Heleen Debruyne column humoBeeld Humo

columnHeleen Debruyne

Heleen Debruyne: ‘Om zijn punt kracht bij te zetten likt hij de hand waarmee hij net de deur van drie winkels heeft opengeduwd’

We hebben ruzie. Mijn lief wil zijn handen niet wassen.

Vroeger ontploften we over ernstige misstappen, kwalijke vergissingen en lelijk gistende frustraties. We discussieerden over feminisme, psychiaters, politiek en boeken. De tijden zijn veranderd.

'Toe,' smeek ik, ontsmettende handgel in de aanslag.

'Ik hoef dat spul niet,' zegt hij.

Hij heeft de coronastatistieken bestudeerd en besloten dat wij geen noemenswaardig gevaar lopen. Hij wil 'niet neurotisch worden'. Ik heb de statistieken ook bestudeerd en sta geen doodsangsten uit. Toch wil ik het virus niet oplopen. 'Om niemand te besmetten,' zou ik edelmoedig kunnen zeggen, maar de waarheid is dat ik vooral geen zin heb om een paar weken geveld te zijn.

'Toe,' zeg ik, 'doe het dan voor mij! Ik vraag niet veel, ik val nog mee. Het kan erger! Ik was de boodschappen nog niet af!' roep ik, verwijzend naar een vriendin die haar blikjes bier met zeep schrobt.

'Maar ik wíl het net oplopen. Dat is goed voor de groepsimmuniteit in ons huis,' zegt hij, ergerlijk kalm. Om zijn punt kracht bij te zetten likt hij de hand waarmee hij net de deur van drie winkels heeft opengeduwd.

'Egoïst!' brul ik. 'Ik slaap naast je! Ik kus je!'

Relatietherapeute Esther Perel merkt dat corona relaties onder hoogspanning zet. 'Kleine scheurtjes worden binnen de kortste keren relatiebreuken, terwijl andere relaties juist onverwacht bestand blijken tegen stress,' zegt ze in De Standaard.

'Je laat me geen keuze, je dwingt mij mee te gaan in jouw besluit om niet voorzichtig te zijn,' zeg ik, inspelend op zijn gevoel voor ethiek.

'Jij laat míj geen keuze, je verbiedt mij het virus op te lopen terwijl ik dat net wil.'

'Het is je morele plicht om de zwakkeren te beschermen!' probeer ik nog.

'We zien niemand, gaan alleen maar wandelen en buiten hou ik netjes afstand van iedereen,' zegt hij, nog steeds kalm.

'Ik wil dat je op de bank slaapt!' roep ik.

'Dat wil je niet,' weet hij.

We komen er niet uit. Omdat geen van ons beiden ver weg kan lopen, stel ik de rest van de ruzie uit. Ik bel mijn grootmoeder, een bejaard vat vol onderliggende aandoeningen. Giechelig vertelt ze dat de thuisverpleegsters nu mondmaskers dragen en er zo gek uitzien. Ik hoor dat ze het niet serieus neemt - terwijl ze haar hele leven al over kwaaltjes zeurt. Of ze niet bang is om het te krijgen, vraag ik zo neutraal mogelijk. Ze vreest niet voor haar leven, zegt ze droog, zeker omdat het nu toch geen leven meer is, zo zonder bezoek of uitstapjes. Risico's lijken voor haar gewoon deel van het bestaan, niet iets om neurotisch van te worden. Dood gaan we toch, en zij sowieso erg binnenkort. Ik ben jaloers op haar nieuwe stoïcijnse houding. Dood gaan we toch, dan kan onze relatie maar beter bestand zijn tegen stress. 'Kom hier,' roep ik. Ik neem de ongewassen hand van mijn lief en ik lik eraan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234