Tot die tijd koester ik de hoop dat met de flesvoeding de gelijkheid terugkomt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234