brusselmans column webBeeld Humo

columnHerman Brusselmans

Herman Brusselmans: ‘Ik blijf het zeggen: of het een beetje zomer is of niet, de buitenwereld blijft een krankenhuis’

In het beetje zomer zal het regenen zoals nooit tevoren: pijpenstelen, oude wijven, katten en honden, de pannen van het dak, honderd liter per vierkante millimeter, en al dat gezeik over de droogte kan de prullenmand in. Overigens is er niks mis met enige droogte. Oké, de boeren oogsten alleen maar stof, de dronkaards drinken van de dorst dertig in plaats van vijftien blikken Cara Pils, de uilen vallen uit de bomen en de flamoezen van geile vrouwen zijn minder vochtig dan gehoopt, maar voor de rest heeft de droogte niks dan voordelen, zoals paraplu's die niet nat worden, de zeespiegel die eindelijk daalt, de motorrijders die niet uitglijden en tante Sonja die niet verdrinkt in haar overstroomde tuin, zoals bijna gebeurde in 1969, doch nonkel Sylvain wist haar ternauwernood op het droge te trekken, gaf haar mond-op-mondbeademing en zoog daarbij haar bovenste valse tanden uit haar smoel.

In het beetje zomer zullen zwarte politiemannen overal in Amerika de kop van witte klootzakken tussen hun knieën klemmen, tot de blauw uitslaande klojo's piepen: ‘Ik kan niet ademen, ik kan niet ademen.’ Er zullen duizenden betogingen komen omdat de zwarte politiemannen opgepakt zijn en met hun kloten aan een nageltje gehangen. President Trump zal zeggen: ‘Het is allemaal de fout van de Chinezen, van de media, van de virologen, en van m'n vrouw Melania, die er continu van droomt om eens door een blackie achterwaarts in de poes te worden genaaid.’

In het beetje zomer zullen de wetenschappers een andere hobby moeten gaan zoeken dan op tv zitten brabbelen. Want weet je wat er gebeurt? Het coronavirus kiest het hazenpad, muist ervanonder, verdwijnt als een dief in de nacht en alle maatregelen kunnen teruggeschroefd worden, met als resultaat volle horecakrotten, volle stranden, volle autowegen en volle parken, waar de homo's bij nacht weder aan elkaars fluit kunnen trekken zonder op anderhalve meter afstand te blijven. De grootmoeders mogen eindelijk opnieuw hun vieze adem in het bakkes van hun kleinkinderen blazen. In de theaters zal het publiek naar nieuwe toneelstukken en stand-upcomedy en musicals kunnen gaan staren, en die hebben elk met elkaar gemeen dat ze over corona handelen, dat ze vervelender zijn dan ooit en dat ze uitgevoerd worden door pipo's die in de coronatijd met verve bewezen dat een gelockdownd land gerust zonder cultuur kan.

In het beetje zomer zullen de politieke partijen ten langen leste 'ns deftig bij elkaar gaan zitten, en de enige partij van waarde in Vlaanderen, Open VLD, zal vanzelfsprekend de premier mogen leveren. En dat wordt Gwendolyn Rutten, die met haar nieuwe baantje zo blij is dat ze van verrukking boven op een tafel gaat dansen, er met haar klikken en klakken afdondert, zes weken in coma ligt en in die periode vervangen wordt als eerste minister door Tom Van Grieken, die in één ruk door belooft dat alle politieagenten die kwansuis Turken en Marokkanen in elkaar slaan gedurende minstens drie dagen geen gelukwensen en geen promotie zullen krijgen.

In het beetje zomer zal ikzelf ongeveer 90 procent van de tijd in m'n kleine doch gezellige loftje blijven, geflankeerd door m'n verloofde Lena en m'n hond Aquí. Ons zal het geen reet uitmaken dat in de buitenwereld alles weder redelijk normaal verloopt. Normaal? De buitenwereld is nog nooit normaal geweest. Hij wordt bevolkt door idioten, gepatenteerde gekken, debielen, over het paard getilde nitwits, achterlijke halve zolen, borderlinekierewieters, driedubbelschizofrene psychopaten en invaliden die er enkel op uit zijn om met hun rolstoel over je tenen te rijden. Ik kan veel hebben, maar dat niet. Gisteren kwam ik uitzonderlijk 'ns buiten, omdat het een beetje zomer was, en in de Lange Steenstraat liep ik simpelweg wat te contempleren, toen er dus ineens een invalide in een rolstoel over m'n tenen reed. Nou, dat soort sujet duw ik omver met rolstoel en al. Net op dat moment kwam er een politieagent op z'n fiets voorbijrijden. Het was een zwarte agent, en ik zei tegen hem: ‘Klem de kop van die gehandicapte eikel maar tussen je knieën tot hij niet meer kan ademen.’ De agent lachte luid en reed door. Kijk, dat is nu het type agent dat ik in ons straatbeeld wil zien. Maar in wezen ben ik een goedzak en zodoende hielp ik de invalide sukkel weer in z'n rolstoel en klaagde niet eens toen hij in m'n gezicht wilde rochelen, maar miste. Ik rochelde wel bull's eye in zíjn gezicht. Ik blijf het zeggen: of het een beetje zomer is of niet, de buitenwereld blijft een krankenhuis.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234