brusselmans column webBeeld Humo

columnHerman Brusselmans

Herman Brusselmans: ‘Nu ik verplicht in mijn loftje dien te blijven, is het hek helemaal van de dam’

Iemand die aan de lopende band werkt bij Volvo, kan z'n werk moeilijk mee naar huis nemen, of het uitvoeren via Skype. Datzelfde geldt voor loodgietersgasten, industriële preiplanters, poetsvrouwen en -mannen, kappers, voetverzorgers, tantristische yogaleraren, helikopterpiloten, leveranciers van ijsblokken, grafdelvers en rattenvangers. Anderen kunnen dan weer thuiszitten en toch aan het werk blijven, zoals kantoorslaven, verzekeringsagenten, boekhoudkundigen, uitvinders, filosofen, brekers van het wereldrecord legoblokjes op elkaar stapelen en schrijvers. Zelf ben ik zo'n schrijver. In de 38 jaar vóór het coronavirus waarin ik heb geschreven, stond er al weinig maat op m'n productie, en nu ik verplicht in m'n loftje dien te blijven, is het hek helemaal van de dam.

Sinds 13 maart van dit jaar heb ik al twee romans, een lang essay, veertien gedichten en zestig bladzijden van een dagboek geschreven. De twee romans handelen niet over het coronavirus. De ene, 'Een plets tegen je bakkes', gaat over de onverdraagzaamheid in de maatschappij in het jaar 1989, dat misschien wel verdwenen mag zijn in de nevelen des tijds, maar dat ik me heel goed herinner, vooral omdat ik in de zomer van 1989 in een kroeggevecht verzeild raakte, werd opgepakt door de flikken en in een bezemkast van het politiebureau een vrouwelijke agent achterwaarts in de poes heb genaaid. De tweede roman, 'Geef mij liefde, geef mij modder', is een simpel verhaaltje over twee oude mensen die de zestigste verjaardag van hun huwelijksdatum vieren in een brasserie in Blankenberge. Daar krijgt de man een hartaanval en de vrouw krijgt ook een hartaanval, en de erbij geroepen dokter krijgt ook een hartaanval. Dat hebben ze in Blankenberge nog nooit medegemaakt: binnen het uur drie hartaanvallen in dezelfde brasserie.

Het lange essay dat ik in vier dagen tijds heb geschreven, handelt wel over corona. Ik poneer daarin de stelling dat het de schuld is van de mens dat dat virus een kans krijgt, want als de mens zou weigeren om ziek te worden, dan kon dat virus onverrichter zake opkrassen. Ik betoog dus dat ziek worden een keuze is, want alles is een keuze. God heeft ons de mogelijkheid tot het maken van keuzes gegeven, met als belangrijkste: je kiest of je gelooft in God of niet. Ikzelf heb gekozen voor geloven in God. Ik ben er immers zeker van dat Hij bestaat, en dat Hij zich in het midden van een bos bevindt, maar door de bomen kun je Hem nooit ontwaren, ook al omdat Hij de Mantel der Onzichtbaarheid draagt.

Van de veertien gedichten hebben er zes corona als onderwerp, vijf de liefde, twee het invullen van belastingformulieren en eentje de kut van tante Sonja. Dat laatste gedicht is het kortste en het luidt als volgt: 'Had m'n tante Sonja een lul gehad in plaats van een kut / Dan was ze zonder twijfel een minder irritante trut'. Het metrum is nog niet perfect, en aan de inhoud kan ook nog gesleuteld worden, maar ik heb in de komende weken en maanden tijd genoeg om verbeteringen aan te brengen.

En dan m'n dagboek. Daarin komt corona geregeld om de hoek piepen. Bijvoorbeeld in m'n notitie van eergisteren: 'Dju toch, het coronavirus is nog altijd niet uitgeroeid. Dat vind ik erg jammer, hoor! Ik zou willen dat het coronavirus wél uitgeroeid wordt. Is er nergens een dokter te vinden die daarvoor kan zorgen? Er zijn toch heel veel dokters? Je zou denken: één van die pipo's roeit het coronavirus uit. Maar neen, hoor, ze gaan liever in talkshows zitten klagen over hoe lastig ze het wel hebben. Alsof een schrijver het niet lastig heeft! Die moet elke dag in z'n dagboek zitten schrijven! Dat is nogal wat anders dan een plus-70-jarige met corona die toch al een hartafwijking heeft, het verlossende spuitje geven. Ach, leefden we maar in een andere wereld, ver van hier.' Het is een beetje een negatieve notitie, maar daartegenover staat dan weder de notitie van gisteren, die veel positiever is: 'Ik heb erg leuk gespeeld met m'n hond Aquí. Toen die vervolgens in z'n bench lag uit te rusten, heeft m'n verloofde Lena me eens duchtig afgetrokken. Daarna hebben we pannnenkoeken gebakken. Het waren zeer smakelijke pannenkoeken. En zo zorgt het coronavirus toch weleens voor heel veel gezelligheid!'

Zoals m'n tienduizenden fans merken, probeer ik ook in deze poel van ellende door te werken en zullen er, nadat het virus is verdwenen, minstens zeven boeken van mij worden gepubliceerd. Ik ben er bijkans zeker van dat jullie daar allemaal naar uitkijken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234