heleen debruyne teaser Beeld Humo
heleen debruyne teaserBeeld Humo

columnHeleen Debruyne

‘En weer is er een mannetje van boven de 50 dat mij de ‘oorzaak van de pandemie’ noemt’

Ik schaam me, maar niet genoeg om mijn lagere sentimenten niet met de lezer te delen. Dit is er gebeurd: ik heb geschreeuwd, luid en erg boos, tegen een brave burger, een weerloze man die zeker dertig jaar ouder en minstens een hoofd kleiner is dan ik.

De scène: een brede, lege straat in het stadscentrum, waar de mondmaskerplicht geldt. Harde regen. De man in kwestie, verdekt opgesteld in zijn deur-opening. En ik, met kinderwagen en zonder mondmasker. ‘Mondmasker!’ roept de man naar me, hij maakt een nijdig gebaartje ter hoogte van zijn eigen bedekte gezicht. Sinds ik heb gelezen dat microbiologen hun bedenkingen hebben bij mondmaskers die eerst natgeregend zijn en daarna in een verwarmde binnenruimte een echte broeihaard voor virusdeeltjes en bacteriën worden, weiger ik ze nog te dragen tijdens een plensbui. Sowieso draag ik ze niet in de buitenlucht als er geen andere mensen in de buurt zijn. Ik kan me er niet toe brengen, wetten of geen wetten. Het voelt te veel als bijgeloof aan, knoflook tegen de vampieren, een lapje stof tegen het virus. ‘Het regent,’ zeg ik, ‘dat is vies, een mondmasker in de regen. En hier is niemand, behalve u, en u staat ver weg.’ ‘Mensen zoals u zijn de schuld van de pandemie!’ keft hij terug.

Het is waar wat matige romanciers schrijven: vlak voor je een woedende daad pleegt, trekt er een waas voor je ogen. Ik kan allerlei excuses voor mezelf verzinnen. Mondmaskers in de regen zijn belachelijk. Mondmaskers in lege straten zijn belachelijk. Hij is het zoveelste mannetje dat het nodig acht me daar nijdig op te wijzen. Hij is het zoveelste mannetje – het waren toevallig, echt waar, allemaal mannen van boven de 50 – dat mij de ‘oorzaak van de pandemie’ noemt omdat ik één regel schend, een schending waardoor ik, zeker weten, nog niemand heb besmet. Hij is de zoveelste die zich heerlijk wentelt in zijn brave burgerschap, een goed excuus om zijn kritische denkvermogen uit te schakelen. Sowieso jagen mensen die de wet naar de letter en niet naar de geest volgen, me angst aan. Net zoals gemaskerde gezichten. Ik krijg ademnood van mondmaskers. Ik snak naar een maskervrije publieke ruimte. Enzovoort. Allemaal waar, die excuses. Maar toch: ik had niet zo moeten schreeuwen. Ik had hem niet mogen uitschelden. En hem ‘nazi’ noemen was, behalve erg onbeleefd, ook weinig origineel. Sorry. Het mannetje verdient mijn woede niet, hij was ook maar de druppel.

Het vervolg van de scène: ik lafjes snel weg, de hoek om, voor hij de politie kan bellen. Op veilige afstand houd ik halt, schuldig kniel ik bij de kinderwagen, even controleren of ik mijn kind heb beschadigd. Mijn zoon tatert alsof er niets is gebeurd, geeft zijn kenau van een moeder ruimhartig een hap van zijn cracker. Deze situatie zou me iets moeten leren, maar ik kom niet verder dan een plotse, welgemeende empathie voor de zo gehate ‘probleemjongeren’ die de voorbije zomer de politie van Blankenberge hebben getergd.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234