heleen debruyne teaser Beeld Humo
heleen debruyne teaserBeeld Humo

ColumnHeleen Debruyne

Heleen Debruyne: ‘Mannen die betrokkenheid opeisen bij abortus? Over mijn zurefeministenlijk’

‘Verwekkers zouden meer betrokken moeten worden bij abortus,’ vinden onderzoekers van de Arteveldehogeschool. In 2019 werden in ons land 18.027 abortussen uitgevoerd, bij een kwart daarvan wisten de mannen, die toch de helft van het genetische materiaal leverden, van niets. En dat kan voor emotionele schade zorgen, zeggen de onderzoekers.

Als je abortus met de kille blik van een moraalfilosoof bekijkt, valt er inderdaad wat te zeggen voor het betrekken van de verwekker. De wet kan de man verplichten tot zorg voor een kind dat hij verwekt heeft – of hij dat kind nu wilde of niet. Je zou kunnen argumenteren dat er tegenover die plicht een recht kan staan, het recht op voortplanting en dus het recht op de geboorte van zijn kind. Schrijver Basti Baroncini, auteur van ‘Man & abortus’ wil zelfs dat de verwekker in de wet komt te staan. Nu lees je alleen het woord ‘vrouw’ in de relevante wetteksten.

Leuk hoor, zo’n beetje filosoferen. Maar dan is er de realiteit van een ongewenste zwangerschap. In het ideale scenario heb je een goed gesprek met de verwekker, kom je samen tot een besluit, houdt hij je hand vast in de wachtkamer van de abortuskliniek, stopt hij je daarna in bed, brengt een kom soep waarboven jullie samen een potje kunnen huilen om de verdwenen vrucht, lachen van opluchting om de herwonnen vrijheid, of allebei tegelijk. Dat is een luxesituatie. Ik denk aan een vrouw uit onze buurt, zwanger van de man die haar mishandelde. Zij had geen boodschap aan zijn aanwezigheid in het abortuscentrum en nog minder aan een arts die haar zou vragen waarom de partner er niet bij is – en of ze hem misschien een foldertje over de mentale gevolgen van abortus bij mannen kan laten lezen?

En hoe zou je de rol van de verwekker in de wet moeten verankeren, zonder het lichamelijke zelfbeschikkingsrecht van de vrouw te schenden? Als er een jurist is die me dat kan uitleggen, hoor ik het graag. Waar waren de verwekkers, trouwens, toen het recht op abortus bevochten moest worden? Kijk naar de foto’s van de vele marsen, van België in de jaren tachtig tot Brazilië nu: je moet de mannen met een vergrootglas zoeken. Nu het recht hier verworven is, willen ze plots ook iets te zeggen hebben, omdat ze anders, huilehuil, mentale schade oplopen?

Mijn lief vindt dat ik als een zure feminist begin te klinken. ‘Ik weet wel dat je er als man niets over te zeggen hebt, maar het kan toch alsnog pijn doen? Ik heb het in het verleden als een verlies ervaren, hoe melodramatisch dat ook klinkt. Ik heb mijn sentimenten toen voor mij gehouden omdat het mijn lijf niet aanging. En zo hoort het.’ Na zijn verhaal ben ik minder zuur, maar ik blijf bij mijn punt. Je mag boos zijn op de evolutie omdat het kind niet in jouw lijf kan groeien, je mag zo veel verdriet hebben als je wilt. Mannen die lijden onder abortus hoeven dat niet in stilte te doen – ze zouden er met elkaar over kunnen praten. Maar betrokkenheid opeisen? Over mijn zurefeministenlijk.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234