heleen debruyne teaserBeeld Humo

columnHeleen Debruyne

Heleen Debruyne: ‘Net nu hoop ik dat het banale ook belangrijk mag zijn’

‘Waarom schrijf je hier niet over?’ suggereert de vader van mijn kind. Onze zoon ligt tussen ons in, probeert medeklinkers uit te spreken, vreet zijn onderlip op van frustratie. Al een halfuur lang staren we naar zijn mond, zijn ogen, zijn mollige knuisten. We denken even niet aan buiten, waar de zeldzame passanten plastieken handschoentjes dragen en voor elkaar wegduiken. ‘Is dat niet te banaal?’ vraag ik me af. ‘Zeker nu?’ We hebben een kind gemaakt. Dat kan bijna iedereen. We houden van dat kind. Het tegendeel zou pas uitzonderlijk zijn.

We stoppen het kind in bed en ik kan weer nadenken zonder afgeleid te worden door de prachtige kromming van zijn voetjes, of door hoe ik de huid bij zijn fontanel met elke ademhaling zie bewegen. In discussies over waarom er minder beroemde vrouwelijke auteurs zijn, citeer ik graag Virginia Woolf: ‘Dit moet een belangrijk boek zijn, denkt de criticus, want het gaat over oorlog. Dit moet een onbelangrijk boek zijn, want het gaat over de gevoelens van een vrouw die in haar salon zit.’ Ik besef dat ik geen haar beter ben dan Woolfs ingebeelde criticus. Baby's waren lang vooral een vrouwenzaak. Ergens heb ik opgepikt dat ze literair niet interessant zijn. Tegen al mijn principes in ben ik dat gaan geloven. Maar het is wat het is: ik ben een vrouw, ik moet binnenblijven en zit met een baby op schoot in mijn salon gevoelens te hebben.

Alle crisissen ten spijt wil ik schrijven over hoe hij al mijn aandacht opzuigt terwijl hij niet veel meer kan dan kraaien, lachen en zijn eigen knuisten kwijlend opvreten. Ik weet dat het een evolutionair trucje is - als die ronde hoofden en bolle wangen ons niet zo vertederden, was de mens waarschijnlijk uitgestorven omdat onze voorouders te veel hulpeloze, krijsende, kakkende baby's achtergelaten zouden hebben. Het verbaast me dat het weten het voelen niet in de weg staat. Het trucje werkt ook bij vreemden: tegenwoordig kan ik de straat niet op zonder vertederde blikken te krijgen. In de rij voor de supermarkt gluurden drie bejaarde dames kirrend in de draagzak. Ik wil ook schrijven over zijn gehuil: hij jammert nooit amechtig maar krijst als een martelaar, alsof zijn beentjes onder een molensteen klem zitten. Daar ben ik belachelijk trots op, maar het verontrust me ook: heeft hij te veel talent voor drama? Ook hoe hij drinkt, baart me zorgen: fanatiek, bang om nooit meer te krijgen.

Ik zou ook kunnen schrijven over de bizarre, goedbedoelde neiging van mensen om aarzelend naar het geslacht te vragen, bang dat ik beledigd zal zijn als ze zijn grote ogen voor die van een meisje aanzien. Dat sommige mensen zich excuseren wanneer ze opmerken dat ‘de jongen op zijn mama lijkt’, alsof ze vrezen daarmee de vader te vernederen. Of over dat rare woord ‘mama’, dat voor mijn gevoel nog steeds niets met mij te maken heeft. Allemaal banaal. Net nu hoop ik dat het banale ook belangrijk mag zijn.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234