brusselmans column webBeeld Humo

columnHerman Brusselmans

Herman Brusselmans: ‘M’n zenuwen staan zo gespannen als het elastiek in de beha van Sabine Hagedoren’

Eindelijk gingen de winkels weder open! Jammer dat ik niets nodig had. Doch om de economie en dan vooral de kleine zaakvoerder te helpen, ging ik toch de hort op om het één of ander aan te schaffen. Ik hield me aan de rechterkant van de straat, want onze regering heeft beslist dat je daar geen corona kunt oplopen. Wat had ik een misprijzen voor degenen aan de linkerkant. Die liggen over tien dagen allemaal in het ziekenhuis. Je hebt er ook die niet aan de rechter- of linkerkant lopen, maar in het midden. Voor hen zal het een dubbeltje op zijn kant zijn. Maar als de middenlopers besluiten: 'Ik ben het beu om in het midden te lopen, ik ga maar eens naar de linkerkant', dan zullen ze het alras ook aan hun kloten hebben.

Waaraan zou ik eens geld spenderen? In de Burgstraat hield ik halt voor een antiekwinkel. Het is een trieste handel. Telkens als je er passeert, staat er niemand binnen. Dat was twintig jaar geleden al zo, en dat is nog steeds zo. Hoe houdt de eigenaar het hoofd boven water? Misschien heeft hij ooit 100 miljoen euro geërfd van z'n rijke suikertante Sonja en is de antiekwinkel slechts een hobby. Ik zag in de etalage een barbiepop uit de jaren 50 liggen. Dat is niet echt antiek, maar toch redelijk oud. Bovendien leek het een bijzondere pop, in die zin dat Barbie een sigaret tussen haar lippen had, een swastika op haar voorhoofd en, als je goed keek, een bruine streep in haar onderbroek. Zou ik m'n verloofde Lena kunnen plezieren met die pop, alsmede de financieel kwakkelende wereld van het antiek een hart onder de riem steken? Ik ging hoe dan ook naar binnen.

Het belletje klingelde, voor een man van een jaar of 70 het sein om mij als klant te ontvangen. 'Bonjour, monsieur,' zei ik. Het is namelijk zo dat in het milieu van het antiek Frans de voertaal is. ‘Cette poppe de Barbie, dans l'étalage, combien elle coûte?’ vroeg ik. ‘Excusé,’ zei de man, ‘moi pas parlé le français.’ ‘Dan zullen we het in het Vlaams moeten doen,’ zei ik, ‘en derhalve: de barbiepop in de etalage, hoeveel kost die?’ ‘Die is niet echt goedkoop,’ zei de man, ‘maar ze is haar geld waard. Ze is nog eigendom geweest van de schoondochter van president Eisenhower.’ ‘Als dat werkelijk waar is,’ zei ik, ‘geef ik er minstens 30 euro voor. Weet je wat - en dit is mijn laatste bod - 40 euro.’ ‘Ze kost 16.800 euro,’ zei de man. ‘Zoveel?’ zei ik verbaasd. ‘Voor zo'n nazipop die in haar broek heeft gescheten? Jij bent gek, zeker? We mogen dan al eens winkelen tijdens de coronacrisis en dan ga jij nog je eigen handel naar de vaantjes helpen door absurde bedragen te eisen van een eenvoudige, hardwerkende klant zoals ik. Dat je niet beschaamd bent! Ik zet hier nooit meer een voet binnen!’ Woest verliet ik de antiekzaak.

M'n reactie kan wat overtrokken lijken, maar ja, door de crisis zit ik net als de meesten van ons al negen weken vast in m'n huis, en m'n zenuwen staan zo gespannen als het elastiek in de beha van Sabine Hagedoren. Dus geen barbiepop. Wat dan wel? Ik liep kriskras door Gent, en aha, daar had je een winkel in tweedehandse paraplubakken. Zou m'n verloofde Lena graag een tweede paraplubak krijgen, want we hebben er al één? Ik denk van wel, Lena is een intelligente persoon, die redeneert: als je ene paraplubak gestolen wordt door een nachtelijke dief, heb je er tenminste nog één over als je er twee hebt. Een prima redenering.

Ik ging naar binnen, het belletje klingelde en daar kwam een vrouw tevoorschijn. ‘Goeiedag,’ zei ik, ‘ik wilde graag eens weten of u een paraplubak in de verkoop hebt die nog heeft toebehoord aan de schoondochter van president Eisenhower.’ ‘Van wie?’ zei de vrouw. ‘President Eisenhower,’ zei ik, ‘de opvolger van president Truman en de voorganger van president Kennedy.’ ‘Nog nooit van gehoord,’ zei ze, ‘maar ik kan u wel een paraplubak presenteren die nog heeft toebehoord aan Griet Op de Beeck.’ ‘Aan wie?’ zei ik voor de gein. ‘Griet Op de Beeck,’ zei de vrouw, ‘zo'n kleine dikke schrijfster met enorme memmen. Ik moet wel zeggen dat de wc van Griet een aantal dagen verstopt was, en toen heeft ze die paraplubak gebruikt om er een paar keer in te pissen en te kakken. Hij kost zodoende 9.400 euro.’ Ook dat bedrag was me te hoog, en ik ging weg. Het shoppen had me ten zeerste uitgeput, en onderweg naar huis kocht ik één roos, die ik aan m'n verloofde Lena gaf. Het was lang geleden dat ik haar zo blij had gezien!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234