null Beeld Humo
Beeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

Herman Brusselmans onthult het geslacht van zijn kind en neemt drastische beslissing: ‘Er zit niets anders op dan te verhuizen en afscheid te nemen van Gent’

Herman Brusselmans

Herman Brusselmans gaat iedere week op zoek naar het verhaal achter een opvallende kop in de krant of op een nieuwssite.

Ik woon in een klein doch gezellig loftje in het centrum van Gent. Ik woon er graag. De straat zit vol leuke restaurantjes, aantrekkelijke winkeltjes, toffe bistrootjes, magnifieke cafeetjes, toegankelijke nightshops en dichtbij zijnde soup lounges. En ook over m’n buren ben ik zeer tevreden. Zo is er de ontwerper van kniekousen Jules Destreeck, die in z’n eigen loft een biljarttafel heeft, en samen spelen wij geregeld een spelletje, dat ik dan altijd verlies, omdat ik biljarten iets voor losers vind. Of m’n buurvrouw Elise Van Scha. Zij is directrice van een logopediecentrum, hoewel ze zelf slist. Tevens houdt ze van schaatsen, ofschoon ze een klompvoet heeft. Op de koop toe is ze gek op gluten, maar daar heeft ze een allergie voor. Ze braakt minstens drie keer per dag, ook in het openbaar, bijvoorbeeld op de bus, want Elise moet zich wel met het openbaar vervoer verplaatsen, omdat ze geen auto heeft. Ze is dertien keer gebuisd voor haar rijexamen, vooral omdat ze meestal, te wijten aan die klompvoet, veel te bruusk remde.

Daarnaast heb ik nog vele interessante buren, die er mede voor zorgen dat ik hier altijd zou willen blijven wonen. Maar ja, thans is m’n verloofde Lena zwanger van ons eerste zoontje, en een kenmerk van een loft is dat het één grote ruimte is, zonder afgesloten kamers. Kortom, als Morpheus (zoals hij zal heten) geboren is, hebben we geen kinderkamer voor hem. We kunnen hem moeilijk de hele tijd bij ons in de woonkamer laten, en ’s nachts bij ons in de slaapkamer. Zeker als hij wat ouder wordt, zal hij nood hebben aan z’n eigen vier muren. Er zit zodoende niks anders op dan te verhuizen en afscheid te nemen van dit loftje, waarin ik tweeëntwintig jaar van m’n leven heb doorgebracht en dat ik zeer zal missen.

Verhuizen, oké, maar waarheen? Vroeger wilde ik altijd per se in Gent wonen, maar door de voortschrijdende verloedering ervan is m’n liefde voor de stad gestaag aan het bekoelen. Gent swingt niet meer, rockt niet meer, betovert niet meer. De winkelstraten zijn leeg, de horeca hapt naar adem, na elf uur ’s avonds zijn er alleen nog maar drugskoeriers aan de slag, overal zijn er omleidingen, doodlopende weggetjes, vieze pleintjes en aftandse gebouwen. Opvallende musea, stimulerende culturele instellingen en broeierige concertzalen, die zijn er al lang niet meer in Gent.

Derhalve zal ik naar de periferie verhuizen, allicht naar Sint-Martens-Latem, die onverbloemde parel aan de boorden van de Leie. Ik heb er een stuk bouwgrond op het oog waarop ik, als het zover komt, door de befaamde architect Bert Janssens een fermette zal laten placeren. De bouwgrond kan ik, na decennialang sparen als een vrek, cash betalen, maar voor de fermette zal ik geld moeten lenen, ik reken op zo’n 800.000 euro.

Nu is het zo dat de banken continu hun rentevoeten verhogen en dat bouwen steeds duurder wordt. Die 800.000 euro zou weleens een miljoen euro kunnen worden. Het zou een slok op een borrel schelen als ik een half miljoen baar geld op tafel kan leggen. Dat ik dus niet alleen de bouwgrond cash betaal, maar ook de helft van m’n woning. Dat half miljoen heb ik echter niet zomaar onder m’n hoofdkussen liggen. Er is wel een mogelijkheid dat het mij alsnog in de schoot valt, en dat zou gebeuren als m’n in oktober verschijnende roman ‘Theet 77’ een enorme bestseller wordt. Reken maar uit: 250.000 verkochte exemplaren maal 2 euro per exemplaar, dat is warempel net het half miljoen dat ik nodig heb!

Het is waar dat ik nog nooit 250.000 exemplaren van een roman heb verkocht. Waarom zou dat met ‘Theet 77’ wel het geval zijn? Nou, omdat al m’n vorige romans in feite kutboeken waren, en dat ‘Theet 77’ integendeel de beste roman zal zijn die in Vlaanderen is verschenen sinds ‘Boerenpsalm’ van Felix Timmermans. Als er van ‘Theet 77’ geen gigantische aantallen de boekwinkels uitvliegen, dan begrijp ik er geen snars meer van, en dan kunnen we besluiten wat door velen al jaren wordt geroepen: ‘De literatuur is dood!’

Welnee, de literatuur is helemaal niet dood, en daar zal ‘Theet 77’ met verve voor zorgen. Laten we er dus van uitgaan dat ik dankzij deze roman het geld dat ik wil lenen voor de bouw van een fermette kan halveren, dat ik niet al te veel moet afbetalen per maand, en dat Lena, Morpheus en ik een gelukkige tijd tegemoet gaan in het frisse, gezonde en klasrijke Sint-Martens-Latem.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234