heleen debruyne teaser Beeld Humo
heleen debruyne teaserBeeld Humo

ColumnHeleen Debruyne

Heleen Debruyne: ‘Het was mijn schrikbeeld: een moedertje worden. En toch voel ik me rot wanneer mijn kind wel een vader maar geen moeder boetseert’

Heleen Debruyne

‘Kijk, een baby’tje!’ Onze zoon laat een brok klei zien waar zelfs met veel verbeelding geen baby van te maken valt. Wij toch trots: hij heeft een nieuw medium ontdekt, werkt tegenwoordig ook in 3D. ‘En nu moet ik nog een papa kleien! Voor bij de baby.’

Een baby’tje en een papa. Waar is moeder, in dat peuterhoofd? Die afwezigheid is minder vanzelfsprekend dan je zou hopen. Het plaatje is toch nog altijd: moeder en kind. Aan de schoolpoort zijn de moeders in de meerderheid. Crèches en scholen hebben het almaar over de ‘mama’s’, veel minder over de ‘papa’s’. In geval van crisis worden standaard de moeders opgebeld. In het gros van de kinderliteratuur staat de boekenmoeder te koken of tanden te poetsen, de boekenvader mag iets leuks gaan doen met zijn kroost. Zelfs weldenkende mensen betrap ik op uitspraken als: ‘De band tussen moeder en kind is toch nog iets ánders dan die met de vader.’ En hoewel vaders de afgelopen decennia volgens allerlei onderzoeken meer tijd zijn gaan besteden aan hun kinderen, zijn moeders gemiddeld nog altijd veel meer uren per week bezig met zorgen.

Het was een schrikbeeld: een moedertje worden. Het vanzelfsprekende ankerpunt voor mijn kind, de zachtste schoot, de veiligste haven bij tranen en pijntjes. En dat terwijl er ook nog een andere volwassene is die evenveel van hem houdt en even goed voor hem kan zorgen. Wij wilden het anders gaan doen. Niet vervallen in de vanzelfsprekendheden maar bij de verdeling van de zorg eerlijk kijken naar agenda’s en talenten. Dat is behoorlijk goed gelukt. Onze zoon heeft nog geen last van clichégedachten over het moederschap. Stiekem vervult dat ons met meer trots dan zijn boetseerwerk.

Als feminist ben ik dus geslaagd. Mooi. Maar waarom voel ik me dan zo rot? Waarom wil ik zo graag dat hij ook (of zelfs: alleen maar) een moeder boetseert? ‘Voor jou is het makkelijk, jij kúnt het gewoon beter,’ zeg ik tegen mijn lief, een tikje gefrustreerd. ‘Niet altijd,’ antwoordt hij, en hij haalt zijn schouders op.

De deurbel gaat. De overbuurman. Weduwnaar met drie kinderen, een paar jaar geleden gevlucht uit Somalië. Hij heeft weer een rare brief van de fiscus gekregen: of wij misschien begrijpen wat er loos is? ‘Hm,’ zegt mijn lief, ‘nee, het is nogal onduidelijk.’ We spreken af samen met hem te telefoneren naar de gevreesde fiscus, hopend op opheldering. ‘Dank,’ zegt hij.

‘Trouwens!’ Hij glimlacht. ‘Heb eindelijk een nieuwe vrouw!’ ‘Gefeliciteerd!’ zeggen we, en dat we haar nog nooit gezien hebben. ‘Nee,’ zegt hij, ‘ze blijft meestal binnen. Maar ze kookt!’ Een nog bredere glimlach.

‘Weet je wat ik nog het ergste vind?’ zeg ik, wanneer de buurman met achterlating van de rare brief van de fiscus weer buiten staat. ‘Dat ze het waarschijnlijk nog veel erger had kunnen treffen.’ De gordijnen aan de overkant gaan zelden open. Nu weet ik dat daar een vrouw achter schuilt. Roerend in kookpotten, het kleine, overvolle huis stofzuigend. De papa-van-klei vind ik ineens prachtig.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234