null Beeld Humo
Beeld Humo

ColumnHeleen Debruyne

Heleen Debruyne: ‘Mijn leven is een stuk prettiger nu ik minder op sociale media zit. En toch is er een gemis’

Of hij bewust afwezig was op sociale media om een mysterieus imago te creëren, vroeg iemand aan mijn lief. Hij moest lachen. Zijn onwil om online te gaan is geen pr-strategie, hij wordt gewoon zenuwachtig van sociale media. We zijn er zo aan gewend dat mensen zich online uiten dat het wel een doordacht statement moet zijn als ze dat níét doen.

Of het wel ging, vroegen verschillende mensen mijn vriendin voorzichtigjes. Had ze misschien een postnatale depressie doorgemaakt? Behalve de gebruikelijke vermoeidheid die gepaard gaat met het voorzien in voldoende melk voor een baby die weinig meer kan dan krijsen, trappelen en boeren, was er niets aan de hand. Wel had ze al maanden niets op sociale media gepost. Geen kiekjes met de pasgeborene, geen geboorteverhaal, geen updates over slaapjes of boertjes, helemaal niets over de baby – dat wil ze niet. We weten dat vrolijke foto’s een beerput van angst en ongemak kunnen verbergen, en toch zijn we kennelijk bezorgd wanneer iemand ervoor kiest ze niet te plaatsen.

Zelf beperk ik mijn tijd op sociale media sinds de geboorte van mijn zoon tot minder dan een uur per week. De combinatie van het eindeloos grote virtuele dorpsplein en de piepkleine, kleverige realiteit van een klein kind werd me te verwarrend. Wie zijn al die mensen, waarom zeggen ze al die dingen, waarom laat ik ze via dit scherm ons huis binnen? Ik interageer nauwelijks, scroll niet meer urenlang door tijdslijnen. Mijn tijd wordt efficiënter besteed, mijn gedachten blijven vrij van sociale ongemakjes rond likes en onprettige commentaren, ik dein niet mee op elke collectieve al dan niet terechte woede-uitbarsting. Psychologen, neurologen en sociologen zijn er ondertussen vrij zeker van dat de specifieke werking van de algoritmes van sociale media mensen bozer maakt, gemener, onzekerder, asocialer en angstiger. Ze spelen in op onze slechtste kanten: ons kuddegedrag, ons verlangen om geliefd te zijn, onze verslaving aan positieve bevestiging. Mijn leven is, kortom, een stuk prettiger dan toen ik nog geregeld in het zwarte gat van de sociale media tuimelde.

Toch voel ik soms een gemis. Nu zit ik hier, alleen met mijn geliefden en vrienden op een klein eiland, de wereld van de ademende wezens. Alsof ik een banneling van mezelf heb gemaakt. De virtuele wereld is immers allang ook de echte wereld, een ontzettend belangrijk deel van het leven van alle mensen die daar zoveel tijd doorbrengen. Een wereld waar ik niet echt meer thuishoor: al die mensen, al die gesprekken die ik nu uit het oog verlies, die ik nooit meer kan bijbenen.

Ik herken dat gevoel van het schoolplein: meedoen met de groep wil ik niet, maar van mijn zelfgekozen ballingschap word ik nu ook weer niet blij. Al die jaren, al die technologische ontwikkelingen later, en ik blijk nog altijd dezelfde zeur. Ik wil er zo graag bij horen, maar op mijn voorwaarden. Niet de voorwaarden van de populaire pubers, niet die van de techbedrijven en hun winstmodellen. En zo blijf ik eindeloos bezig met waar ik eigenlijk van af wil.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234