heleen debruyne teaser Beeld Humo
heleen debruyne teaserBeeld Humo

ColumnHeleen Debruyne

Heleen Debruyne: ‘Dit lelijke, ingewikkelde land leert je hoe mensen zelden goed of slecht zijn maar altijd op zoek naar hun eigen voordeel’

Heleen Debruyne

De horizon van onze stad verandert elke maand. We wanen ons in het Chicago van de jaren 20, de Oostendse skyline blijft maar groeien. Overal zijn enorme hijskranen in de weer om enorme woontorens te bouwen. Vinden we een beetje jammer: al die projecten verpesten ons uitzicht op de einder. We wonen niet meer aan het einde van de wereld maar op de grens van een luxueus leven dat we nooit zullen leiden, waar appartementen een miljoen kosten en zwembaden in de lucht zweven. Omhoogkijken mag, betreden niet. Dat is voorbehouden aan de nieuwe eigenaren, met hun beige kleding, dure brilmonturen, lijven die het goede leven zwaar uitdragen.

En wij gewone Oostendenaren maar zeiken vanuit onze kleine, oude, matig geïsoleerde huisjes. Hoe raken al die projecten toch goedgekeurd? Kunnen ze de ruimtelijke orde niet beter indelen? Laat ze waken over ons uitzicht. Waardevolle oude gebouwen bewaren in plaats van harteloos inbeuken. Laat ze sociale woningen bouwen in een stad met zo’n hoge armoedegraad. Wie zijn ‘ze’ eigenlijk? Het lijkt alsof er helemaal geen plan is.

Omdat ongeïnformeerd zeuren over appartementen die ik niet kan betalen leidt tot toogpraat en verzuring, besloot ik me beter te informeren. Een uitzending van ‘Pano’ over ‘de appartementisering’ van Vlaanderen gaf me weinig goede hoop. Blijkt dat de schepenen en gemeenteraadsleden die bouwaanvragen goedkeuren, tegelijk ook bouwpromotor mogen zijn. Hoe kwaad kun je zijn op belangenvermengers als de wet hen niet in de weg staat?

Verder leerde ik dat alle wetgeving rond bouwen en de openbare ruimte handig verzameld is in het ‘Zakboekje ruimtelijke ordening’. Een boekje van meer dan 1.500 pagina’s. Zelfs de inhoudsopgave – 37 bladzijden – krijg ik niet doorworsteld. En ik heb de nodige beroepservaring met extreem taaie kost. Het boekje bevat het resultaat van decennia beleid à la carte: uitzondering op uitzondering op uitzondering. De hete aardappel, telkens weer doorgeschoven van het ene beleidsniveau naar het andere. De winnaars: bouwpromotoren. Esthetiek? Duurzaamheid? Bwoh.

Blijkt dat er inderdaad helemaal geen plan is. En zo leven we in wat Renaat Braem in 1968 al ‘het lelijkste land ter wereld’ noemde.

Moet hier niet iemand dringend iets aan doen? De Vlaamse Bouwmeester? Een functie zonder macht. De minister van Omgeving? Zuhal Demir lijkt, volgens experts, niet van slechte wil. Maar ja. Ik denk aan mijn eigen administratie, die ik almaar voor me uit schuif, de structuur is ver te zoeken, er zijn zo veel losse mapjes, rare gewoontes, een grootse reorganisatie dient zich aan, maar dat lukt nu niet, want dan valt alles in elkaar.

Om niet te verzuren heb ik een andere blik nodig. Dit lelijke, ingewikkelde land leert je wel veel over hoe alles hopeloos verweven raakt en hoe mensen zelden goed of slecht zijn maar altijd op zoek naar hun eigen voordeel. Over de stille dood van goede bedoelingen. We zullen het moeten doen met deze horizon vol hoge, glimmende woontorenflats waar buiten het toeristische seizoen niemand in woont. Bij laag, verblindend licht waan je je in een wereldstad, dat wel.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234