heleen debruyne teaser Beeld Humo
heleen debruyne teaserBeeld Humo

ColumnHeleen Debruyne

‘Een idylle is het ouderschap niet: eindeloos hetzelfde boekje voorlezen, uitentreuren nee zeggen, slappe kak vegen, vechten tot de kieteldood’

Heleen Debruyne

‘Wat offer ik op om een goede ouder te zijn?’ vraagt een redacteur van De Standaard zich af – en samen met hem veel van mijn generatiegenoten. Ik probeer een begripvol, mild mens te zijn, echt waar. Maar de driedelige podcast die de redacteur in kwestie aan de vraag wijdde, heb ik zó zuchtend en oogrollend beluisterd dat ik iedereen in huis op de zenuwen werkte.

De vraag getuigt van een haast aandoenlijk gebrek aan realiteitszin. Bij dezen, de realiteit: als je geen nanny kunt betalen, is het combineren van kind en werk een heel gedoe. (Ik schrijf deze column terwijl mijn zoon slaapt, het is een kleine zegen dat hij vandaag ziek is en dus ’s middags wat langer op bed ligt, op andere dagen moet ik na zijn bedtijd schrijven en werken en de administratie doen, en inderdaad, dat zijn allemaal uren waarin ik geen druk sociaal leven kan onderhouden, niet kan gaan sporten of ‘me-time’ kan organiseren. Al een geluk dat ik van het woord ‘me-time’ ook zuchtend en oogrollend aan het fulmineren ga.) Was ik beter in haasten en husselen en uitbesteden, ik zou wel zelfontplooiende activiteiten kunnen inplannen, maar het lijkt me dat ik met zo’n manisch volgepropte agenda zou afstevenen op een parentale burn-out.

‘Dat klinkt als een groot offer,’ piepen angstige ouders in spe dan. ‘Is het dat wel waard?’ Bevreemdende woordkeuze. Het woord ‘offer’ bewaar ik liever voor, pakweg, in een loopgraaf in de Donbas staan bevriezen. Of voor een belachelijk laag loon toch nog iets proberen te maken van een onmogelijke job in de kinderopvang. En hoezo, ‘waard’? Moet er een waarde toegekend worden aan het ouderschap? Aan iets wat homo sapiens tot nog niet eens zo lang geleden gewoon deed omdat die kinderen er nu eenmaal waren en zichzelf niet grootbrachten?

Het ouderschap is niet meer of minder waard dan een kinderloos bestaan. En een idylle is het zeker niet. Eindeloos hetzelfde boekje voorlezen, uitentreuren nee zeggen, slappe kak vegen, vechten tot de kieteldood, weinig verheffend allemaal. Wel heeft het me anders doen kijken naar alles wat ik daarvoor in mijn ongebonden leven deed en zo levensbelangrijk vond dat ik doodsbang was om het op te geven. Dat was ook weinig verheffend, al bij al. Sinds de geboorte van mijn zoon is niets in mijn dagelijkse leven nog hetzelfde, en tegelijk ben ik zelf nauwelijks veranderd. Ondanks mijn pogingen tot mildheid, ben ik nog altijd vooral een te snel oogrollende knorrepot met misantrope neigingen.

Maar ja, al die generatiegenoten met hun gezeik over offers en waarde kunnen het ook niet helpen. Zo zijn we opgevoed, in de volle overtuiging dat we alles uit ons leven kunnen persen wat er in zit. En met de plakkerige realiteit van het ouderschap werden we nooit geconfronteerd. (Mildheid daalt bij mij gewoonlijk pas na lang denken in.) En toch: wie op voorhand al over offers spreekt, legt wel heel veel druk op zijn of haar ongeboren kinderen. Stel je voor dat ze het toch niet waard blijken.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234