Delphine LecompteBeeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

‘Er werd mij 500 euro aangeboden om letterdraaier te zijn in ‘Het rad’. Ik weigerde’

Dichteres Delphine Lecompte bericht een zomer lang over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Ik heb een zee van tijd om te schrijven, maar ik vind het veel prettiger om in de nicotinedampen en de bierwalmen van de voormalige vrachtwagenchauffeur naar ‘Boardwalk Empire’ te kijken. Een serie over de drooglegging en dus vloeit de drank rijkelijk.

Ik mis keizer en slavendrijver alcohol; ik mis de kinderlijke branie en de scherpe geestigheden die hij in me ontstak, ik mis het dansen op tafels met te veel schmink en te weinig kleren en zonder enige gêne ‘She’s a Rainbow’ kwelen, ik mis de illusie van verbondenheid met mijn medemensen, ik mis de wilde plannen die ik maakte met onbetrouwbare touwslagers, duivelse ketellappers, blasfemische horlogemakers en mystieke chrysantenkwekers in sinistere herbergen en knullige goktempels, ik mis het geloof dat ik de nieuwe Walt Whitman was, ik mis het flirten met voodoo en het organiseren van hanengevechten, ik mis de brandstichtingen en het stelen zonder scrupules van blinde beiaardiers en kreupele glasblazers, ik mis de vulgaire instinctieve koortsige verdorvenheid, ik mis de magische schakeringen van de baren na een fles vermout en twee blonde Westmalles, ik mis het durven declameren van de gezwollen pathetische gedichten van Willem Kloos, ik mis het durven bekennen dat ik verzot ben op de gezwollen pathetische gedichten van Willem Kloos, ik mis het durven uitspreken van mijn diepe verschroeiende devotie voor de bedeesde zeepzieder, ik mis Ezechiël begrijpen, ik mis de overtuiging dat ik vloeiend Fins sprak, ik mis mijn drinkebroer de Finse onderwaterlasser die de overtuiging zo hartelijk voedde, en ik mis het diep geraakt worden door zestiende-eeuwse annunciaties na eerlijk verkregen calvados en door melige metalalbumhoezen na zelfgemaakte aquavit. Ik mis zelfs het opgepakt worden door betuttelende politieagenten die me te timide en te tenger vonden om me in een cel te werpen, ik mis het kotsen in buxushagen en op klerikale schoentoppen, ik mis het wakker worden naast bleke pornosterren en onbehouwen walvisvaarders, ik mis het schoppen naar onschuldige kraanmachinisten en zielloze kiwisorteerders, ik mis de beige ziekenhuisbedden, ik mis de fabeldierachtige infuusstaanders, en ik mis de manipuleerbare nachtverplegers. Nu is alles fade, sloom, loom, leeg, lethargisch, gezapig, middelmatig, akelig kleurloos. Ik wil grootse zielsverheffende crisissen en helse verwoestende drama’s! Heel onvolwassen wellicht.

De voormalige vrachtwagenchauffeur wordt kwaad wanneer ik het gemis uitspreek; het confronteert hem te veel met zijn eigen alcoholisme. Ik verwacht geen steun; ik verwacht niet dat mijn omgeving nuchter wordt en ik wil geen contact met belerende teetotal tossers die alcohol de bron van alle kwaad vinden. Mijn favoriete mensen zullen altijd dronkaards zijn. Ze drinken omdat de wereld te fel is, of te vals, of omdat ze een moord pleegden, een kind verloren, sadistische ouders hadden. Omdat ze in de slechtste jungle de meest verkeerde profeet tegenkwamen. Ze drinken uit walg en verveling. Ik probeer de walg en de verveling tegen te gaan met de misdaadromans van Rex Stout en met de genitaliën van de voormalige vrachtwagenchauffeur.

Ik hunker naar een hobby. Iets met stront en dieren. Geen taal en geen klei. Maar ik zal geen hobby vinden. Ik zal hier blijven; in de kleverige zetel van de voormalige vrachtwagenchauffeur die groteske gifgroene drilpudding eet – niemand geniet van groteske gifgroene drilpudding zoals deze tedere vereenzaamde boerse barse redneck zonder ambities en zonder brevetten. Onderschat hem niet; hij leest Mo Hayder en Karl May, en hij weet wat ‘liturgisch’ betekent. Hij is zacht voor gewonde spreeuwen en geduldig met dementerende orgeldraaiers. Hij aanbidt Randy Rhoads en Edward Hopper. Hij verguist genadeloze makelaars met opzichtige horloges en krokodillen op hun polo’s die je proberen wijs te maken dat ze van The Doors houden. En net als Ozzy Osbourne spreekt hij elke dag vol liefde over zijn vader de nederige meubelmaker die moest zorgen voor een analfabetische schizofrene platgespoten echtgenote slash komodovaraan, en voor drie complexe kinderen: een verbeten wielrenner, een geboren zelfmoordenares, en een weerbarstige trucker waar geen vat op te krijgen was.

Tot slot een zijsprong: ja, ik heb geweigerd om eenmalig letterdraaier te zijn in ‘Het rad’. Ja, er werden mij 500 euro’s aangeboden. Ja, mijn ziel is omkoopbaar. Nee, niet voor 500 euro’s. Maar toen ik aan de journalist vertelde dat ik te veel zelfrespect had om in ‘Het rad’ op te draven, was dat geen sneer naar andere letterdraaiers.

Wie ben ik om sneren uit te delen?! Vorig jaar lag ik om de haverklap raaskallend op een brancard. En de jaren daarvoor was ik ook al geen toonbeeld van elegantie en waardigheid. Dat gezegd zijnde: ik val nog liever dood dan deel te nemen aan ‘Het rad’.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234