null Beeld Humo
Beeld Humo

ColumnHeleen Debruyne

Heleen Debruyne: ‘De ‘1 Night in Paris’-hetze leerde me dat heet zijn dan wel goed was voor je populariteit, maar dat té heet zijn en zelf plezier beleven aan je lijf bestraft werd’

Nooit gedacht dat ik dit ooit zou schrijven, maar: ik denk de laatste tijd vaak aan Paris Hilton. Toen ik opgroeide was er geen TikTok, geen Kardashians en aanverwanten. Wel was er dus Paris, erfgename van het enorme Hilton-fortuin en wereldberoemd omdat, tja, waarom eigenlijk? Paris muntte de zin ‘Famous for being famous’. Nu is beroemd zijn zonder andere kwaliteiten dan een talent om beroemd te zijn een valabele carrièreoptie. In de vroege jaren nul was Paris een trendsetter. Het was een verwarrende tijd om een puberend meisje te zijn. We droegen volstrekt nutteloze brede leren riemen boven broeken die zo laag hingen dat elke beweging een risico op bilspleetontbloting inhield. Het alomtegenwoordige ‘Sex and the City’ leerde ons dat vrouwen vrij waren om seks te hebben – als ze tenminste ook vrij waren van alle lichaamsbeharing en de juiste stiletto’s droegen. De hoofdpersonages in de serie hadden indrukwekkende jobs maar praatten toch vooral over schoenen en welke mannen hen leuk vonden. Paris Hilton leerde ons dat mooi zijn, naveltruitjes dragen en met hoge stem praten goed was voor je marktwaarde – jongens vonden haar unaniem dom maar ook en vooral ‘heet’, en dat leek het hoogste wat je als meisje kon bereiken. Je kon ook voor ‘cool’ gaan, maar dat was vager en dus nog moeilijker te bereiken. Ik was, dat spreekt, cool noch heet.

En dan, in 2004: ‘1 Night in Paris’. Wekenlang een hetze in de media en het nog jonge internet: de sekstape van Paris Hilton. Gefilmd in – o ironie – een Marriott-hotel, met een ex, voor eigen gebruik. Dat was buiten de ex gerekend, die geld rook en de tape aan een porno-producent verkocht. Er werd geïnsinueerd dat Paris het hele drama zelf had geënsceneerd, om nog beroemder te worden. Dat waren nog niet eens de hatelijkste commentaren. Enfin, iedereen was het erover eens dat de aandachtshoer het had verdiend. Zelf was ik ook niet geneigd om medelijden te hebben met een rijke erfgename. De ‘1 Night in Paris’-hetze leerde me wel dat heet zijn dan wel goed was voor je populariteit, maar dat té heet zijn en zelf plezier beleven aan je lijf bestraft werd. Het leek een onmogelijke evenwichtsoefening. Ik werd dan maar fan van Amanda Palmer, frontvrouw van The Dresden Dolls, die met haar theatrale, bijna ironische make-up en boze vrouwelijkheid een heel ander rolmodel presenteerde. Niet goed voor mijn marktwaarde, wel voor mijn zelfvertrouwen: ik gaf het streven naar heetheid op en vergat Paris.

Tot ik onlangs las hoe vreselijk ze die hele sekstape-episode had gevonden. ‘Alsof ik elektronisch werd verkracht.’ En iedereen maar lachen en wijzen. Tegenwoordig is het verspreiden van wraakporno strafbaar, zelfs ministers betuigen hun medeleven wanneer er sekstapes van vreemdgaande BV’s circuleren. Zulke beelden veroorzaken nog altijd belachelijk veel nodeloos drama, maar de media vinden het niet meer bon ton om de gedupeerden de schuld te geven. Kennelijk had ik Paris Hilton nodig om me erop te wijzen dat er soms ook iets ten goede verandert.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234