brusselmans column web Beeld Humo
brusselmans column webBeeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

‘Het is aan slechte chauffeurs als ik te wijten dat er overal files zijn’

Herman Brusselmans gaat iedere week op zoek naar het verhaal achter een opvallende kop in de krant of op een nieuwssite.

null Beeld HLN
Beeld HLN

In juni 1991 gingen mijn eerste vrouw en ik uit elkaar. We vonden de ander nog steeds een sympathiek, leuk en aangenaam persoon, maar de relatie was uitgebloeid. We speelden zelfs nooit meer samen het bordspel ‘Slangen en ladders’, dat we tijdens de toptijden van onze verbintenis bijna dagelijks speelden en waarbij ik altijd won, al liet ik nooit een kans liggen om vals te spelen. We verlieten elkaar als vrienden, en ook qua verdeling van de eigendommen werd alles prima geregeld, en ik gaf m’n vrouw op de koop toe meer dan waar ze recht op had. Zo kreeg zij zomaar onze gemeenschappelijke auto cadeau, een Ford Escort uit 1982. Dus ik was nu vrijgezel en had geen auto.

Omdat ik redelijk goed geld begon te verdienen, waagde ik het om mezelf te trakteren op een Datsun 240Z, een schitterende kar met slechts 31.000 kilometer op de teller, magnifiek goudkleurig, en met een motor die je kon laten brullen als een leeuw die een heipaal in z’n reet geramd krijgt. Ja, m’n Datsun en ik, we waren het stelletje wel. Helaas was ik stevig aan de drank, en ik reed in negen van de tien gevallen per auto met een stuk in m’n kloten. Dat kon niet zonder ongelukken blijven. Op 30 augustus 1991 miste ik een bocht en ik reed de voortuin in van een man die net z’n hond op het gazon liet schijten. De man kon ik ontwijken, maar de hond was het haasje. Onder de voorwielen van de Datsun brak hij z’n nek, z’n ruggengraat en z’n twee achterpoten. Probeer op die manier als normale hond maar gezond te blijven. Dat bleef hij niet, integendeel, hij overleed ter plaatse. De man was buiten zinnen en schreeuwde: ‘Snoepie, Snoepie! O, Snoepie!’ Ik zei: ‘Hou op met dat gejammer, eikel, en koop hier een andere kuthond van.’ Waarna ik twee biljetten van 1.000 frank voor z’n voeten gooide, en in m’n nauwelijks beschadigde Datsun de plaat poetste. Toch deed dat voorval me later in de nacht diep nadenken, en ik besloot: ‘Ofwel stop ik met drinken, ofwel met autorijden.’ Dat was een makkelijke keuze, en ik verkocht de Datsun voor 180.000 frank aan rondtrekkende zigeuners.

Met zuipen ging ik zodoende door, hoewel ook daar een eind aan zou komen, op 17 december 1993, toen ik vastbesloten de allerlaatste whisky-cola naar binnen joeg. Ik had ondertussen m’n latere tweede echtgenote ontmoet, die heel goed en heel graag met de auto reed, zodat ik wat betreft verplaatsingen geen problemen had. Tot m’n vrouw me verliet, en zij van mij de Porsche Carrera ten geschenke kreeg. Jaren en jaren bezat ik geen auto, en ik kocht er ook geen toen ik een relatie begon met m’n Definitieve Liefde, die geen rijbewijs had. Ik vond iedere keer wel een vriend of een kennis die me naar een letterkundige lezing of een tv-optreden wilde brengen, ofwel ging ik, indien mogelijk vergezeld door m’n vriendin, met de bus en de trein.

In recente tijden zijn er twee factoren opgedoken: ten eerste heb ik meer letterkundige lezingen en tv-optredens dan ooit, en ten tweede zijn De Lijn en de Belgische spoorwegen zodanig aan het kwakkelen dat je op geen bus of trein meer kunt vertrouwen. Daarom heb ik vorige week besloten om toch maar weer een auto te kopen, waarin ik zelf achter het stuur zal zitten. Ik heb een paar dagen getwijfeld welke wagen het zou worden, en ik kwam op den duur uit bij een tweedehandse Citroën Picasso. Ik zou me natuurlijk een heel wat chiquere en duurdere auto kunnen permitteren (ik zou me zelfs een schilderij van Picasso kunnen permitteren), maar ik ben zo bescheiden en gierig dat een Citroën Picasso uit 2016 me een prima keuze lijkt. Sinds gisteren zijn de nummerplaat en de verzekering en heel die shit in orde, en derhalve kon ik gistermiddag de Citroën oppikken bij de garage, en deed ik na circa dertig jaar weder eens een autorit.

Dat viel knap tegen. Onderweg van Evergem naar Gent veegde ik bijna een moeder en haar kind van het zebrapad, in Wippelgem schakelde ik met 90 kilometer per uur van de vijfde naar de eerste versnelling, wat de Citroën bijkans tot ontploffing bracht, en in m’n eigen straat had ik een portie geluk die me ertoe bracht om op een haar na een vrouw in een rolstoel níét van de kasseien te rammen. Morgen moet ik naar het Nederlandse Spijkenisse voor een lezing, en ik zal me per bus en trein verplaatsen. De Citroën zal ik te koop aanbieden. Het is trouwens aan zulke slechte chauffeurs als ik te wijten dat er overal files zijn, en ik zou het dan ook een aan te raden idee vinden om alle rijkundige sukkels à la mezelve definitief uit het verkeer te verbannen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234