brusselmans column webBeeld Humo

columnHerman Brusselmans

Herman Brusselmans: ‘Zonder motor ben ik als Willy Sommers zonder een leeuw in een kooi'

We mogen weinig of niks. We mogen niet naakt rondlopen op de Vrijdagmarkt, met een omgekeerde trechter op onze kop en een bos prei in onze reet. De prei zou besmet kunnen zijn en iemand aansteken, zeker als je op de rug van die persoon springt en in z'n oor bijt. Wat we ook niet mogen, is zitten tongzoenen met iemand op een bankje in het park. Eergisteren zat ik dat te doen met m'n verloofde Lena en opeens kwam er uit de bosjes een politieagent gewipt. 'Waar zijn jullie godverdomme mee bezig?' vroeg die. Ik haalde m'n tong uit het franke muiltje van Lena en zei: 'We zitten de misogynie van Arthur Schopenhauer te herevalueren, zie je dat niet?' Hij zei dat hij ons toch een boete moest geven. 'Je zou beter Marokkanen en Turken een boete geven,' zei ik, 'die komen hier al onze jobs inpikken.' Hij dacht even na en zei: 'Eigenlijk heb je gelijk.' Ik riep: 'Kijk ginder! Een Turk op een trottinette! Een niet-essentiële verplaatsing! Gooi hem op de bon!' Hij holde naar de Turkse jongeman, die echter z'n trottinette de sporen gaf en alras aan de horizon was verdwenen.

Lena en ik gingen verder met tongzoenen, dat doen we graag. Op erotisch gebied hebben we geen speciale eisen: zolang we kunnen tongzoenen, beffen, pijpen, rimmen, wederzijds tepelzuigen, vrijen in de missionarishouding, de vrouw vanboven, zijwaarts in de poes of soixante-neuf, ik de arts en zij de verpleegster, en plitsepletse met de tietertjes, zijn we al lang tevreden. De meeste van die dingen doen we braaf in ons eigen huis en niet in het openbaar, met uitzondering van dat tongzoenen, want ik vind dat je dat, als individuen die zielsveel van elkaar houden, overal mag doen. We hebben ooit eens zitten tongzoenen in de wachtzaal van de dokter, bij wie ik op consult ging voor een etterende puist op m'n verhemelte, en Lena was met me medegegaan, omdat we alles zoveel mogelijk samen willen doen.

Wat we in deze tijden ook niet meer mogen, is motorrijden. Dat drukt mij ten zeerste terneder, omdat ik een overtuigd motorrijder ben in hart en nieren, van hier tot ginder, en tot in het binnenste van het merg in m'n botten. Zonder motor ben ik als Willy Sommers zonder een leeuw in een kooi, als Maggie De Block zonder een bruine streep in haar onderbroek en als Tanja Dexters zonder een kletsnatte flamoes. Maar ja, het is verboden om op de Triumph verre einders op te zoeken met een snelheid van ongeveer 180 kilometer per uur, want waarom zou je trager rijden als er toch bijkans geen verkeer op de weg is. Doch het is de motards niet gegund. Ik kijk er niettemin naar uit dat het verbod vandaag of morgen wordt opgeheven, en tot het zover is, moet ik me, net als zovelen, op een andere manier verplaatsen.

De enige wijze die in deze barre tijden legaal is, bestaat uit het ondernemen van wandeltochten. Specialisten wijzen erop dat, sinds het coronavirus is uitgebroken, wandelen een hoge vlucht heeft genomen. Het is toegestaan door onze regering, het is goed voor de gezondheid, je bent er eens mee buiten en als je anderhalve meter wegblijft van andere wandelaars, doe je er niemand kwaad mede. Dus elke dag gaan Lena en ik en onze hond Aquí te voet de hort op. Ik woon in Gent sinds 1986, maar de stad echt goed kennen, tot in de meest afgelegen hoekjes en kantjes, dat deed ik niet. Maar nu, met al dat gewandel, kom ik op Gentse plekken waarvan ik het bestaan nooit heb kunnen bevroeden.

Vanochtend nog kwamen we in een klein bos tussen de Coupure Links en de Nieuwewandeling, en het bijzondere aan dat oordje was dat er een aantal kippen in het wild rondliep. Daar moet je onze hond Aquí voor hebben. We lieten hem los van de riem, en daar ging hij! De kippen schrokken zich de pleuris, renden als gekken van hot naar her en beseften, hoe dom kippen ook mogen zijn, dat ze in levensgevaar waren. Aquí had er één bij haar schobbejak gegrepen en haar pluimen vlogen de lucht in. Maar Lena en ik zijn ware dierenliefhebbers en ook het leven van een eenvoudige kip is voor ons belangrijk, zodat we riepen: 'Aquí! Af! Hier komen en snel wat!' Aquí is een in gehoorzaamheid getrainde hond en meteen liet hij de kip los en kwam hij naar ons toe, met z'n tong uit z'n bek. De kip die hij had losgelaten, mankte enigszins en haar kop stond scheef en ze scheet diarree van de pure angst, maar verder was ze wel oké, en we zetten onze wandeltocht verder, op zoek naar nieuwe avonturen in het onontgonnen Gent. Ik kan wandelen aanraden aan alle mensen, die anders toch maar in hun vieze, stinkende kot zitten te vegeteren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234